Hoofdstuk 4

 

Dragan belde. Met tegenzin nam Leblancs de telefoon op. Hij praatte helemaal niet graag met Dragan. Die man verkocht zijn moeder nog als hem dat beter uit kwam. Nee, Dragan kon je niet vertrouwen.

‘Zeg het maar’ zei Leblanc kortaf.

‘Ik heb die grote vent gevonden, hij moet kapot.’ Dragans stem klonk agressief en hij verwachtte blijkbaar dat hij onverhoopt gehoorzaamt zou worden. Leblanc had er niet veel zin in.

‘Wat levert het op ?

‘Een hele mooie wagen, waarvan ik de waarde met je zal delen. Hij is gesignaleerd, ik weet waar en ik weet welke kant op. Interesse?

Leblanc tikte nadenkend met zijn nagels op zijn bureau. Die wagen was veel geld waard, en die Rus zou in het illegale vechterscircuit ook veel opbrengen. Win, win.

De trackers werkten maar zelden en een goede locatie was er nog niet uitgekomen.

‘Oké, praat maar’ zei hij.

 

Svet volgde de hoofdweg, wat nog steeds grotendeels bestond uit zand en grind.

Af en toe stroomde er een beek over de weg en stond alles onder water.

Svet had daar geen enkel probleem mee. Haar zes grote wielen met het grove profiel maalden gewoon door.

Haar vering zorgde ervoor dat de hobbelige weg zelf comfortabel aan voelde.

Wat speciaal voor Lisa prettig was. Zij herstelde prima.

De meeste zwelling was uit haar gezicht verdwenen en haar huid had een interessante groene tint gekregen.

De weg begon steeds meer te stijgen en heuvelachtiger te worden. De hellingen steiler en steiler. In de verte waren hoge bergen te zien, met besneeuwde pieken, als het bos even ophield zodat ze wat verder weg konden kijken.

Boris was begonnen om Lisa in Svet te leren rijden.

Svet wilde niet altijd voor hem starten, maar wel altijd voor Lisa.

Ze deed het nooit voor Louis, zodat hij nooit de kans kreeg om met Svet te rijden.

Hij zat meestal achterin en deed tevreden een dutje.

Lisa moest ook wat te doen hebben, zodat ze minder zou piekeren.

Boris had heel goed door dat Lisa zich zorgen maakte over de toekomst, waar zou deze reis eindigen?

Boris vond dat gepieker onnodig, want hij zou altijd voor haar zorgen, maar het was te vroeg om dat tegen haar te zeggen.

Hij wilde niet dat ze in paniek zou raken en bang voor hem werd.

Zelfs al zou ze niets voor hem voelen, zou hij altijd voor haar zorgen.

Lisa bleek talent te hebben voor het rijden op ruig terrein en ze vond het leuk om te doen. Het was goed voor haar om iets te hebben dat haar zelfvertrouwen weer opbouwde.

Ze was zo veel sterker en veerkrachtiger dan ze zelf dacht, vond Boris. Moet je zien wat ze allemaal had overleefd.

Lisa zat ontspannen achter het stuur toen ze een zwarte SUV tegen kwamen.

Het voertuig had de grote banden van een ATV, volgens Boris kenmerkend voor de regio.

De wagen bleef midden op de weg staan en was blijkbaar niet van plan om op zij te gaan. Boris maakte aanstalten om uit te stappen toen Louis hem tegen hield.

‘Achter ons staat precies dezelfde SUV. Voelt aan als een valstrik’ zei hij gespannen.

Hij pakte zijn geweer uit de beugel en legde het op schoot.

Boris keek om en daar na weer vooruit. Hij drukte op een knop en ook de voorramen verduisterde.

‘Zak een beetje onderuit, liefje’ zei hij tegen Lisa ‘en doe je gordel om, we gaan de weg verlaten, durf je dat?

Lisa pakte de gordels en klikte de sluitingen dicht, ze trok haar hoofd een beetje in en keek om zich heen. Ze knikte naar Boris en zei tegen Svet. ‘Zoek de beste weg hier om heen.’

Svet piepte en er verscheen een nieuwe route op de navigatie.

Lisa’s eerbied voor het voertuig was iedere dag toegenomen tot bijna ademloze bewondering en blind vertrouwen.

‘Hier gaan we dan’ zei ze en ze gaf gas.

Het begin van de nieuwe koers liep over het voertuig voor hen heen. Als Svet vind dat we er overheen moeten, dan kunnen we er overheen, dacht ze en ze gaf gas en stuurde recht op de SUV af.

De bestuurder schrok van de actie van Lisa. Svet zag er behoorlijk intimiderend uit, met de zwarte onderkant, als een boot vooruitstekend en eindigend in een versterkte punt, die nu recht gericht leek op de SUV.

De man zette de wagen bliksemsnel in zijn achteruit en gaf gas. Hij raakte een beetje in paniek en stuurde de bocht te snel en te scherp om.

Hij reed achteruit een greppel in en begon treiterig langzaam om te vallen zodat hij op zijn zijkant eindigde. Verschillende mannen kwamen uit de wagen getuimeld en opende het vuur op Svet. Haar achterkant verdween in een wolk van stof om de bocht.

Net na de bocht stuurde Lisa van de weg af en tegen de steile helling op die daar begon.

Ze gaf flink gas en de wagen begon zich steeds meer te stabiliseren, zodat het leek als of ze tegen een hobbelig weggetje omhoog reden.

‘Wat er ook gebeurd’ brulde Boris ’houd je voet op het gas. Dan werkt ze met je mee’

En dat was precies wat Lisa deed. Ze stuurde precies de route die de navigatie aan gaf en al snel verdwenen ze achter grote rotsen, die over het landschap verspreid lagen. De helling was verraderlijk steil. Ze hoorden schoten in de verte. Svet werd niet geraakt, ze waren al te ver weg. Boris keek om, door de kleine achterruit en zag de overgebleven SUV de achtervolging in zetten. Hij deed het raam open en leunde naar buiten met zijn geweer in de aanslag. Hij richtte en schoot in een constant tempo.

Door Svet leek het een gemakkelijke helling en de achtervolgers waren vol zelfvertrouwen dat ze die rare lompe boot van een wagen makkelijk konden inhalen met hun lichtere wendbare SUV.

De chauffeur reed bijna loodrecht naar boven totdat zijn wagen begon te weigeren en de voorwielen bijna van de grond kwam. De hoek was te steil geworden. Hij gooide snel zijn stuur om maar het was te laat. De wagen begon te rollen en rolde in het begin langzaam, maar steeds sneller naar beneden. Uiteindelijk stortte hij weer op de weg, vlakbij de SUV die op zijn kant in de greppel lag.

 

‘Wie waren dat?’ vroeg Lisa, geschrokken van alle commotie, maar toch een beetje trots op zichzelf. Ze had toch maar geflikt om tegen die berg op te rijden zonder in paniek te raken. Ze vond Svet geweldig.

‘Mm, daar heb ik verschillend opties voor’ bromde Boris.

Hij was buitengewoon ongerust over het gebeurde.

‘Misschien iemand die even wil praten met Louis of met mij of eventueel met jou. Als je ex je gevonden heeft. Of misschien willen ze Svet stelen, misschien is het iets wat ik nog niet bedacht heb’

‘Je kan ook gewoon zeggen dat je het niet weet’ mopperde Lisa kribbig.

Van achteruit de wagen kwam gesmoord gelach.

Louis was van de bank geworpen door een paar grote hobbels waar Lisa overheen gescheurd was en daarna was hij naar achteren geschoven door de helling.

Hij lag bijna ondersteboven dubbelgevouwen en hoorde het droge gesprek aan, terwijl hij spartelde om overeind te komen.

‘Iemand heeft ons gevonden’ zei hij gedempt.

Boris stak een lange arm uit en sjorde aan Louis voet om hem een koprol te laten maken. Boris had zijn gordel niet omgedaan, maar hij leek geen enkele moeite te hebben met het in zijn stoel te blijven zitten. Hij had een geweer tussen zijn benen staan en keek alert om zich heen. Ondertussen bonkten en hobbelde ze door over het ruige terrein. Ze waren een heel stuk hoger toen ze tussen de grote rotsen uit kwamen en ze mooi uitzicht kregen op de chaos op de weg beneden. Er krioelden een man of acht over de weg. Een wagen lag achterover in een greppel, een auto lag op zijn kop op de weg.

Svet bleef trouw een route aangeven. Lisa bleef het braaf volgen. Een heel stuk hoger kwamen ze de weg weer tegen en Svet stuurde ze er weer op.

Lisa haalde opgelucht adem, het sturen werd weer wat relaxter.

‘We moeten een wat betere verdekte slaapplek vinden’ zei Boris vooral tegen zichzelf. Svet antwoordde daarop door onmiddellijk een route uit te zetten naar een afgelegen plek. Ze piepte uitbundig.

 

Het plekje was nog schilderachtig ook. Er murmelde een beekje en er stonden een paar grote bomen. De beetje uitstekende plek had een schitterend uitzicht over het dal en de slingerende weg. Stofwolken in de verte maakte duidelijk dat er verkeer aan kwam. Het bleek in dit geval een motorfiets te zijn. Hoog op de vering. Met een bekende figuur erop. Boris grijnsde tevreden. Spike zou hen wel vinden. Hij begon nog een blik open te maken, de man zou wel wat lusten. Spike kon altijd eten.

Lisa was in slaap gevallen op de bank. Haar conditie was nog niet wat het zou moeten zijn.

‘Je realiseert je hopelijk wel dat er een grote crash zit aan te komen’ zei Louis en knikte naar de slapende Lisa.

‘Ik kan niets anders doen als afwachten en haar goed in de gaten houden’ zuchtte Boris bezorgt.

Boris en Louis overlegde zachtjes over wie hen gevonden had en waarom.

Louis had vijanden gemaakt in Londen door zijn laatste opdrachten niet uit voeren, maar door ‘over te lopen’ naar Spikes kant. Hij hoopte maar dat zijn vrouw en kinderen veilig waren. Niet veel mensen wisten dat Louis een gezin had. Maar de situatie was nog nooit zo ingewikkeld en onoverzichtelijk geweest. Dat Spike nu ineens kwam opdagen, zonder dat er gebeld was, was geen goed teken. Wat was er mis?

Boris was in de buurt waar hij geboren was, wie weet wie er problemen mee had dat hij weer thuis was? Kon iemand hier weten waarom hij weer in de buurt was? Of wie hij was.

Lisa’s man was waarschijnlijk naar haar op zoek. Victors connecties zouden dat in de gaten houden, maar waren die betrouwbaar? Het was een chaos.

Het duurde nog wel even voor Spike hen gevonden had.

 

Lisa schrok wakker en ineens zat er een vreemde vent bij hen in de cabine. Hij praatte zachtjes met Boris en Louis.

Louis zag er bezorgt uit en had zijn rugzak bij zijn voeten staan. Hij had zijn jas aan en zijn muts opgezet. Hij keek haar aan met zijn bekende scheve lach.

‘Ik moet ervandoor, schoonheid’ zei hij ‘Ik moet voor mijn vrouw en kinderen zorgen’ Hij kwam naar haar toe en gaf haar een kus op haar wang.’Misschien tot ziens’ en hij was weg.

Lisa keek hem stom verbaasd achterna. Ze had niet geweten dat hij een familie had.

Ze verliet Svet zonder naar Boris te kijken. Ze voelde zich vreemd in de steek gelaten.

Ze wist niets van Louis en ze kende hem nog maar een paar weken, toch voelde ze zich alsof ze afscheid moest nemen van een oude vriend.

Haar tranen zaten ineens hoog. Ze keek uit over het dal. Ze hoorde hem wegrijden op een motorfiets.

De wereld was ineens zo groot en leeg. Wat dacht ze wel om weg te lopen van huis.

Ze was helemaal niet capabel om voor zich zelf te zorgen. Precies wat Rudolf altijd zei.

Hij had gelijk.

De druk in haar binnenste liep op en ze had het gevoel dat ze uit elkaar zou barsten. Er zat een stalen band om haar borst en ze kon niet ademhalen.

Boris stond ineens achter haar en sloeg zijn armen om haar heen. Ze zwegen een poosje, en keken het dal in. Daar zagen ze Louis langzaam uit het zicht verdwijnen.

‘Ik realiseerde me ineens dat dit land heel groot is en heel erg leeg. Schitterend landschap, maar eenzaam. Ik ben ver van huis.’ Lisa zuchtte bibberig.

Boris zweeg en keek over haar hoofd heen naar het landschap. Hij had zijn kin op haar hoofd gelegd.

‘Ik vertrouw op iemand die ik amper ken, ben ik wel goed bij mijn hoofd? Ik zou daar met mijn moeder of zo over willen praten, maar er is niemand.

Zelfs al was ik thuis, is er niemand. Ik ben helemaal alleen, ik moet het zelf doen. Maar dat kan ik helemaal niet’ haar stem trilde.

Boris armen sloten zich wat strakker om haar heen en ze leunde met haar hoofd tegen hem aan. Hij voelde veilig, lekker warm.

‘Maar je bent niet alleen’ Boris stem rommelde tegen haar rug ‘Je hebt mij, ik hou van je, dat heb ik nog nooit tegen iemand gezegd. Ik ben verliefd geworden op iemand waarvan ik nog steeds niet precies weet hoe ze eruit ziet. Ik zal voor je zorgen, zelf als je nooit van mij kunt houden. Zelfs dan zal ik je niet in de steek laten.’

Lisa draaide zich om in zijn armen en leunde met haar voorhoofd tegen zijn warme borst. Zijn blonde baard kriebelde haar wang en hij wreef met zijn hoofd tegen het hare. Ze had geen idee wat ze tegen hem moest zeggen na hetgeen wat hij tegen haar gezegd had, ze raakte hopeloos van hem in de war.

Langzaam begonnen de tranen te vallen. De druk in haar borst liep op en op en de eerste rauwe droge snikken scheurden zich uit haar borst, Boris wreef troostend over haar rug met zijn grote warme hand.

Ze huilde met grote gierende uithalen. Boris hield haar alleen maar vast en humde zachtjes achter in zijn keel. Het gaf een rommelend geluid in zijn borst en samen met zijn regelmatige hartslag kalmeerde het Lisa langzamerhand.

Boris genoot van de vrouw in zijn armen. Hij had dit al een poosje zien aankomen en hij was blij dat hij er was. Boris was gelukkig, misschien wel voor het eerst van zijn leven. Ondanks dat zijn vrouw huilde.

De snikken werden minder en ze werd kalmer. Ze leunde tegen hem aan. Ze hield haar ogen dicht en luisterde alleen maar naar het bonzen van zijn hart.

Het was hypnotiserend. Het klopte kalm en ritmisch.

Boris keek uit over het dal. De vrouw veilig in zijn armen en dacht na over zijn verleden. Hij herkende de omgeving. Zijn moeder had hier ergens gewoond en ze had vaak op dit punt het dal in staan kijken. Wachtend op zijn vader of vrezend voor zijn vader.

Hij dacht altijd het laatste, maar nu begon hij te twijfelen. Angst en verdriet lag dicht bij elkaar voor een klein jongetje, het was moeilijk om daar onderscheid in te maken. Hij was nog maar zes jaar geweest toen hun huis afbrandde en zijn moeder vermoord werd.

Hij wist het nog heel goed. Een man had zijn moeder vermoord en het huis in brand gestoken. Hij had Boris niet gezien en daarom had hij het overleefd.

Maar Boris had hem wel gezien. Hij was dat gezicht en vooral de stem en die lach nooit vergeten.

Doordat hij nog zo jong was, wist hij alleen zijn voornaam maar en zijn leeftijd.

Zoals alle zesjarigen was hij daar oh zo trots op geweest, maar een geboortedatum of een achternaam had hij niet. Zijn achternaam had hij pas veel later gekregen van Victor.

Zijn hartslag versnelde door het tripje naar het verleden.

Lisa keek naar hem op, het rustige moment was voorbij, het dagelijkse leven diende zich weer aan, met alle problemen van dien.

‘Wat is er? Vroeg ze. ‘ik hoor je hart op hol slaan.’

Hij was haar eerlijkheid verschuldigd, vond hij.

‘Ik dacht aan mijn moeder, aan vroeger, ze overleed toen ik zes was. Iemand vermoorde haar en stak het huis in brand. Het moet hier vlakbij zijn. Ik herken dit punt.’ Hij wees met één hand het dal in.

‘Zullen we de plek zoeken, wil je dat? Lisa keek naar hem op en kuste zijn wang.

Hij kuste terug.

‘Dat is goed, even Spike waarschuwen.’

Spike bleef bij Svet. Lisa en Boris liepen hand in hand door het bos.

Boris had een groot geweer op zijn rug hangen, maar hij had nog meer wapens overal op zijn lijf verstopt.

Hij keek om zich heen en herkende bepaalde punten. Hij liep zelfverzekerd een overwoekerd bospad op.

‘We hebben niet veel tijd, het wordt al snel donker. Ik ben blij dat je een jas en een muts hebt aangedaan’ Boris glimlachte, dat voelde vreemd aan zijn gezicht. Hij gromde, grijnsde en grinnikte, maar hij glimlachte bijna nooit. De laatste keer was jaren geleden.

‘Ik stik van de hitte’ klaagde ze. Ze meende het niet echt, het was fijn dat iemand zich druk over haar maakte. Ze wist niet zeker of dat ooit wel gebeurd was. Ze begon Boris steeds meer te waarderen.

Hij sloeg links af, een nog smaller paadje in en een steile helling op. Hij moest haar hand loslaten. Allebei betreurden ze het verlies.

Ze waren nog maar vijf minuten aan het lopen, toen ze een open plek bereikten. De fundering van een klein stenen huis stak boven het vergelende hoge gras uit. Hier en daar lag al een plek vroege sneeuw.

Boris keek om zich heen en zuchtte. Lisa greep zijn hand weer stevig beet. Hij sloeg een arm om haar schouders.

‘Was het hier? Waar was dit hutje voor? vroeg ze en wees naar een klein bouwsel wat bijna instortte. In de deur was een klavertje vier uitgezaagd.

‘Het privaat’ Boris grinnikte, ineens verdween de lach van zijn gezicht, een herinnering van aan moeder kwam boven drijven.

‘Vertel eens over je moeder? Hoe zag ze eruit?

‘Ze was blond, met een dikke vlecht, met de mooiste blauwe ogen die ik ooit heb gezien. Ze was gek op raadsels. Soms maakte ze een speurtocht voor me in de hut.

Vooral als er veel sneeuw lag en ik ongedurig werd, dan moest ik raadsels oplossen om de schat te vinden.’ Ondertussen waren ze hand in hand naar het privaat gedrenteld.

Het gebouwtje werd door spinrag overeind gehouden, dacht Lisa. Nog één keer sneeuw en het zou instorten.

Een paar planken waren er al afgevallen en ze zag een blikken doos uitsteken.

‘Wat is dat? vroeg ze en wees naar het gat, helemaal onderin.

Boris bukte en pakte de doos. Het ding liep klem en hij gaf een ongeduldige ruk.

Met een plof stortte het hele gebouwtje in en Boris verdween onder de planken. Lisa kon nog net opzij springen. De onverwachte beweging zorgde voor een pijnlijke steek in haar ribbenkast, ze raakte opslag buiten adem.

In paniek rukte ze aan de planken om Boris weer uit te graven. Nee, nee, nee, dacht ze de hele tijd. Niet nu, niet nu.

De planken kwamen vanzelf omhoog, toen Boris zich er onderuit worstelde. Hij had de doos nog in zijn hand. Lisa stortte zich op hem.

Hem overal kusjes gevend, waar ze hem maar kon raken. Ze klemde haar armen om hem heen en hield hem stevig vast.

Boris sloeg zijn armen om haar heen en genoot heel even van het moment.

Ineens verstijfde hij, hij legde een vinger op haar lippen en hield zijn hoofd scheef en luisterde.

Harde mannenstemmen klonken en spraken een staccato Russisch met elkaar.