Hoofdstuk 19

 

Nu werd het tijd om in te grijpen. Ze wisten van de meesten wel waar ze uithingen, actie was het beste, voordat ze weer verdwenen waren. De wagen stond nog steeds in het weiland voor het dorpje. Hij kon het zien met de verrekijker. Hij haatte het dat hij niet gewoon naar binnen kon marcheren en zijn ontrouwe vrouw aan een lurf meeslepen om haar gepast te straffen, maar hij moest het iets subtieler aan pakken.

Hij had geslijmd en gevleid om zijn pion in het dorpje zover te krijgen, maar wat flinke beloftes over eeuwige trouw en een grote som geld had de raderen gesmeerd.

Het was bijna tijd voor actie en het eerste wat hij zijn lieve vrouwtje zou geven was een stomp in dat ontrouwe gezicht van haar. Hij wreef in zijn handen van de voorpret.

Hij had grootse plannen.

 

Lisa werd wakker van gescharrel rondom Svet

Ze sliep nog steeds in de wagen omdat ze zich daar veilig voelde. Het scheelde een bed voor de rest van het gezelschap, dus niemand had er bezwaar tegen. Er waren nog niet genoeg kamers klaar, dus iedereen moest de ruimte delen.

Ze gluurde uit het raam en zag de vrouw rond sluipen die achter Spike had aangezeten.

Ze was een achternicht van Svetlana en heette Maccia. Ze had het verhaal in geuren en kleuren gehoord van Bo.

Lisa vroeg zich af wat ze van plan was. Svet stelen? Ze wist toch dat Spike en Boris waren vertrokken of dacht ze dat Boris hier was en wilde ze hem weg lokken. Had ze dat al vaker gedaan?

Lisa schrok van haar jaloerse gedachten, ze wist best dat Boris zich niet zou laten weglokken, ongeacht wat die vrouw wilde. Nee, het moest iets anders zijn.

Maccia klopte zachtjes op het raam en Lisa opende de deur op een kier.

‘Je moet me helpen’ verklaarde de vrouw’ Victor is ontvoerd en ze willen deze wagen hebben als losprijs.’

‘Hoe weet je dat Victor is ontvoerd?’ vroeg Lisa verbaasd.

Hij ging haar echt niet bellen, maar eerder Jehana. Hoe kon hij bellen als hij ontvoerd was? Nee, dit verhaal klopte van geen kant, dacht Lisa. Ze begon de deur weer te sluiten.

Maccia trok een wapen en hield dat tegen de slaap van Lisa.

‘Je vraagt te veel, start de motor, jij rijdt’

Ze duwde Lisa in de stoel en ging naast haar zitten.

De motor startte en Lisa manoeuvreerde de wagen naar de weg. Ze herinnerde zich nog hoe smal de weg was geweest en hoeveel stuurmanskunst het had gekost om met die brede wagen over dat smalle weggetje te komen. Ze had het zweet in haar handen.

‘Svet, waarschuw Victor’ zei ze zachtjes en hoopte dat Svet dat ook inderdaad kon.
Maccia haalde uit met het pistool en sloeg Lisa tegen haar wang. De pijn schoot door haar hoofd als een oude bekende. Aan de strakheid van haar wang voelde ze dat die begon te zwellen, de bonzende pijn kon ieder moment beginnen.

Lisa zuchtte diep. Als iedereen nou eens zou stoppen om haar tegen haar hoofd te meppen, dan kreeg het daadwerkelijk de kans om te genezen. Nu kregen haar blauwe plekken, blauwe plekken.

Ze kon weinig beginnen met een wapen op haar hoofd gericht, maar als ze de kans zou krijgen, zou ze de wagen van de berg rollen. Met die gedachte in haar hoofd pakte ze de veiligheidsgordel en klikte die dicht. Ze lachte inwendig. Ze kon de rand van de zwelling al zien, het begon het zicht van haar rechteroog te belemmeren. Ze haalde diep adem en begon voorzichtig de weg af te dalen.

 

Victors telefoon gaf een harde piep en begon te trillen. Victor schoot overeind en pakte zijn telefoon. Die piep hoorde bij Svet en de laatste keer dat hij die gehoord had was Lisa in de wagen geklommen. Hij was zich er niet van bewust, dat het alarm nog steeds aan stond. Hij keek op het scherm en de camera liet een beeld zien van het interieur van de wagen. Lisa zat achter het stuur met een gezwollen wang, waar al een gemene blauwe plek te zien was. Naast haar zat een vrouw die hij maar al te goed kende. Maccia. Ze had een pistool in haar hand en richtte die op Lisa's hoofd.

Hij hoefde er niet al te lang over na te denken wat hij zag.

Hij begreep niet waarom Maccia dit deed, maar hij begreep donders goed wat ze deed.

Het ultieme verraad.

Hij belde om het vliegtuig klaar te hebben en waarschuwde Boris dat zijn Lisa in de problemen zat. Boris vloekte hartgrondig, kleedde zich snel aan en gooide al zijn wapens in een tas en wilde de deur uitvliegen.

Spike hield hem tegen en gebaarde dat hij ook de tas van Spike mee moest nemen. Door alle commotie kwam Luke ook aan gestommeld en hij begon onmiddellijk zijn spullen in te pakken. Anders en Ghost gewaarschuwd door Victor besloten ook mee te gaan. Ghost pakte een paar spullen en een laptop, sloot de vrachtwagen af en schoot de bestelbus in. Binnen een halfuur waren ze onderweg naar het vliegveld.

Victor hield constant zijn telefoon in de gaten om te zien wat er in Svet gebeurde.

 

Lisa reed Svet in een kalm gangetje de weg af naar beneden. De helling was veel te steil, bijna loodrecht naar beneden. Ze maakte zich zorgen dat ze niet de kans zou krijgen om een paar onverwachte manoeuvres uit te halen op een iets minder steile helling. Ze dacht niet dat Maccia op de hoogte was wat Svet allemaal kon.

Ze had geen reactie gehad op haar hulp kreet, dus ze moest er van uit gaan dat ze er alleen voor stond. Zoals gewoonlijk, dus.

Al had ze de afgelopen maanden, behoorlijk wat bij geleerd. Voorlopig reed ze voorbeeldig langzaam de weg af en passeerde de eerste bewakingspost.

Er werd niet gecontroleerd bij vertrek, alleen bij aankomst, dus de bewaker opende de poort en zwaaide vriendelijk.

Lisa zwaaide niet terug, maar Maccia wel. Ze gaf Lisa weer een klap, nu op haar bovenarm. Lisa kromp even in elkaar en stuurde daarna weer verder.

Die klap was aangekomen en begon onmiddellijk te kloppen. Kalmpjes reed ze de verraderlijke bochtige weg af.

Bij de volgende post aangekomen werd ze tot stoppen gemaand, ze deed het raam open, de wachtpost stapte op de treeplank en leunde naar binnen.

Hij was gewaarschuwd door Victor en hij hoopte dat hij de situatie kon beheersen.

‘Waar ga je heen, schatje?’ vroeg hij Lisa met een knipoog. Ze vroeg zich af of dit een serieuze versierpoging was of een reddingsactie. Ze wist het niet, ze wist ook niet wat ze moest zeggen. Zijn blik viel op het pistool in de hand van Maccia, ze had geprobeerd het een beetje uit het oog te houden, maar dat was duidelijk niet gelukt.

Ze richtte haar pistool en haalde de trekker over. De bewaker stortte achterover van de treeplank af en verdween uit het zicht.

‘Gas’ brulde Maccia en porde met het pistool. Ze had nog nooit een mens neergeschoten en ze raakte langzamerhand in paniek, dit ging lang zo soepel niet.

Lisa gaf gas en Svet spoot weg, een hele wolk van gruis en zand achterlatend.

Er waren meer mannen uit het huis komen rennen op het geluid van het schot. Ze renden naar de bewaker en Lisa was blij dat ze niet over hem heen gereden was.

Niemand leek de wagen te volgen, dus Lisa minderde weer wat vaart.

‘SNELLER’ schreeuwde Maccia.

‘Ik wil niet van de weg afglijden, dan zijn we meteen dood’ zei Lisa tussen opeen geklemde kaken. Ze reed rustig verder. Het kon nooit iets goeds zijn wat er voor haar in de toekomst lag, dus besloot ze geen haast te maken.

 

Het vliegtuig landde op het net aangelegde vliegveld, het was al een paar uur na het alarm van Svet. Victor hield nog steeds het scherm in de gaten, maar er was na de schietpartij niet veel meer gebeurd. Een aantal bewakers volgden Svet op afstand. Ze waren voorzichtiger geworden. Jehana had de bewaker behandeld en uit eindelijk viel het allemaal best mee, de meeste schade had hij opgelopen toen hij achterover van de treeplank viel. Hij werd er ongenadig mee gepest.

Voor Boris en Spike stonden een paar snelle motoren klaar. Ze vertrokken meteen, terwijl Victor er in een auto achteraan kwam.

 

Lisa had geen haast gemaakt en Maccia was er van overtuigd dat Svet niet harder kon dan dertig kilometer per uur. Net als een soort landbouwwerktuig. Er was dus verder geen discussie over geweest. Op een donkere parkeerplaats, op de tegenoverliggende berg, gebaarde Maccia dat ze moesten stoppen. Ze pakte haar telefoon en belde iemand. Ze zei een paar keer ja en keek schuin naar Lisa.

‘Ze is vast heel blij je te zien, Rudolf’ zei ze tartend.

Rudolf, Lisa rilde. Dat had ze wel kunnen voorzien, na het lezen van het rapport wat Boris had over hem, hij zou het niet opgeven voor hij had, wat hij wilde. Vermoedelijk zou hij haar niet vermoorden, maar eerder verkopen, nadat hij haar tot moes had geslagen. En haar tot onderdanigheid had gedwongen. Ze besloot vechtend ten onder te gaan en bij de eerste beste kans die ze kreeg, in te grijpen.

Maccia praatte nog even door in de telefoon.

‘Alleen starten voor mij’ fluisterde ze tegen Svet

De wagen piepte kort. Lisa zuchtte van opluchting.

Maccia hing de telefoon op.

‘Ik snap niet, dat als je een vent hebt, dat je er vandoor gaat. Als je dan toch wilt scheiden, dan haal je daar toch het maximale uit? Maccia schudde haar hoofd over zoveel domheid. ‘Vooral als het een dominee is’

‘Je zult het niet snappen voor je hem hebt gezien en meegemaakt, ik betreur je lot’

Lisa haalde haar schouders op. Ze moest nu maar eens laten zien waar ze werkelijk van gemaakt was.

Ze was geen zestien meer en had nu kunnen mee maken hoe een echte man zijn vrouw behandelde. Ze was blij dat Boris uren vliegen verderop was, dan kon Rudolf hem niets aan doen, de valse slang die hij was.

Boris had genoeg meegemaakt en verdiende beter dan een man als Rudolf achter hem aan. Dat ze er zelf bij zou sterven kon haar op dat moment niet schelen, maar ze zou Rudolf met zich meenemen. Ze zou de wereld veiliger maken.

Ze wachtten een uur, de spanning steeg tot een onverdraaglijk niveau door het lange wachten. Maccia werd steeds zenuwachtiger en kon bijna niet meer stil zitten.

Lisa vroeg zich af wat haar beloofd was.

Ze was bijna opgelucht toen het wachtten ten einde was.

Er kwam er een grote limousine aanrijden.

Rudolf en twee mannen stapten uit. Ze kwamen breed naar Svet toelopen, Rudolf trok de deur van de bestuurderskant open en sleurde Lisa naar buiten.

Het eerste wat hij deed was haar een vuistslag verkopen. Lisa stortte neer.

Maccia opende haar mond om iets te zeggen, toen haar deur openvloog en ze met een ruk uit de wagen werd getrokken.

‘Is deze voor de verkoop, Baas, de gebruikelijke behandeling? vroeg één van de mannen. Rudolf knikte. Hij gaf Lisa een schop en sleurde haar weer overeind.

Hij trok een duizelige Lisa naar de limousine. Hij gebaarde naar Svet en beval één van zijn mannen om de wagen te rijden.

Lisa kuchte benauwd.

‘Die wagen rijd alleen voor mij’ hoestte ze.

Hij had haar net een schop in haar ribben gegeven en ze had geen lucht. Voor geen goud stapte ze met hem in die limousine. Als ze dat deed was ze goed als dood.

‘Hoezo, alleen voor jou, belachelijk.’grauwde hij.

Hij had geen geduld meer voor dat mens en zou blij zijn als hij definitief van haar af was, maar eerst moest ze nog een hoop papieren tekenen en haar ouders tevreden stellen.

Lisa haalde haar schouders op en besloot niet meer met hem te praten.

De assistent van Rudolf stapte in de wagen en zocht naar de startknop of de contactsleutel. Hij ontdekte de knop op het dashboard, hij duwde op de knop, maar er gebeurde helemaal niets. Hij probeerde het nog een keer en er gebeurde nog steeds niets. Hij rommelde wat aan een paar knoppen en er verscheen een mededeling in het Russisch op Svets display.

Een nare harde piep liet zich horen. De piep werd steeds harder.

Rudolf sleurde haar weer terug naar Svet.

‘Zorg dat hij kan rijden’ beval hij schor van woedde, hij kon zich nauwelijks beheersen. Zijn handen jeukten om haar de nek om te draaien. Letterlijk.

‘Dat kan ik niet, dat kan alleen Victor, de eigenaar.’ ze schraapte haar keel en haalde diep adem. Fout, een scherpe pijn sneed door haar ribbenkast. Ze kreunde.

Verdorie weer een gebroken rib. Als ze ooit een röntgenfoto van haar torso moest maken dan wisten de dokters niet wat ze zagen, zo vaak had ze haar ribben gebroken.

Hij gooide haar achter het stuur en gebaarde zijn man om ook in te stappen. Tegen de man de Maccia vast had, zei hij

‘Breng haar maar naar het verzamelpunt en leer haar meteen een lesje loyaliteit’

Rudolf lachte hartelijk om zijn eigen grapje.

De mannen keken zuur naar hem. Ze vonden hem volledig gestoord.

Ze gehoorzaamden hem alleen maar omdat ze nog banger waren voor de man in Londen en die had ze het bevel gegeven om Rudolf te gehoorzamen. Tenslotte gehoorzaamde zelfs Leblanc De Man.

Rudolf stapte in en Lisa startte de wagen. Svet sloeg vlekkeloos aan en het nare gepiep verstomde. De mededelingen op de display verdwenen weer en de normale meldingen verschenen weer.

‘Wat staat daar? vroeg Rudolf nieuwsgierig.

‘Ik spreek geen Russisch’ antwoordde Lisa kortaf. ‘Waarheen? Ze klikte haar gordel vast.

‘Linksaf de berg op, niet zo brutaal’ snauwde hij

Lisa gaf gas en draaide het stuur. Svet werkte een beetje tegen.

In de spiegel zag ze nog net dat Maccia een paar harde klappen kreeg en dat de man die haar sloeg haar rok omhoog rukte en zijn broek losmaakte. Ze zuchtte diep, dat had die meid nu ook weer niet verdiend, bedacht ze. Langzaam reden ze tegen de berg op.

 

De mannen die in de achtervolging waren geweest hadden de parkeerplaats beslopen.

Ze hadden geen kans gezien om in te grijpen. Maccia had de hele tijd met haar pistool op Lisa gericht gezeten en ze hadden het niet aan gedurfd om de wagen te besluipen.

Na het geweld te hebben gezien waarmee Lisa was begroet hadden ze heel graag willen ingrijpen, maar één van de twee mannen had de hele tijd een geweer in zijn arm gehad en hij was alert geweest op zijn omgeving. Het terrein was te open om ongezien dichterbij te komen.

Maar hij was hij in de wagen gestapt en met Lisa meegereden en de andere man was afgeleid door wat hij met de vrouw van plan was.

Nu was wel een goede gelegenheid om in te grijpen en dat was precies wat ze deden.

Ze naderden de man van achteren terwijl hij aan zijn broek stond te rukken om hem open te krijgen.

Svet was amper uit het zicht verdwenen toen de helft van de mannen terug rende naar hun eigen wagen om Svet verder in de gaten te houden en de andere helft de man, bezig met Maccia, besloop. Ze duwden een loop tegen zijn nek een en de man bevroor. Hij hief langzaam zijn handen en een van zijn armen werd achter zijn rug geduwd.

De andere arm volgde en er werd snel een plastic band om heen gebonden en stevig aangetrokken. De man kreunde van pijn. Niemand trok er zich wat van aan.

Er was geen woord gewisseld.

Maccia huilde met gierende uithalen, maar ook met haar hadden ze weinig medelijden.

Ook haar handen werden achter haar rug vastgebonden. Ze werden de limousine binnengeduwd en de auto vertrok.

Maccia probeerde met de drie mannen in het zwart te redeneren, ze smeekte en probeerde ze op het laatst om te kopen. De mannen praatte niet met haar, ze keken zelfs niet naar haar. Haar aanwezigheid werd bijna niet erkent. Na verloop van tijd zweeg ze maar.

Toen ze eenmaal door had waar ze heen gingen raakte ze volledig in paniek. Ze kon niet terug naar de plek waar ze haar verraad had gepleegd, haar hele familie wist het. Victor zou het weten. Ze kreunde smartelijk. Ze had zo’n spijt dat ze zich had laten overhalen. Ze kon dit nooit uitleggen. Verslagen liet ze haar hoofd hangen.