Hoofdstuk 15

 

Zijn troefkaart nam de telefoon weer op. Hij moest vleien en beloven en zelfs seksuele toespelingen maken, maar uiteindelijk had ze hem alles verteld wat hij wilde weten.

Hij had nog een kans om alles te pakken te krijgen waar hij zijn zinnen op had gezet.

Hij moest opnieuw plannen gaan maken. In een ander land, met andere mensen zou het waarschijnlijk beter gaan.

Hij kreeg geen mensen op tijd op de goede plek om ze te onderscheppen, maar hij zag nog kansen.

Misschien moest hij die Rus uit zijn hoofd zetten. Hij was te gevaarlijk.

Hij moest ook terug naar huis om de zaken op orde te brengen. Brown maakte er een bende van. Zijn zoon moest de zaken hier maar afhandelen. Tenslotte was het zijn vrouw.

 

De vlucht naar het dorpje in Roemenië was zonder incident verlopen. Adam en Max hadden zich goed gehouden en waren uiteindelijk in slaap gevallen. Anders had er voor gekozen om de helikopter om te ruilen voor een vliegtuig, al had hij dat op het allerlaatste moment besloten. Zijn broer had gevlogen, zodat hij zeker wist dat hun bestemming geheim zou blijven. Iedereen in Refugiu Sigur, of Resi zoals ze het dorpje hadden omgedoopt was op de hoogte van de avonturen die het jongetje en de hond hadden beleeft. Er was een kamer voor hem klaargemaakt. Hij zou bij Isabella logeren, vooral omdat zij kinderen had in dezelfde leeftijd. Hopelijk zou hem dat een veiliger gevoel geven.

De aankomst in Resi was zonder incidenten. Een beetje een anticlimax.

Adam had een uitgebreid gesprek met Anders over Dragan. Hij had het voorzichtig aangepakt en Adam gewoon zijn verhaal laten vertellen. De dingen die Adam niet wilde vertellen, kon Anders wel raden.

Hij was boos en teleurgesteld dat een van zijn beste vrienden hem zo voor de gek gehouden had. Verraad was altijd pijnlijk en hij moest al zijn relaties opnieuw overwegen.

Boris en Lisa werden in een dag of drie verwacht en ook voor hen was een kamer klaar in Isabella’s huis. Zij had het grootste huis van het dorp en er was gewoonweg het meeste werk aan verzet. De badkamers waren allemaal klaar en functionerend. De kamers klaar, ingericht en gestoffeerd.

Aan de rest van het dorp werd hard gewerkt. De instroom was momenteel behoorlijk hoog en de bouwers hielden het amper bij. Gelukkig was de familie van Victor erg handig en waren ze ook bereid te helpen.

 

Ghost en Spike waren vertrokken naar Marseille en Victor was ze achterna gereisd. Luke was nog in Resi, hij wachtte op Boris. Hij nam aan dat Boris ook naar Marseille zou willen en hij wilde met hem samen reizen.

Maar Boris had een ander plan en daar had hij Moraghs hulp voor nodig.

Er moest een scheiding geregeld worden en daar had hij de echtscheidingspapieren voor nodig. Dat moest Moragh in gang zetten, door contact op te nemen met een Nederlandse advocaat.

Boris had die telefoontjes geregeld vanuit de locomotief. Hij hoopte niet dat Lisa boos zou zijn om zijn eigenmachtige optreden. Als het aan hem lag zou haar ex haar nooit meer te zien krijgen. Hij hoopte dat de papieren klaar lagen om getekend te worden als ze in Resi aankwamen.

 

Terwijl er in Resi hard gewerkt werd om nog een paar huizen klaar te krijgen voor de bewoners die nu letterlijk op elkaars lip zaten en Boris en Lisa een relatief rustige reis hadden naar het dorp, kwamen alle lijntjes informatie samen bij Mariah. Zij zat in haar kantoor en las de rapporten die binnen kwamen.

Ze had een groot White board opgehangen en schreef daar alle namen en verbanden op. Het werden er steeds meer. Gelukkig konden er ook namen in het zwart opgeschreven worden, die waren geëlimineerd. Ze zaten in de bak, waren dood of lagen in het ziekenhuis.

Wrijvend over haar hoofd keek ze nadenkend naar het bord.

Er waren verbanden waar ze zich ongerust over maakte.

Ghost kende één van de vrouwen die in Safe Haven woonde, maar ze wist niet meer waarvan. Ze was nog steeds in haar dossiers aan het zoeken.

Maar als Ghost haar ergens van kende, moest ze een link hebben met één van de organisaties. Ze wist dat er een mol was, maar ze had niet verwacht dat het waarschijnlijk één van de vrouwen was, die liefdevol opgevangen waren in Safe Haven.

Het was vol geworden in het grote hoofdgebouw. Er werd druk gerevalideerd, gewerkt en geleerd. Precies wat ze voor ogen had.

Ze wilde en kon de opvang niet sluiten omdat er één rotte appel tussen zat.

Ze wist nu wie, maar ze wist niet waarom.

Ze was opgenomen in de grote familie die zich gevormd had. Ze had een baan gekregen en werkte als een gewaardeerde medewerker.

Ze maakte schoon en had toegang tot het kantoor gehad, voordat het werd afgesloten.

Mariah begreep het niet. Waarom zou ze dat doen. En hoe doet ze het.

Mariah had alle computersystemen uitgeplozen op hacks, op spyware en allerlei andere zaken. Ze wist zeker dat er niets rondwaarde in haar netwerk. Ze was een van de beste hackers die er was, dus dat was iets wat ze zeker wist.

Ze was nu al weken bezig en had niets gevonden. Maar ze wist niet zeker of ze niet te goed van vertrouwen was geweest.

Er stonden dossiers op haar server, die vertrouwelijk waren en ze begon te zweten als ze dacht dat iemand anders daar toegang tot had.

Ze besloot een extra laag beveiliging aan te brengen. Ze pakte haar toetsenbord erbij en begon als een razende te typen.

Niemand had zonder meer toegang tot het kantoor. De toegang was geregeld met een irisscan, een vingerafdruk en een unieke code om de deuren te kunnen openen. Alleen Mariah, Moragh, Eva, Dinda en Phil hadden toegang.

In de begin tijd hadden ze het kantoor ook gedeeld met de beveiliging van het terrein en de vrouwen misten de interactie enorm. Soms kwamen er ook wel vruchtbare ideeën uit die wisselwerking voort. Maar dat kon nu even niet.

Mariah scande haar kamer elke dag met een apparaatje wat ze liefkozend haar speledingetje noemde. Het detecteerde internetsignalen die eventueel werden veroorzaakt door camera’s of afluisterapparatuur. De meter sloeg nooit aan.

Wel had ze ontdekt dat de camera’s en bewegingsmelders informatie terugstuurden naar hun maker.

Daar had ze snel een eind aan gemaakt door alle apparatuur aan te passen.

Ze leunde achterover in haar stoel en staarde naar het plafond. Ze dacht diep na. Haar blik viel op een stip op het plafond. Dat leek wel een kleine ...camera?

Haar blik verscherpte, ze staarde naar de stip. Als dat een camera was dan konden ze precies zien wat ze deed, iedere toetsaanslag en als die camera met een kabeltje verbonden was, dan werd het niet gedetecteerd door haar speledingetje.

Geen wonder dat ze niets kon vinden en dat allerlei mensen dingen wisten die ze niet zouden moeten weten. Ze boog zich weer over de computer en begon weer als een razende te typen. Als ze dit keer haar werk zouden kopiëren, dan verraden ze alles wat ze wisten, waar ze waren. Ze wreef over haar hoofd en dacht nog eens na. Hoe kon ze dit het beste in het vat gieten, ja ze zou dit op een bestaand programma moeten toepassen en ze wist ineens hoe ze dat kon doen en welk programma. Ze mompelde binnensmonds en typte als bezeten verder. Hardop zei ze tegen zichzelf

‘Ja, dat is een geweldig idee, makkelijk te implementeren en een geweldige verbetering.’ Hopelijk zouden ze er intuinen.

Ze zouden het hele kantoor moeten omkeren om te zien of er nog meer te vinden was. Misschien het hele gebouw wel. Ze werd misselijk als ze dacht aan de slaapkamers van de stellen. Hopelijk was daar niets te vinden. Ze moest met Phil praten.

Buiten, dat was duidelijk.

Redelijk opgelucht dat ze eindelijk iets gevonden had, besloot Mariah Phil uit te nodigen om een stukje met haar te wandelen buiten het gebouw.

Dat deed ze zelden, ze bleef meestal binnen de muren van het gebouw en als ze naar buiten wilde deed ze dat in de grote binnentuin. Maar nu moest ze even weg van de luisterende oren en spiedende ogen.

 

Phil maakte zich ongerust over haar en was blij dat ze met hem wilde praten, maar buiten het gebouw praten beloofde weinig goeds.

Phil liet niets merken en liep gezellig keuvelend met haar naar de open weg. Ze liepen hand in hand en Mariah bracht hem volledig op de hoogte van wat ze had gevonden en wat ze had gedaan. Phil verstrakte en kneep troostend in haar hand.

‘Goed gedaan, liefje, we zoeken discreet het hele gebouw af, ik heb het helpen ontwerpen, dus ik ken alle hoeken en gaten. Als het geen kwaad kan dan laat ik het zitten en zet het op de kaart, als het wel kwaad kan, slaapkamer, badkamers dan maak ik het onschadelijk of sluit het vertrek.’ Phil fronste, dit Centrum was iets waar hij heel trots op was en hij vond het maar niets dat het werd bedreigd.

Hij was er van overtuigd dat het niet bij spioneren zou blijven.

Hij wist met wie Eva getrouwd was geweest en met wie Ghost. Dat was een gevaarlijke man en Phil dacht dat hij de opdrachtgever was. De man had alleen geen idee, dat hij op de radar van Mariah was geland.

Deze inbreuk op haar werk zou ze hem niet in dank afnemen en zou ze ook niet ongestraft laten gaan. Maar eerst in kaart brengen of er nog meer afluisterapparatuur te vinden was. Hij zou ook de beveiligingsbeelden terug halen en kijken of hij iets kon vinden. Het pand was afgeladen met camera’s en microfoons.

Hij wist nu op wie hij moest letten. Hij zou opnieuw gaan zoeken, hij zou Dave vragen om alles na te zien.

Misschien moesten ze een smoes verzinnen om overal rond te kruipen.

Phil was een man die hield van snel handelen. Zodra hij terug was in zijn kantoor, controleerde hij zijn kantoor op camera’s en microfoons.

Hij begon met Mariah’s speleding. Die gaf meteen een camera aan, die op de wifi werkte. Mijn eigen Wifi dacht hij boos. Gedecideerd zette hij een boek voor de camera. Hij zette zijn inspectie voort. Al snel had hij er nog één gevonden. Deze stond gericht op het toetsenbord van zijn computer, zodat iedere aanslag te zien was. Alle wachtwoorden werden zo bekend.

Hij werd met de minuut bozer.

Als zijn kantoor zo bewaakt werd, ging hij er van uit dat alle kantoren zo bewaakt werden. Hij verliet zijn kantoor en stuurde Mariah een bericht van wat hij gevonden had.

Ze ging meteen aan het werk om te achterhalen wie er zat te gluren.

Ondertussen ging Phil naar dierenopvang van Dinda.

Ze was aan het werk met één van de honden, terwijl haar eigen grote Boerboel op de grond lag te slapen. Het beest was aartslui.

‘Mag ik je kantoor controleren? We hebben een mega grote infectie in het hoofdgebouw. Mijn kantoor is niet meer privé, zelfs Mariah’s kantoor is niet meer veilig.’ Phil fronste naar Dinda. Het kleine vrouwtje met de krullenbol lachte zonnig terug.

‘Natuurlijk, ga je gang’

Ze draaide terug naar het hondje en begon hem te borstelen.

De hond kronkelde van genot en de bossen haar vlogen in het rond.

Phil proestte een beetje, toen een wolk haar hem raakte. Hij blies het haar van zijn lip en liep het kantoor binnen.

Beneden was een grote ruimte. Keuken, kantoor en woonkamer waren één ruimte. Boven waren twee slaapkamers en een badkamer. Boris woonde hier officieel, maar hij was hier nu al weken niet geweest en Dinda had haar kantoor terug gevorderd. Ze woonde met Dave in het hoofdgebouw.

Phil liep met apparaatje rond en controleerde het kantoor. Hij vond niets. Hij keek zorgvuldig rond. Overal op of onder. Het kantoor was schoon, hij kon niets vinden.

Dan werd dit kantoor voorlopig zijn hoofdkwartier. Tijd voor een strijdplan.

 

Moragh was naar Roemenië gevlogen met twee bodyguards in haar kielzog. Ze was er een beetje moe van om constant iemand achter haar aan te hebben lopen, maar ze had vriendschap met ze gesloten en John en Sean waren aardig. Twee beulen van mannen. Zij leek er maar een kaboutertje bij.

Ze had een hoop werk verzet voor Boris. Ze had contact gezocht met een vriendinnetje van haar, ze was advocaat in Nederland en werkte al een paar jaar in Den Haag. Ze was advocaat familierecht en had de echtscheiding in gang gezet.

Ze had de papieren naar Moragh gestuurd omdat ze niet wist waar Lisa was.

Als Lisa in Resi aan zou komen, lagen de papieren voor haar klaar, samen met een dossier van haar verwondingen en allerlei bijzonderheden over haar schimmige echtgenoot.

Het dorpje was behoorlijk opgeknapt, sinds de laatste keer dat ze er was geweest.

De straten waren opgeruimd van het puin wat er gevallen was, tijdens de aardbeving.

Er was een heliplatform gebouwd in de weide. En er waren steeds meer huizen bewoonbaar. De sfeer was uitstekend. Er werd veel gelachen.

Adam was tot rust gekomen en speelde lekker met de andere kinderen en zelfs Max stelde zich sociaal op.

 

Al snel werd bekend dat er een grote explosie had plaatsgevonden in een trein. Er was een raket op afgeschoten en iedereen had de mond vol over rebellen. De aanslag was in Georgië gepleegd op een goederen trein. Het was voorpaginanieuws.

Maar Anders wist wel beter. Hij had een lokaas op die trein gezet, een vrachtwagen onder een dekzeil op de laatste wagon. Hij was de enige die dat wist, terwijl alleen Dragan had geweten dat Boris op die trein had moeten zitten. Precies die wagon was opgeblazen.

Het had niet lang geduurd voor Dragan in actie was gekomen.

Nee, het waren geen rebellen geweest, maar zijn goede vriend Dragan.

Anders was des duivels en had zijn netwerk aan het werk gezet, plus zijn familie. En zijn schoonfamilie.

Zijn drie broers hadden allemaal hun eigen contacten. Eén broer was generaal en één werkte in de militaire inlichtingendienst en één was piloot bij de luchtmacht.

Erg nuttige contacten.

Zijn schoonfamilie bestond meer uit artsen en advocaten met af en toe een politicus.

Op aanraden van Drake nam Anders contact op met Mariah.

Na een heel verhelderend telefoongesprek begonnen ze de connecties te zien.

Iedereen bleek met elkaar verbonden te zijn.

Het moest mogelijk zijn om de hele handel op te rollen, zodat één van de grootste mensenhandelsoperaties werd gestopt.

Ze misten nog de namen van de mensen die Azië en Zuid-Amerika in hun hebberige vingers hadden. Maar dat zou niet lang meer duren.