Hoofdstuk 1

 

Godzijdank, ik heb die kleine bitch gevonden.

Hij zat in het vliegtuig en keek naar het krantenbericht op zijn telefoon en daar was ze.

Het was een juichend artikel over de restauraties van de glas in lood ramen in de kathedraal van de stad waarheen hij onderweg was.

Wie had kunnen weten dat dat mens zoveel geld zou erven van die achterlijke vader van haar. Ze had het niet eens geweten. En nu wilde ze het niet hebben.

Had je ooit zoiets stoms gehoord? Het was een enorme toer geweest om haar weer terug te vinden. Het had al maanden geduurd voordat ze door hadden dat ze was vertrokken.

Ze dachten dat ze nog examen moest doen, ze hadden zich enorm stom gevoeld toen ze erachter kwamen dat ze dat al een jaar eerder hadden gedaan. Ook daarvoor zou ze er van lusten. Maar nu wist hij waar ze uithing, zou hij haar wel van overtuigen dat ze het geld wel moest aanvaarden.

Hij zou zijn begerige handen er wel op weten te leggen. Het ging om fortuin

 

Drake hing onderuit aan de bar in ‘The Golden Coin’ en verveelde zich dood.

Het was goed te zien dat het kroegje recent was opgeknapt. Alles zat keurig in de verf en het was er brandschoon. Het was er drukker dan hij het ooit had gezien. Dat was wel eens anders geweest. Het kroegje lag in het vervallen wijkje Markerton Bay bij het industrieterrein terrein Safe Haven.

Het industrieterrein was net zo vervallen geweest als het wijkje, maar met de komst van White Hat Interventions en Morgan Security was alles in de lift gekomen. Er werd stevig gebouwd en gerenoveerd en dat was aan alles te zien. Het wijkje kwam weer tot leven.

Drake was net terug van een missie in Frankrijk en kon zijn draai niet goed vinden.

Hij was daar een paar maanden geweest om op een filmsterretje te passen, ze had een stalker en was doodsbang. Maar ze hield ook van het drama wat het met zich mee bracht en ze was verwend geweest, tot op het bot.

Ze had hem voornamelijk als bediende behandeld, behalve als ze iets meer van hem wilde. Hij had beleefd geweigerd en ze was witheet geweest. Ze had constant geprobeerd hem te verleiden en naarmate ze vaker nul op het rekest had gekregen was ze onuitstaanbaarder geworden. Het was een hel geweest.

Hij was gebleven totdat de film klaar was en was daarna opgelucht naar huis gegaan.

Nu was hij hier en voelde een onrust, die hem onbekend was.

Hij keek naar het biertje in zijn hand en dacht dat er iets moest veranderen in zijn leven. Maar wat? Hij had geen idee. Hij nam een slok uit het flesje.

Hij had gedacht dat missies in het buitenland wel iets voor hem zouden zijn, hem zouden afleiden van zijn walgelijke gelukkige tweelingbroer.

De waarheid was, dat hij een beetje jaloers was op zijn broers.

Hij wilde wat zij hadden. Niet de vrouw in kwestie, dat niet.

Drake was erg gesteld op zijn nieuwe schoonzussen, maar niet verliefd. Dat was het niet.

Zijn broer was hopeloos verliefd op zijn vrouwtje.

Maar dat was wat hij wilde, niet weer naar het buitenland op een of ander verwend sterretje passen. Hij haatte dat werk en hij nam zich voor om het dan ook niet meer te doen.

Hij besloot met Phil te praten, morgen.

Voorlopig wist nog niemand dat hij weer terug was. Zijn tas lag nog in zijn truck en hij was eerst hier gestopt voor hij naar huis ging.

 

Een enorme herrie bereikte hem. Gestoord in zijn gedachten keek hij om.

Een boom van een kerel schreeuwde tegen een vrouw ongeveer de helft van zijn omvang. Hij had blond haar tot op zijn schouders en maakte een beetje onverzorgde indruk.

Hij was dan wel groot, maar ook dik. Hij had een buikje en zag er zacht en ongespierd uit.

Drake ging oplettend overeind zitten en keek wat de herrie te betekenen had.

De man schreeuwde weer tegen het vrouwtje, hij was donker rood in zijn gezicht.

‘Je moet met me terug naar huis, er zijn belangrijke zaken te bespreken’ brulde hij ongeduldig, ‘Het gaat om veel geld’

‘Ik moet helemaal niets,’ zei het vrouwtje rustig. Zo kwaad als hij zich maakte, zo rustig was zij.

Ze leek niet erg onder de indruk van de bruut die tegen haar stond te brullen.

’Kevin, donder op, ga naar huis en blijf daar. Ik heb helemaal niets meer met jou te maken.’

Ze stak haar neus in de lucht en leek een stuk groter dan ze daadwerkelijk was.

‘Maar we zijn familie’ jankte Kevin, hij trok er zelfs een pruillipje bij.

Het was een onsmakelijk gezicht bij een volwassen vent. Niks schattigs aan. Zijn gezicht werd nog een tintje donkerder.

‘Nee, dat zijn we niet, nooit geweest en dat zullen we ook nooit worden’

Ze draaide zich om en wilde weg lopen.

Kevin legde een grote hand op haar schoudertje en voor hij het wist vloog hij door de lucht en stortte zwaar neer. Ze had hem met een heupzwaai gevloerd.

Recht voor de voeten van Drake.

Voor Drake was het een eitje om een grote voet met een zware laars eraan op Kevins keel te zetten en even te drukken. Hij hoefde niet eens op te staan, hij was altijd even behulpzaam.

Kevin hield acuut op met wriemelen en verstarde.

Drake keek de vrouw vragend aan.

‘Wil je hem terug of zal ik hem voor je buiten zetten’ vroeg hij geïnteresseerd aan haar.

Hij was de rotste niet om even te helpen het vuil buiten te zetten.

Ze keek hem even met een schuin hoofd aan en daarna naar Kevin op de grond.

Kevin was bijna paars aangelopen en hijgde benauwd. Hij probeerde met beide handen de laars van zijn keel te halen.

Gezien het formaat van Drake's laars ging hem dat niet lukken.

Drake was een grote man, met grote handen en grote voeten. Hij had zwart haar, kort aan de zijkanten en wat langer bovenop. Hij had felle blauwe ogen, met een stevige neus en een sterke kaak. Een gespierd lijf maakte het af. Hij barstte zowat uit het shirt wat hij droeg.

‘Nah’ zei ze ‘gooi hem er maar uit’

Drake greep de kerel bij zijn kraag, sleurde hem overeind en sleepte hem naar buiten, duwde hem de stoep op. Hij draaide zich om, met de bedoeling om weer naar binnen te gaan.

De man greep hem bij zijn bovenarm en haalde uit met zijn vuist.

Drake ving de vuist op met zijn kolenschop en wierp de man met een draai over zijn schouder met een klap op het asfalt. Dat was de tweede zware val die hij maakte die avond.

Jackson kwam net aanlopen en bekeek de man met een kennersoog.

Hij schudde meewarig zijn hoofd.

Jackson was de eigenaar van de kroeg en zo’n beetje de patriarch van de wijk.

‘Als hij je buiten smijt zonder noemenswaardige schade, dan heb je mazzel en loop je weg. Dan ga je niet nog es matten. Dan loop je pas echt schade op. Niemand komt je helpen, hoor’ hoofdschuddend liep hij weg.

Drake klopte zijn handen schoon en keek naar de man op de grond. De lucht was uit zijn longen geslagen.

Hij kreunde ‘Ik klaag je aan, ik pluk je kaal.’

Drake haalde zijn schouders op en vertrok weer naar binnen, naar de interessantste vrouw die hij in tijden had gezien.

 

Ze hing aan de bar op de plek waar Drake net had gestaan. Hij stak zijn hand naar haar uit,

‘Drake Morgan’

Ze pakte zijn hand en hij verbaasde zich over de stevige handdruk. Hij bekeek haar eens wat beter en het beviel hem wat hij zag.

Haar haar was gitzwart met een blauwe gloed erin.

Ze droeg het in een lange, dikke vlecht. De vlecht viel over haar billen en het deed hem zich afvragen hoe het eruitzag als het los was.

Haar ogen waren ook zwart met een glimmertje erin wat niet veel goeds voorspelde. Ze had een fijn gezichtje met een rechte neus met wat sproetjes erop.

Ze was klein, ze kwam net aan zijn schouder en ze zag er fit uit. Ze had het lichaam van een danseres. Ze droeg een zwarte hoodie met lange mouwen, een zwarte spijkerbroek en zwarte laarzen.

Knap, dacht Drake, heel knap.

‘Bo Davies’ zei ze, ‘waarschijnlijk moet ik je bedanken voor de hulp, maar ik had het ook zo wel gered’ ze had absoluut een brutale blik in haar ogen.

‘Dat geloof ik meteen, hij vloog echt met een mooie boog, maar hij landde zowat onder mijn voet en dan is het maar een kleine moeite’ Drake grijnsde. ‘Wat drink je?’

‘Biertje is prima’ zei ze en nadat het biertje op de bar was gezet ‘Op nieuwe vrienden’

Ze klonken de flesjes tegen elkaar en hingen tevreden in stilzwijgen een poosje aan de bar.

‘Wie is hij? Ex echtgenoot?’ Drake was nieuwsgierig.

‘Meer een soort van ex broer’, glimlachte Bo, ‘Ik heb mijn hele familie ontslag gegeven een paar jaar terug en dat vonden ze prima, totdat er geld ter sprake kwam en nu moet ik terug naar het nest.’ ze lachte bitter. ‘Mijn verhaal in een notendop’

‘Je komt niet hier vandaan, hoor ik een Brits accent?’ Drake vond haar alsmaar leuker worden.

‘Geboren en getogen, maar daar woon ik al een paar jaar niet meer, ik ben hier voor mijn werk. Ben jij hier bekend in de omgeving?.’

Ze had dringend informatie nodig en misschien kon hij haar helpen.

‘Zeker niet geboren en getogen, maar ik woon hier alweer een paar jaar, ik weet de weg wel hier. Wat heb je nodig?’

‘Ik restaureer glas in lood ramen en heb een belangrijke opdracht hier gekregen, in de stad, in die grote kathedraal. Ik heb een loods nodig waar ik de ramen op een tafel kan leggen en waar ik kan werken. Alles wat ik tot nu toe heb gezien voldeed niet, allemaal te klein’ ze zuchtte ontevreden.’Die ramen zijn echt gigantisch.’

Drake streek peinzend door zijn haar, nam een besluit en stuurde een tekst naar Mariah.

Mariah trok iedereen na, die op het terrein van Safe Haven wilde komen.

‘Waar logeer je?, ik weet misschien wel iets, maar ik moet eerst met de eigenaar praten. Zal ik je morgen komen ophalen? Dan zullen we zien wat we kunnen doen.’

Bo begon te stralen, hief haar biertje omhoog en zei ‘Daar drink ik op.’

 

De volgende ochtend haalde Drake Bo op uit haar hotel en reed met haar naar Safe Haven. Bo keek wel een beetje verbaasd over de beveiliging van het terrein.

Maar ze bedacht, dat het veel premie zou schelen om de onbetaalbare ramen te verzekeren.

Een deel van het terrein verkeerde nog in erbarmelijke staat en er werd nog volop gebouwd.

Het was werk in uitvoering.

‘Je moet eerst kennis maken met Mariah, zij is een soort van de baas hier, ze is de vrouw van mijn oudste broer. Zij gaat erover wie hier op het terrein komt en wie niet. Zonder haar toestemming kom je nergens. Ze is een schatje, maak je niet ongerust’

Als Bo niet was, wat ze gezegd had, dan had Mariah wel wat laten horen.

Ze stopte voor een enorm gebouw, gebouwd in een U vorm, met een zware muur tussen de poten van de U. De trap liep met een elegante boog omhoog tussen twee dubbele gemetselde pilaren. Het hele gebouw was van rode bakstenen en de grote gebogen ramen waren onderverdeelt in vakken. Ook de fries langs de dakgoten was gemetseld. Het was een prachtig voorbeeld van industriële architectuur uit het begin van de vorige eeuw.

Boven de muur kwamen boomtoppen uit en ze vermoedde dat daar een tuin achter lag.

Ze reden naar binnen door twee dubbele deuren de parkeer garage binnen.

De parkeergarage stond vol met geparkeerde auto’s.

Drake parkeerde de auto en hield de deur voor haar open. Ze stapten uit en liepen de trap op naar de eerste verdieping.

Boven aan de trap was een balie waar de grootste man zat die ze ooit gezien had.

Hij had een grote mop met blond haar en vriendelijk bruine ogen, een baard van twee dagen gaf hem een ruw uiterlijk. Een haviksneus maakte het af.

Wat geven ze die mannen hier te eten? dacht ze verbaasd, ze had zichzelf nooit als klein beschouwd, maar begon nu van mening te veranderen.

Ze had Drake groot gevonden, maar vergeleken met dit exemplaar was hij bijna een klein jongetje, bijna.

‘Hee, Boris, is Mariah in de keuken of in haar kantoor’ vroeg Drake en gaf Boris een klap op zijn schouder.

Boris grijnsde breed en wees naar de keuken, ‘Manuela is aan het bakken, dus wat denk je?’

‘Keuken, oké’ Drake pakte Bo’s hand en trok haar mee naar de keuken.

Ze probeerde haar hand los te trekken, maar Drake hield stevig vast.

Ze hoorde Boris grinniken.

Dat voelde veel te goed, vond ze en probeerde het nog een keer.

Drake hield haar steviger vast en maakte een afkeurend geluid.

Ze probeerde het niet nog een keer, maar liep gehoorzaam mee.

Ze had hem gemakkelijk kunnen vloeren, maar het voelde het heel plezierig en ze wilde hem geen pijn doen.

In de keuken was het een complete chaos.

Verschillende vrouwen waren druk bezig met koekje en cakes te bakken in een gigantisch grote keuken. Aan een enorme tafel zaten twee vrouwen en twee meisjes. Een van de vrouwen was al ouder, met grijze krullen en een brede grijns. De jongere vrouw had kort zwart haar, wat alle kanten op stond. Zij was eind twintig of zo. Zij lachte al even breed, ze maakte grapjes met de twee meisjes.

De meisjes waren duidelijk een tweeling van een jaar of zeven.

Ze kregen Drake in het oog en vlogen overeind en in zijn armen, aan iedere kant één.

‘Je bent weer terug’ juichten ze.

‘Jouw kinderen? vroeg ze, misschien een beetje teleurgesteld, als er kinderen waren, was er misschien ook een vrouw.

‘Nee,’ lachte Drake ‘ze zijn van Manuela’ hij zette de meisjes weer op de grond, waar ze giechelend weer aan de tafel gingen zitten.

Hij wees een vrouw aan met haar dikke krulhaar in een paardenstaart, die net een plaat met koekjes uit de oven haalde, terwijl ze in rad Spaans praatte met een andere vrouw. Ze kwam aanlopen om Drake een snelle knuffel te geven en snelde weer terug naar de oven.

‘Bo, dit is Mariah’ hij wees naar de jongste van de twee vrouwen aan tafel en daarna op de oudste ‘Oma Julia’

Bo stak haar hand uit, ‘Bo Davies’ en schudde Mariah's hand en daarna de hand van de oudste van de twee.

‘Ga zitten’ zei Mariah, ‘We krijgen zo meteen koekjes, de lekkerste die je ooit geproefd hebt. Ik mag nooit helpen bakken, dat snap ik niet, gelukkig mag ik ze wel opeten.’ Mariah lachte gelukkig.

‘Je mag nooit helpen omdat je geen brand mag stichten in mijn keuken’ zei een stem lachend met een vet Spaans accent.

Manuela zette een schaal met koekjes op tafel en liep grinnikend weg.

Mariah keek onschuldig.

Bo nam een koekje en dat was het lekkerste wat ze ooit gegeten had, ze deed genietend haar ogen even dicht. Drake keek haar met samen geknepen ogen aan. Het was duidelijk lekker.

Hij begon haar steeds leuker te vinden.

‘Je weet waarom Bo hier is?, vroeg hij Mariah, ‘En?’

‘Het is oké, je kan de fabriek laten zien, neem Ben mee, voor als er dingen verandert moeten worden, wat in de kisten zit kan ze gebruiken. En oh, er is plek’

‘Ga je me het nog vertellen?’ vroeg hij met een grijns, hij wist het antwoord al.

Bo verwonderde zich over dit geheimzinnige gesprek.

Ze begreep niet waar het over ging.

‘Nee, neem nog een koekje’ Mariah lachte stralend, haar gezicht lichtte ineens op. ‘Phil, liefje, koekjes’

Phil was de keuken binnen gekomen en Bo hoefde niet te raden dat het een broer van Drake was, de tweeling misschien?

Ze leken zo veel op elkaar. Nee, de oudere broer.

‘Waar is Dave’ vroeg Phil, ‘ach, domme vraag, bij Dinda’

hij lachte vrolijk en gaf zijn vrouw een kus op haar wang. Hij maakte kennis met Bo en probeerde haar hand te schudden, maar Drake had hem vast en was niet van plan om los te laten. Phil grijnsde een beetje verbaast.

Mariah gaf Bo en Drake een koekje en zei ‘Hup,jullie, naar de fabriek.

Ze vertrokken gehoorzaam met in hun hand een koekje, als twee kleine kinderen, hand in hand.

Hoofdstuk 2

 

Kevin had pijn in zijn rug. De twee klappen die hij de avond ervoor had gemaakt waren hard aan gekomen.

Zijn hoofd deed zeer. Zijn rug ook.

Hij had een kamer genomen in het zelfde hotel als zij.

Hij kreunde smartelijk.

Eerst ging hij nog even slapen na een pijnstiller te hebben genomen, dan zou hij haar opzoeken in haar kamer en zou ze als de brave zus, die ze altijd was geweest mee naar huis komen. Ze zou de erfenis aanvaarden en die keurig aan hem overdragen. Daarna zou hij haar mores leren, om hem zo veel pijn te doen.

Hij kon zich niet herinneren dat ze vroeger zo agressief was geweest. Hij dacht dat ze meer onzichtbaar was, hij had haar niet vaak gezien. Maar als hij haar zag had hij haar ongenadig getreiterd..

Met de goedkeuring van zijn vader.

 

De glasfabriek was net opgeknapt door Ben.

Het was een bakstenen gebouw, volkomen vierkant, één verdieping hoog.

De ramen en deuren waren allemaal gerepareerd en alles stond strak in de verf.

Er was een grote roldeur en veel grote ramen. Het was een lichte ruimte. Een takelsysteem liep langs de zoldering. Stevig verankerd aan de betonnen balken.

Achterin waren een opslagruimte en een kantoortje.

Drake had Ben gebeld en hij had afgesproken dat ze eerst zouden rond kijken en als ze hem nodig hadden, dan zouden ze hem bellen.

Ben was aannemer en had alles gebouwd of opgeknapt op het terrein, er was nog veel werk te doen. Hij was op dit moment druk met de bouw van een atelier op de plek waar vroeger een garage had gestaan. Dat gebouw was afgebroken, de grond was schoongemaakt en nu verrees er een nieuw gebouw wat dienst kon doen als atelier voor verschillende kunstenaars.

De glasfabriek had vol met kisten gestaan toen het terrein verkocht werd en alle kisten waren weer terug gezet nadat het pand was opgeknapt.

Van de kisten was een inventaris gemaakt en er was met krijt opgeschreven wat er in zat.

Het pand was een glasfabriek geweest en de kisten waren voornamelijk gevuld met glas en gereedschap. Maar ook twee glasovens. Blijkbaar hadden die spullen verhuist moeten worden, maar dat was nooit gebeurd.

Drake was benieuwd wat Bo van de plek zou vinden.

Hij wilde haar dolgraag beter leren kennen en wat was een beter gelegenheid dan dat ze daar werkte en in het hoofdgebouw woonde.

Bo keek om zich heen en floot vol bewondering.

‘Wat is dit voor plek?’

‘Dit is een oude glasfabriek, ik dacht dat het wel passend was.’

Drake keek om zich heen.

‘Het is geweldig, maar wat moeten die kisten hier? Gaan die nog weg?’

‘Die kisten zitten vol met glas, je kunt gebruiken wat je wilt en heb je niets nodig dan gaan ze ergens de opslag in. Het is aan jou.’

Drake keek tevreden.

Bo liep naar de kisten toe en keek wat erop stond.

Glas, Plat, Blauw.

Duidelijk, maar er bestonden vele tinten en kwaliteiten blauw glas.

‘Mag ik ze openmaken?’ vroeg ze vol enthousiasme, het voelde een beetje als kerstochtend.

Bo was gek op glas.

Drake gaf haar een breekijzer en het beviel haar dat hij er niet van uitging dat hij de kratten moest openbreken, maar dat ze het zelf kon.

Ze was zeker geen hulpeloze vrouw. Nooit geweest ook.

Ze deed de kist voorzichtig open, het eerste wat ze zag was een kartonnen vel, wat het glas afdekte, ze tilde het karton er voorzichtig af en pakte de glasplaat.

De plaat was ongeveer 60 bij 60 centimeter en het had de mooiste kleur blauw die ze ooit gezien had.

Ze was er stil van. Voorzichtig legde ze de plaat terug in de kist.

‘Dit is onvoorstelbaar kostbaar, en jullie zeggen gewoon, gebruik maar. Ik snap het niet.’

‘Jij bent de enige die er wat mee kan, verkopen is niet nodig, niemand zit hier op geld te wachten. Dus.. Maar als je het niet wilt, dan laat ik het wegzetten.’

Drake haalde zijn schouders op.

‘Natuurlijk wil ik het gebruiken, ik wilde het alleen even zeker weten.’

Ze keek bedachtzaam om zich heen.

‘Wat voor gereedschap zit er in de kisten?’

Bo’s handen jeukten om op onderzoek uit te gaan en in al die kisten te gaan kijken wat er allemaal in zat.

Ze wilde best de huurprijs weten, waarschijnlijk te duur. Ze zuchtte teleurgesteld bij het idee.

‘Wat denk je? Je gezicht betrekt.’

Drake bekeek aandachtig haar gezichtje.

‘Ik ben bang dat ik de huur niet kan betalen,’

Ze zuchtte

‘en dat zou een teleurstelling zijn, de ruimte is ideaal.’

‘We gaan met Mariah praten, ik maak me niet ongerust, ik weet wat de doelstelling is hier.’

Drake pakte opgeruimd haar hand en wilde niet loslaten, met de andere pakte hij zijn telefoon en begon een berichtje te schrijven.

Zijn telefoon pingde en hij las het bericht.

‘Op naar Mariah, kunnen we meteen van alles regelen, zoals woonruimte.’

Bo liep een ietwat verdwaasd achter hem aan.

Alles ging heel snel en hij had nog steeds haar hand niet losgelaten.

 

Ze kwamen weer binnen via de parkeergarage, zouden ze hier wel een hoofdingang hebben?

Ze liepen de trap weer op naar de eerste verdieping, langs Boris die vriendelijk zwaaide en naar beneden wees, een een trap af twee verdiepingen naar beneden, door een kamer met niets anders dan deuren en een grote tafel met een stuk of tien stoelen, een volgende trap af naar beneden.

Ze was nu al de weg kwijt.

Ze kwamen in een enorme ruimte gevuld met computers, beeldschermen en werkstations.

Er zaten drie man aan de monitors, pratend in een microfoon of aan de telefoon.

Mariah zat achter een computer te werken.

Mariah draaide zich om en liep naar de zwart leren bank en de rode stoelen in de hoek van de kamer. Ze wenkte dat ze mee moesten komen.

Bo en Drake volgden en gingen zitten. Drake wilde nog steeds haar hand niet terug geven.

Mariah keek met een schuine blik naar Bo en Bo haalde verontschuldigend haar schouders op. Mariah lachte breed en trok een ‘ach zo’ gezicht.

Drake keek zelfvoldaan als een kat die in een emmer slagroom was gevallen.

‘Is het iets voor jou?’ vroeg Mariah met een brede lach op haar gezicht.

‘uh, de ruimte in ieder geval, maar wat ik graag wil weten wat het me gaat kosten?’

Bo was een beetje in de war over het onderwerp wat ze bespraken.

De ruimte of Drake.

Als ze heel eerlijk was tegen zichzelf, dan was het allebei wel wat.

De ruimte was geweldig en Drake, nou, ja Drake eigenlijk ook.

‘De huur’ lachte Mariah ‘is vermoedelijk extreem laag’ en ze noemde een bedrag, ‘maar er is nog een ongebruikelijke voorwaarde’ Mariah begon de doelstelling van Safe Haven uit te leggen.

Safe Haven was een centrum voor mensen in nood.

Het waren voornamelijk vrouwen die er verbleven die uit een situatie van misbruik kwamen. Maar ook wel kinderen. Op de buiten terreinen zoals de dierenopvang verbleven werknemers en ook een aantal veteranen met een scala aan problemen. Dus ook mannen waren welkom.

Safe Haven was voor iedereen bedoelt die een veilige haven nodig had.

Dat was ook de reden van de beveiliging.

Een misdaad syndicaat stond Mariah naar het leven en het was extreem moeilijk om op het terrein te komen zonder toestemming.

Het grootste doel was om mensen de kans te geven om te genezen en om iets te leren, in een veilige omgeving, als ze daar in geïnteresseerd waren.

Van Bo werd verwacht dat ze één of twee mensen onder haar hoede zou nemen in de tijd dat ze hier was.

Als tegenprestatie kon ze gratis wonen en eten in het hoofdgebouw. En kon ze de fabriek huren tegen gereduceerde prijs.

Bo dacht een momentje na over de constructie.

Ze dacht zich dat ze waarschijnlijk niet zo ver gekomen was als nu, als er geen oudere glasblazer was geweest die zich over haar ontfermd had toen ze nog maar zestien was.

hij had letterlijk haar leven gered. Haar op het juiste pad gezet. Zonder zijn begeleiding was het waarschijnlijk niet goed met haar afgelopen.

Ze knikte.

‘Dat is een goed plan, maar alleen op vrijwillige basis, verplicht gaat het niet werken, oké? deal.’

Ze stak haar hand uit om Mariah’s hand te schudden.

Mariah gaf haar een map met contract en zei tegen Drake dat hij het appartement moest laten zien.

‘Welke had je in gedachten? vroeg hij

‘Dave’s is klaar nu’ Mariah lachte, ‘we moeten het echt anders gaan noemen. Dit schept verwarring’

Bo vroeg zich af waar ze het over had en rimpelde haar neus. Die vrouw sprak altijd in raadsels. Beetje irritant.

Bo en Drake liepen weer naar boven en kwamen op de eerste verdieping uit.

Drake stuurde haar naar links, voorbij de grote keuken en een zijgang in. Bij de derde deur stond hij stil.

‘De eerste deur is Phils appartement, daar woont Dave met Dinda. Phil woont in het penthouse. Boris woont in Dinda’s huis. Hiernaast woon ik en Dave’s appartement is voor jou.

Hij deed de deur voor haar open.

Oh, jee, wordt hij mijn buurman? Ik hoop dat ik mijn handen thuis kan houden, dacht ze en het zweet brak haar uit. Hij had haar hand geen moment los gelaten.

‘Dus jij bent de enige die in het juiste appartement woont? vroeg ze met een ondeugende blik. Drake grijnsde, maar zei niets.

Het was een mooie ruimte, huiskamer en keuken waren één, de keuken werd afgescheiden van het woongedeelte door een bar, het was standaard gemeubileerd met een zwart bankstel, een salontafel, een eettafel met vier stoelen en een grote buffetkast. De muren waren wit geschilderd en kaal, er hing niets aan.

De hardhouten vloer glom en bij de bank lag een dik kleed in verschillende in elkaar overlopende felle kleuren.

De ramen waren groot, van de vloer tot aan het plafond, wat het appartement heerlijk licht maakte. Het uitzicht was adembenemend, de rivier kronkelde in de verte en nog verder lag de stad. De honden in Dinda's dierenopvang speelden op de veldjes. Een ezel stond aan het hek te knabbelen.

Er was een ruime slaapkamer met een mooie badkamer. Alles was fonkelnieuw

Hij liet haar hand los, zodat ze rond kon kijken. Haar hand werd meteen een beetje koud.

‘Je bent de eerste die er woont, dus het is nog een beetje saai, schroom niet om dingen te veranderen. De keuken is volledig ingericht. We houden rekening met mensen hier die niets bij zich hebben. Je kunt zelf koken of eten in de grote keuken bij Manuela. Als je haar laat weten dat je later komt, zet ze eten in je koelkast. Oké’?’

Drake keek haar vragend aan. Zijn maag rommelde en hij keek op zijn horloge.

‘Kom dan gaan we lunchen’ Hij pakte haar hand en trok haar mee naar de grote keuken.

 

Bo had zich nog nooit ergens zo welkom gevoeld.

De keuken was vol met mensen, voornamelijk vrouwen en het was een enorm lawaai. Verschillende mensen waren bezig om de tafel te dekken, anderen waren bij de aanrechten bezig met het eten.

Eén voor één kwamen mensen zich voorstellen, maar niet iedereen.

Een vrouw met blond haar en een gebruind gezicht schudde haar hand

‘Anna, vergeet het meteen maar weer,’ lachte ze, ze wees op de man achter haar ‘da’s Dec’ hij zwaaide vriendelijk, maar zei niets.

Sommige vrouwen leken in zichzelf gekeerd en iedereen liet ze met rust.

De leeftijden liepen uiteen van jong, de tweeling van een jaar of zeven tot oud, oma Julia was rond de tachtig. En alles wat daar tussen lag. Mannen en vrouwen en kinderen.

Bo was al die namen vrijwel meteen weer vergeten.

Langzamerhand ging iedereen aan tafel zitten. Een paar grote mannen brachten schalen naar de tafel met brood en fruit en een enorme ovenschaal met lasagne.

Manuela zwaaide met haar lepel en begon de borden te vullen die aan haar werden doorgegeven. Het was een gezellige chaos. Er werd druk gepraat en veel gelachen.

De lasagne was het lekkerste wat ze ooit gegeten had.

Bo verbleef vaak in hotels en had geen eigen huis, dus koken deed ze nooit. Ze had niemand gehad om het van te leren. Het meeste wat op een thuis leek, was thuis bij haar beste vriendin Meghan.

Maar sinds ze getrouwd was kwam Bo daar minder. Ze had een spuughekel aan Meghans man.

Maar dit, dit voelde aan als een thuis.

Bo maakte ook kennis met de tweelingbroer van Drake.

Ze keek met stille verbazing naar hem en dan weer naar Drake, als twee druppels water en toch kon ze het verschil zien.

De energie was anders. Subtiel, maar anders.

Dinda lachte haar vrolijk toe.

‘Eng hé, zoals die twee op elkaar lijken? Drake heeft een keer geprobeerd zich voor te doen als Dave, dat heeft hij geweten.’

Ze hief een gebald vuistje naar hem op. Ze lachte lief.

Drake keek onschuldig naar het plafond en daarna naar zijn nagels.

Bo keek schuin naar Drake, die snel een hand over zijn oog legde en zijn schouders hoog op trok. Bo moest om hem lachen.

‘Nou’ zei Bo ‘En dan Phil er nog bij, dan lijken ze wel een drieling’

Iedereen begon hard te lachen, bij het zien de gezichten van de drie broers.

Ze trokken een identiek gezicht vol walging bij het idee op elkaar te lijken.

Manuela stond aan het hoofd van de tafel.

‘Ik heb wat te zeggen, iedereen even stil. Deze dame is Bo. Bo komt hier op het terrein werken. Ze werkt met glas, ze heeft plek voor twee mensen. Wie interesse heeft kan zich melden bij Mariah en Moragh. Eet smakelijk’

Bo wist even niet hoe ze het had, ze had nog niets beslist, en ze wilde graag inspraak wie er werkervaring kwam opdoen. Ze fronste.

‘Maak je niet druk,’fluisterde Drake in haar oor, ‘je zegt toch wel ja en de meiden doen altijd de voor selectie omdat er heel wat beschadigde mensen bij zitten.

Samen met een psycholoog. Ze komen alleen mensen voorstellen die het ook daadwerkelijk aan kunnen.’

Bo haalde opgelucht adem ‘Zal ik het contract maar tekenen dan? vroeg ze.

‘Eerst lezen’ zei Drake ‘en dan gaan we je spullen ophalen in het hotel’ hij grijnsde tevreden.

Het ging precies zo als hij had gehoopt.

 

 

 

 

 

 

Hoofdstuk 3

 

Kevin had de pest in. Het was zijn werk om Bo terug te brengen en dat was duidelijk niet gelukt. Ze was uit gecheckt bij haar hotel en hij had geen idee waar ze nu was. Hij had haar net gemist. Ze was vertrokken met de een of andere vent.

Die van gisteravond?

Niet ver weg, dacht hij. Ze moest nog beginnen aan de ramen en die opdracht zou ze niet laten lopen.

Zijn stomme zusje was een autoriteit geworden op haar gebied. Wie had dat ooit gedacht.

Ze verdiende er ook nog een lieve duit mee.

Dat waardeloze wijf. Het blijft oud glas, dacht hij minachtend. Rommel. Kunstenaars. Bah.

Die stomme trut moet gewoon doen wat we van haar willen. We hebben zo hard gewerkt om haar te breken, we wisten dat de kans er in zat dat ze zou erven van haar vader. Nergens voor nodig dat zij dat ook wist.

Er was een reden dat we haar thuis wilden hebben. Ze had de erfenis niet aanvaard en aan hem over gedragen.

Tot die tijd zou hij haar niet met rust laten. Het ging om veel geld en hij had zijn zinnen daarop gezet.

Al moest hij haar daar voor vermoorden, dat geld was van hem.

Hij had een aanklacht ingediend tegen die grote vent in de kroeg, maar hij had geen naam gehad en dat bemoeilijkte de boel.

Hij wilde zijn eigen aandeel niet bekennen, en het verhaal wat hij te vertellen had bij de politie klonk zwak.

Hij dacht niet dat ze er iets mee gingen doen, ze hadden wat lacherig gereageerd.

Hij had zwaar de pest in. Niets ging zoals verwacht, hij had hoofdpijn en zijn rug deed nog steeds zeer.

 

Ondertussen had Bo haar container met materialen en gereedschap laten komen en ze had haar persoonlijke spullen in het appartement gezet.

Ze was begonnen met de container leeg te halen.

Al haar gereedschap had ze uitgepakt.

Drake was komen helpen en had nog wat mannen geregeld om te helpen sjouwen.

Haar grote werktafels waren in elkaar gezet en de glasovens werden aangesloten.

De werkbanken waren neergezet en Ben had een frame ontworpen om van alle glasplaten, een voorbeeld te kunnen ophangen, en een rek om het glas in op te bergen.

Zodat de boel overzichtelijker werd. Het was een geweldig gezicht, al die kleuren glas.

Bo had een grote monitor opgehangen zodat ze goed de details voor haar werk kon uitvergroten.

En ze had een paar grote boxen neer gezet, haar telefoon in het dockingstation gezet en een lekker muziekje opgezet.

‘Morgen heb ik een afspraak met de aannemer om over de ramen te praten, zin om mee te gaan?’ vroeg Bo aan Drake

‘Ja, gezellig, dan leer ik meteen iets over jouw werk.’

Drake straalde.

‘Misschien heb je zin om me vanmiddag te assisteren? Ik wilde proefdraaien en een cadeautje maken voor Mariah en Phil. Een dank je wel.’

 

Na een van de ovens gestart te hebben en een mix gemaakt te hebben om glas te smelten, haalde Bo, na verloop van tijd, met een zware buis een klomp gesmolten glas uit de oven. Ze hield de klomp constant in beweging. De hitte straalde er vanaf.

Drake keek met bewondering naar haar.

Het was warm geworden door de oven en Bo had haar hoodie uit gedaan. Ze had een strakke zwarte tanktop aan en haar tatoeages piepten eronder uit. Hij zag een poot met lange nagels en schubben op haar ene arm. Er slingerde iets over haar schouder.

Hij kon niet goed zien wat het was en werd met de minuut nieuwsgieriger. Haar onderarmen zaten onder de kleine littekens. Van brandwondjes, dacht hij.

Haar armen en schouders waren gespierd. Ze was sterk.

Ze droeg een zwaar leren schort om haar bovenlijf te beschermen en een paar dikke leren handschoenen. Haar lange vlecht had ze opgerold en met een haarklem vastgezet.

Hij zag de spieren aanspannen in haar armen en schouders. Dat glas was zwaar.

Ze legde de buis met de klomp gesmolten glas in een uitsparing van de werkbank een liet het in een constant tempo ronddraaien. Ze blies in de buis.

Ze manipuleerde het glas en duwde en trok met speciale tangen. Af en toe gaf ze aanwijzingen als hij een bepaald gereedschap moest aangeven of ergens iets tegenaan moest duwen. Ze verhitte geregeld het glas met een grote brander en bewoog de vlam rustig over het glas.

Ze was duidelijk gewend om te werken met assistenten, haar aanwijzingen waren rustig en duidelijk.

Ze had een stevig rocknummer opgezet en het volume stond hard. Ze zong mee met een verrassende goede stem.

Drake zag dat ze volledig geconcentreerd bezig was en zich totaal niet meer bewust was van haar omgeving.

Ze had een kleine rimpel tussen haar wenkbrauwen.

Het leek net alsof ze een dans deed, iedere beweging was overdacht.

Hij had alleen oog voor haar gehad en had nog niet gekeken naar het werkstuk wat ze aan het maken was.

Ze was zo sierlijk, het was een genot om naar haar te kijken.

‘Er ligt een klompje rood glas in de oven, kan jij dat even pakken? Neem deze buis maar.’ Bo wees met haar kin naar de buis.

Drake pakte de buis en liep naar de oven en met enige moeite plukte hij het bolletje rood glas uit de oven.

Hij liep terug en ze gaf de lange buis met het doorzichtige glas aan Drake.

‘Laat hier maar rusten’ ze wees op de uitsparing ‘en rustig draaien, niet in paniek raken.’ Ze grinnikte zachtjes, haar ogen vonkten ondeugend.

Het gewicht was veel meer als hij had verwacht en hij liet bijna de buis vallen.

Ondertussen had ze van het rode bolletje een klein hartje geblazen met allerlei draden die er uitkwamen.

‘Dit is altijd het lastigste stuk’ ze manipuleerde het hartje in het stuk glas en nu pas zag Drake wat ze gemaakt had. Een draak. Het beest zag eruit alsof hij omhoog vloog met een gebogen nek. De hoeveelheid details waren ongelofelijk.

Ze brak de glazen draak van de stang, maakte de onderkant glad en zette het op een afkoeltafel.

‘Ziezo’, zei ze, ‘De volgende’ en ze haalde een blauwe klomp glas uit de oven en het hele proces begon weer overnieuw.

 

Toen de draken klaar waren belde Drake naar Mariah en Phil om naar de glasfabriek te komen om hun cadeau te bekijken.

Het waren een blauwe en een witte draak geworden van gevlamd glas. De vlammen waren in de blauwe draak goed te zien, in de witte waren ze veel subtieler.

De witte draak had een rood hart wat met rode en paarse draden verbonden leek.

De blauwe draak had een paars hart. Paarse draden liepen naar her rode hart en rode draden naar het paarse hart. De twee draken pasten in elkaar als puzzelstukjes en hun gebogen nekken vormde samen een hart.

De drakenkoppen intiem naast elkaar alsof ze een gesprek voerden. De vleugels om elkaar gebogen alsof ze samen door de lucht vlogen. Hun klauwen verstrengeld. Twee delen van hetzelfde hart. Het was een geweldig stuk geworden.

Mariah was voor het eerst in haar leven helemaal stil. Ze bleef maar kijken naar de twee draken. Bo werd zenuwachtig van de stilte.

Ze had nog niet vaak een draak gemaakt voor iemand, laat staan een stel en ze was bang dat Mariah en Phil het niet mooi vonden.

Ze had voor Meghan een draak gemaakt, maar niet voor Levi haar man.

Levi had al vaak gevraagd om er een voor hem te maken die bij Megans rode draak paste, maar Bo had dat nooit gedaan. Die draak zou een zwart hart hebben gehad.

‘Is het wat, of moet ik het maar kapot gooien?’

Bo’s stem klonk een beetje onzeker.

‘Meid, het is fantastisch, hier kan je wereldberoemd mee worden. Is dat hoe je ons ziet? Ik zie Phil gewoon door die blauwe draak naar buiten kijken.’

Mariah schoot een beetje vol en legde haar gezicht tegen Phils borst.

Phil kon zijn ogen niet afhouden van de twee draken. De liefde spatte gewoon van het glas. Hij had een brok in zijn keel en moest eerst zijn keel flink schrapen voor hij er woorden langs kreeg.

‘Ik heb er geen woorden voor, zei hij een beetje schor ‘Dank je wel’

Drake keek trots naar de getalenteerde vrouw, die een beetje verlegen leek bij alle lof.

‘Hier moet ik een speciale kast voor bouwen’ zei Phil ‘Ik heb nog wel wat kogelwerend glas liggen.’ Hij grijnsde ondeugend.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdstuk 4

 

Hij zat op een terrasje en dacht diep na. Zijn broers hadden gebeld om te informeren wanneer ze naar Londen kwamen, en hij had moeten bekennen dat hij haar was kwijt geraakt. Zijn broers zaten diep in de Londense onderwereld en waren niet de meest geduldige types.

Hij vreesde hun reactie als ze hun geduld verloren.

Ze konden soms ongekend gewelddadig reageren als ze hun zin niet kregen en nu stonden er enkele miljarden op het spel.

Zij waren tot niet te noemen zaken in staat en voor moord deinsden ze niet terug.

Hij was de meest redelijke van de drie.

Een van zijn broers had hem het nummer gegeven van een connectie van hem in de stad.

Misschien moest hij die maar eens bellen.

 

Er waren twee gegadigden om de werkplekken in te vullen.

De ene was Ron en de andere was Jemmy.

Bo herkende hem wel, hij was een van de mannen die geholpen hadden met de container.

Ron was een voormalige soldaat, hij had een hersenbeschadiging opgelopen bij een bermbom en was nog aan het revalideren. Hij was groot, blond, erg mager en er liep een groot litteken over zijn schedel en een deel van zijn gezicht.

Zijn haar stond daardoor alle kanten op. Geestelijk ging het steeds beter met hem.

Hij was bijna vanaf het begin in Safe Haven.

Zijn vriend Declan had hem uit het verzorgingstehuis gehaald, waar hij niet meer weg zou komen. Hij had daar het maximale bereikt. Zolang de verzekering betaalde, zou hij daar blijven. Als de verzekering niet meer wilde betalen stond hij op straat. En dat dreigde eerdaags te gebeuren.

Dec had dat anders gezien en had met Mariah een schema opgesteld waarin zowel aan zijn fysieke gezondheid, als aan zijn mentale gezondheid werd gewerkt.

Nu hij weer kon lopen en voor zichzelf kon zorgen, was hij bij Dec in het huisje getrokken.

Dec had een bijzonder huisje met een glazen dak en muren die helemaal opengedaan konden worden.

Het was speciaal voor hem gebouwd omdat hij slecht binnen kon zijn. Daarom had hij op straat gewoond, totdat Phil daar een eind aan maakte.

Voor Ron hadden ze een kamer aangebouwd en de twee mannen gingen daar goed vooruit.

Het stond op het terrein van de dierenopvang van Dinda. Boris woonde daar ook, in Dinda’s oude huis.

Je kon maar zoveel gewichten heffen voordat je een hersenbeschadiging opliep van verveling, zei Ron steevast. Hij was duidelijk toe aan iets anders.

 

Jemmy was een ander verhaal. Jemmy zat in het opvangcentrum. Ze was nog maar zestien toen ze daar binnen kwam en langzamerhand begon ze weer wat te praten.

Ze was binnen gebracht door een dame van jeugdzorg omdat Jemmy’s vader een gevaar voor haar betekende.

Hij was een gewelddadige alcoholist en zelfs toen Jemmy in het ziekenhuis lag veroorzaakte hij moeilijkheden.

Jeugdzorg had bepaald dat Safe Haven de veiligste plek voor haar was, maar ook veiliger voor de pleegouders, die viel hij ook lastig.

Ze viel nu onder Manuela’s zorg en dat werkte prima.

Ze had zichzelf aangemeld en had moeten praten als brugman om het te mogen proberen.

Ze was vooral geïnteresseerd in Bo.

Klein en tenger en ze leek zo sterk en groot. Dat wilde Jemmy ook leren. Ze had een voorbeeld nodig, niet zozeer werkervaring. Mariah had het goed gevonden als ze maar eerlijk was over haar motivatie.

Jemmy was een kop groter als Bo, maar erg tenger, ze had kort blond steil haar.

Een hoekig gezicht en een grote neus.

Ze vond zich zelf erg lelijk, dat was precies wat haar vader altijd zei, al begon ze zich daar langzamerhand bewust van te worden.

Manuela zei altijd ‘Je bent werk in uitvoering en duidelijk nog niet af, alles komt goed, geduld’ Ze geloofde liever Manuela met haar warme knuffels en liefhebbende hart, dan haar koude kwade vader.

Bo wilde het met allebei proberen. Ze stond erop om hun mogelijkheden te bespreken en hun onmogelijkheden ook. Ron kon niet lang staan en Drake beloofde om een hoge kruk op wielen te regelen. Zodat hij staan en zitten kon afwisselen. Drake verzekerde hem ook als het werk zwaar was, te komen helpen.

Drake vond het hele proces interessant en wilde nog veel meer zien en helpen.

Jemmy miste de fysieke kracht die nodig was en Bo besloot met haar naar de sportschool te gaan. Beide zegden toe op tijd te komen en hun best te doen.

Beter konden ze het niet geregeld hebben. Ze zette het tweetal aan het werk om het glas in de kisten uit te zoeken en op kleur in de rekken te doen.

 

De volgende dag belde de aannemer dat er begonnen kon worden aan de het inpakken van het ene raam en Bo wilde daar graag bij zijn.

Ze maakte zich wel een beetje ongerust over Kevin, maar ze zei er niets over.

Mariah merkte het toch tijdens het eten.

‘Ik trek iedereen na, die hier op het terrein komen, ik weet niet of je je daarvan bewust bent?’ Mariah keek haar recht aan ‘Het is een veiligheidsdingetje en misschien ook wel een vertrouwensdingetje’

Ze leek een beetje beschaamd.

Bo zat met haar mond open. Ze werkelijk geen idee wat ze daar op moest zeggen.

‘Doorgaans deel ik die kennis niet, en normaal gesproken bemoei ik me nergens mee’ ging ze verder.

Dave, Drake en Phil schoten in de lach en probeerden die meteen te smoren.

Bo was nog steeds stil. Drake pakte haar hand beet en gaf een kneepje.

Mariah gaf de mannen een bestraffende blik.

‘Ik probeer me nergens mee te bemoeien, maar ik zou je willen vragen of je morgen alsjeblieft Drake mee wil nemen naar de kathedraal. Ik heb Kevin nagetrokken en ik maak me een beetje zorgen over hem. Daar zijn een paar relaties waar ik nerveus van wordt.’

Mariah keek smekend naar Bo. ‘Alsjeblieft’

‘Ik kan heel goed op mezelf passen' zei Bo ‘Ik heb jaren getraind om mezelf te beschermen.’

Mariah keek haar met puppy oogjes smekend aan.

‘Ik weet dat je op jezelf kan passen, ik zou je graag eens zien sparren met Drake, ik denk dat hij van je verliest, maar hij kan op je passen terwijl je werkt. Het is lastig om allebei tegelijk te doen, dat weet ik uit ervaring.’

Bo zuchtte diep, ergens had Mariah wel gelijk. Het verstoorde de concentratie als je over je schouder moest kijken. Ook zij sprak uit ervaring.

‘Oké, ga maar mee, als je de tijd hebt’ zei ze tegen Drake

‘Het is je nieuwe opdracht' zei Phil grinnikend ‘laat je niet afleiden’

‘Ik vraag me af wat je allemaal over me denkt te weten’ zei Bo peinzend.

‘Alles' zei Mariah ‘zelfs de kleur van je ondergoed en wanneer je het gekocht hebt, maar dat zal ik voor me houden’

Ze lachte zonnig naar Drake en at lekker verder.

 

Als Mariah alles van me weet, dacht Bo, dan weet ze ook van de huidige moeilijkheden.

Ik negeer ze zo goed ik kan, maar het gaat niet weg zoals ik gehoopt had.

Ze zocht Mariah op in de hoop dat ze tijd had om met haar te praten.

‘Ik had je wel verwacht’

Mariah en gebaarde dat ze moest gaan zitten.

‘Ik begrijp dat je huidige problemen wil bespreken, ik denk dat ze uit het verleden voort komen. Ik begrijp alleen niet goed hoe’

Mariah wreef stevig met handen over haar schedel, zodat haar haar extra wild kwam te zitten.

‘Het is begonnen denk ik, dat mijn vader niet mijn biologische vader is, dat is iemand anders. Iedereen wist dat, behalve ik.’ en ze vertelde Mariah over een leven vol getreiter van haar drie broers en haar vader.

Haar moeder overleed toen ze een jaar of tien was en toen ging het snel van kwaad tot erger. Haar vader kwam geregeld ‘s nachts naar haar kamer en verwachtte dan seksuele diensten van haar.

Dat was ze niet van plan, ze was altijd al koppig geweest, en ze klom uit het raam als ze hem hoorde aankomen.

Zo jong als ze was sliep ze in de dakgoot of bij de hond in het hondenhok, dat hing van het weer af. Toen haar vader haar raam had dicht getimmerd, sliep ze nooit meer in het huis.

Ze kwam af en toe haar gezicht laten zien, zodat ze niet gingen zoeken en verder werkte ze aan haar ontsnapping. Ze hadden nooit doorgehad dat ze feitelijk niet meer thuis woonde.

Ze zocht uit hoe ze zich van haar familie kon laten scheiden en zorgde voor een stageplek bij de oude glasblazer, toen ze van school kwam. Ze was zeventien toen ze klaar was met school. Die situatie duurde toen al zeven jaar en ze wist niet beter.

Er was niemand van haar familie bij de diploma uitreiking, ze had ze niet uitgenodigd of verteld dat ze geslaagd was en klaar met school.

John ging er speciaal een jaar later met pensioen om haar dat jaar stage te geven.

Hij regelde een andere plek in Italië voor haar op haar achttiende verjaardag, zodat ze die dag kon vertrekken. Ze deed dat één dag eerder en vierde haar verjaardag bij Meghan.

Ze had zich op haar achttiende inderdaad laten scheiden van de familie Morris en had de naam van haar moeder aangenomen. Davies.

Ze was een lief mens geweest, maar kon niet op tegen haar man en haar stiefzoons.

 

Bo was naar Italië vertrokken en was daar twee jaar gebleven om de restauratietechnieken onder de knie te krijgen.

Bij Marianus en Sofia had het aangevoeld als thuis en ze had twee heerlijke jaren gehad. Voor het eerst in haar leven had ze zich welkom gevoeld.

Daarna was ze een paar jaar in de leer geweest bij een Duitse glasmaker.

Daar had ze alles geleerd over het glas zelf en ze had geleerd hoe ze ‘oud' glas moest maken met de technieken van die tijd. En ze had alles geleerd over kleuren.

Bij Hans was ze gewoon een leerling geweest, hij had er meerdere.

Ze was er pas achter gekomen dat ze een andere vader had, toen hij overleed en zijn gehele bezit aan haar naliet. Hij was een bekende schilder geweest en steenrijk.

Er werd haar ineens erg veel duidelijk. Haar zwarte haar en donkergrijze ogen en de blonde lokken en blauwe ogen van de rest van de familie. De hekel die haar vader aan haar leek te hebben.

Alleen ze had geen interesse in de erfenis, maar haar ex familie wel.

Ze wilde niets van de vader waar ze haar hele leven niets van had geweten, maar hij wist wel dat zij bestond.

En nu was Kevin hier en probeerde haar terug te sleuren naar Londen.

‘Ik denk dat je in ieder geval een testament moet laten maken.’

Mariah keek peinzend naar het plafond.

‘Ik denk dat ik Moragh moet vragen wat de beste weg is, zij is advocaat. Zij kan je vertegenwoordigen. Hoef je het zelf niet te doen. Wil je dat?’

‘Ik denk dat dat het beste is, negeren helpt niet, dat heb ik al geprobeerd. Maar laat Moragh het dossier maar lezen, dan hoef ik dat allemaal niet meer te vertellen.’

Bo zuchtte diep,

‘Ik wilde dat het gewoon weg ging, dat wil ik nog’

 

Op het terrein waren twee sportzalen. Een in het penthouse en alleen toegankelijk voor de gasten van Safe Haven en één gemaakt in een opgeknapte loods, bedoelt voor iedereen.

Het was vrij primitief, het werd voornamelijk gebruikt door werknemers van Morgan Security en veteranen.

Bo en Drake stonden tegen over elkaar in sportkleding en draaiden een beetje om elkaar heen. Er was verder nog niemand. Ze stonden op grote valmatten zodat ze zich niet konden bezeren.

Drake viel aan en hij was snel, Bo was nog sneller en glipte onder zijn handen door en gaf hem een elleboogstoot, hard, in zijn ribbenkast.

Drake reageerde met met een stoot en een trap, ze wist beide te ontwijken en glipte onder zijn arm door en trapt in zijn knieholte.

Drake wankelde en Bo gaf hem een venijnige elleboog stoot in zijn rug.

Drake verloor zijn evenwicht en stortte naar voren.

Hij draaide zich nog in de lucht om en graaide naar Bo

Hij kreeg haar arm te pakken en trok haar mee in zijn val. Ze storten in een hoop op de mat. Drake kwam niet meer bij van het lachen. Bo giechelde.

‘God, wat ben je snel’

Hij lachte nog na.

Ze lag bovenop hem en hij sloeg zijn armen om haar heen, hij keek in haar ogen, hij wilde niet bedreigend over komen, maar wat voelde dit goed.

Ze lag rustig naar hem terug te kijken, ze was niet bang.

Haar ogen waren donkergrijs en niet zwart, zoals hij eerder had gedacht.

Hij pakte met een hand haar hoofd, tilde zijn eigen hoofd op en kuste haar. Ze twijfelde geen moment en kuste hem vol overgave terug.

De deur vloog open en een groepje mannen kwamen pratend binnen.

‘Jammer’ zuchtte Drake, gaf nog een snelle kus en stond op, Bo met zich meenemend.

Bo keek nog een beetje verdwaasd uit haar ogen, maar herstelde zich snel.

‘Ha mannen, mag ik een beetje met jullie sparren?’ vroeg ze, nog een beetje bibberig van de kus.

‘Tuurlijk’ zei Boris, ik zal je geen pijn doen.’

Hij gooide zijn tas aan de kant en nam een gevechts- houding aan.

Bo ging rechtop staan, haar knieën los, haar handen geheven.

De andere mannen en Drake deden een paar passen achteruit, zodat er wat ruimte ontstond.

Boris ging in de aanval en wat was hij snel voor zo’n grote man.

Bo was sneller en met haar kleine lenige lijf was het erg moeilijk om grip op haar te krijgen. Haar lange vlecht zwiepte in het rond. Er werden slagen en stoten uit gedeeld en Boris was niet misselijk, hij sloeg hard.

Misschien niet op zijn volle kracht maar hard genoeg om pijn te doen. Hij vocht alsof hij met zijn maten trainde. Bo kon het wel waarderen.

Met dezelfde beweging die op Drake had gewerkt, vloerde ze Boris ook.

Boris stortte recht voor uit en kwam met een klap op de grond terecht. Hij schudde van het lachen.

‘Het is alsof je een gevecht aan gaat met een wesp’ Hij ademde hoorbaar uit.

Bo keek gepast bescheiden. Drake keek trots alsof hij haar zelf had opgeleid.

Drake was een straatvechter en hij vocht nooit eerlijk. Alleen als hij voor de lol aan het sparren was.

Hij had een idee om het van Bo te winnen, hij had een zwak punt ontdekt.

Ze gingen weer op de matten staan.

Drake viel onmiddellijk aan het ging voor de lange vlecht van Bo. Hij greep het haar en trok haar hoofd achterover. Hij greep haar hand en draaide die op haar rug. Ze probeerde hem met een draaiende beweging te dwingen om haar haar los te laten, maar Drake hield de vlecht stevig vast. Ze was weerloos.

‘Je bent de eerste die dat doet’ zei ze buiten adem. Drake liet haar los.

‘Ik vecht dan ook niet eerlijk, als ik op straat moet knokken zijn er geen regels en is er geen scheidsrechter.’ Drake lachte stralend naar haar.

‘Is er een antwoord op zo’n aanval, of moet ik mijn haar afknippen’ vroeg ze.

‘Nee, niet afknippen’ kreunde Drake ‘er is een antwoord op. Verrassing’ hij grijnsde breed en liet zien wat hij bedoelde.

‘Je kan het momentum gebruiken om grip te krijgen en zo omhoog te slingeren, je bent er lenig genoeg voor.’ Hij pakte voorzichtig haar vlecht en boog haar hoofd achterover.

‘Je moet in de beweging meegaan, ik doe het langzaam, zodat je kan voelen wat ik bedoel.’

Hij bewoog langzaam zijn andere hand om haar hand op haar rug naar boven te duwen.

Bo draaide haar lijf met de beweging van haar staart mee en sprong op en hing over zijn schouder. Ineens had ze zicht op zijn onbeschermde hals en liet daar langzaam en voorzichtig haar elleboog in zakken.

‘Precies’ zei hij tevreden ‘Je snapt het. Ik zal je nog wat grepen en knepen op zenuwpunten in nek en rug laten zien. Daar heb je helemaal geen kracht voor nodig, alleen maar een dikke spier waar je bij kan. Boris, kom eens hier’ Drake grinnikte onheilspellend.

Boris kwam zuchtend aan lopen.

’Ik ben al keihard gevallen, ik wil niet nog meer gemarteld worden.’

Hij knipperde dramatisch met zijn wimpers.

‘Doe je shirt uit en laat je rug zien.’ zei Drake met een gemene grijns.

De rug van Boris was een wirwar van kleine littekens en strepen en Bo vroeg zich af wat er met hem gebeurt was. Maar het was ook een krachtige rug vol met dikke spieren.

Drake wees de gevoelige punten aan met een spitse vinger. Iedere keer dat hij in zo’n plek prikte probeerde Boris hem te ontwijken. Zo onprettig was het.

‘Stel je eens voor dat je dat puntige elleboogje van jou in zo’n punt zet’ zei hij en Bo snapte precies wat hij bedoelde. Ze prentte de plekken goed in haar hoofd.

‘Mooi’ zei ze, ‘ik ga alles op jou oefenen’

‘Dat lijkt me heerlijk, schatje’ zei Drake met een flirterig gefladder van zijn wimpers.

 

Later lagen ze samen in bed. Het was geweldig, bedacht ze, hoe goed ze bij elkaar pasten. Ze had nooit geweten dat een goed gevecht voorspel kon zijn. Ze waren er allebei nogal opgewonden van geworden.

Ze hadden allebei tatoeages en zij vond die van hem mooi, hij had een arm vol die door doornranken aan elkaar verbonden waren, hier en daar zaten rode rozen tussen en het geheel sprak haar aan. Een blote Drake was een spektakel vond ze.

 

Bo, naakt nu, zag er uit als een droom. Precies het type waar hij van hield.

Ze had een slank en lenig lichaam, met gespierde armen en benen en sterke schouders.

Hij had haar vlecht losgemaakt en haar haar golfde over haar rug en schouders naar haar heupen.

Op haar linker schouder nestelde de kop van een draak, met een voorpoot op haar linkerarm en een op haar rechterschouder.

Het lichaam kronkelde over haar rug met een achterpoot over haar rechterheup en linkerbeen. De staart had zich om haar rechterbeen gewikkeld tot net boven haar enkel.

Als ze een standaard T-shirt aan zou trekken bleef de tatoeage precies onder haar kleding.

De tatoeage was een waar meesterwerk, kleurig en volmaakt. Het was de enige tatoeage die ze had. Drake had er zelf veel meer.

 

 

 

 

Hoofdstuk 5

 

 

Je moest ook alles zelf doen, bedacht hij. Al zijn zijn ondergeschikten waren incapabel, vooral die Amerikanen. Brown leek vol belofte, maar ook dat viel uiteindelijk vies tegen.

Safe Haven bestond nog, er was hem beloofd dat het snel over zou zijn, maar voorlopig stond het nog overeind en die wijven zaten nog steeds stevig in het zadel.

De motorgasten deden niet anders dan ruzie maken, er werd geen werk meer verzet en de handel die er vandaan kwam was uitermate slecht van kwaliteit.

Hij keek peinzend naar zijn nagels. Hij poetste ze op en bekeek ze weer. Hij dacht diep na.

Klagen hielp niet.

Misschien werd het tijd om zijn Franse handlanger in te schakelen. Die kon niet zoveel doen in Amerika, maar misschien konden ze de verliezen goed maken met verse invoer vanuit Noord Europa. Hij dacht niet dat ze op de radar zaten van de Europese inlichtingendiensten. Hij had zijn betaalde mollen, die hem goed op de hoogte hielden.

Europa was zo heerlijk versplinterd dat het goed zaken doen was daar. Ondanks de Unie, hielden de diensten elkaar bar slecht op de hoogte. Het juiste figuur op de juiste plek gaf hem heel veel vrijheid om te handelen.

De grote kunst was nu om de juiste figuur in Safe Haven te zetten.

Wat werkte in de Europese Unie, werkte ongetwijfeld ook op kleinere schaal.

Een goedbetaalde mol, die hem op de hoogte hield van wat er allemaal gebeurde, die hem de ins en outs gaf van de beveiliging en die capabel genoeg was om niet gepakt te worden.

De dochter van de kunstenaar was ook een heerlijk vooruitzicht, veel geld voor weinig werk. Ze moest alleen nog even te pakken genomen worden. Simpel.

Dat was wat hij gedacht had. En nu zat ze ook bij die lui. Het is dat hij zoveel zelfbeheersing had, anders had hij de haren uit zijn hoofd gerukt en de verantwoordelijke sukkel overhoop geschoten. Dat laatste kon altijd nog. Incapabele sukkels.

 

Drake en Bo waren de volgende dag in de stad bij de kathedraal om bij het verwijderen van het raam aanwezig te zijn.

Eerst zou het ene raam gedaan worden, het raam dat er het ergst aan toe was.

Het raam was zwaar beschadigt doordat er een steen doorheen gegooid was. Veel glas was gebroken en hele stukken waren verdwenen.

Drake dacht niet dat het nog goed zou komen, maar dat zei hij niet, dat klonk zo negatief.

Er was bijna niet meer te zie wat de afbeelding was geweest

Ze was blij te kunnen vertellen dat ze een goede werkplaats had gevonden.

Ze vond het ook leuk om te horen dat Safe Haven zo goed bekent stond in de buurt.

De aannemer was enthousiast over Safe Haven.

Al was dat meer voor het bedrijventerrein dan om het opvangcentrum van mensen. Het centrum was veel minder bekend. Het terrein leverde veel werkgelegenheid op voor de buurt en het was te zien dat er hard gewerkt werd om het buurtje op te knappen.

Zelfs meer richting binnenstad, waar de kathedraal stond, was het effect te zien.

Het was leuk om daar deel vanuit te maken, zelfs al was het maar tijdelijk.

De dag begon met een heerlijk zonnetje. Het mooiste weer om een groot raam uit een kathedraal te halen.

De aannemer was de vorige dag al begonnen en het glas was gefixeerd, zodat het er niet makkelijk meer uit elkaar kon vallen.

Het was de methode, die ze voorgesteld had en ze was dik tevreden met het bereikte resultaat.

Er was al genoeg schade aan het raam.

Voorzichtig werd het raam los gemaakt van het kozijn waar het in rustte.

Een grote kraan takelde het raam uit het gebouw. Het raam werd in een grote platte krat geplaatst die al op een vrachtwagen stond. De krat werd dicht gemaakt en het raam was veilig.

Ze had Kevin wel verwacht hier, de ramen hadden de krant gehaald, maar ze zag hem nergens. Ze keek nog eens naar het andere raam.

De aannemer had het goed ingepakt en zo moest het maar de winter door.

Bo was maanden bezig met een raam te renoveren, al was de voorraad glas misschien wel een enorme tijdsbesparing. Als de goede kleuren erbij zaten en de juiste tijdsdatering.

Gelukkig voor Bo was het geen middeleeuws glas in het raam, maar veel recenter.

Dus het was gemakkelijker om aan het juiste glas te komen. Het was ook gemakkelijker te maken.

Op de terugweg reden ze achter de vrachtwagen aan.

Onderweg werden ze gevolgd door een blauwe SUV met geblindeerde ramen. De wagen kwam niet dichter bij, maar sloeg ook niet af. De wagen had bij de kathedraal geparkeerd gestaan.

‘Hoe erg vind je het als je ex broer weet waar je werkt?’ vroeg Drake

‘Daar wordt ik niet echt blij van.’ zei Bo.

Drake pakte zijn telefoon en belde een nummer, het enige wat hij doorgaf was een locatie en een kenteken.

‘Laten we rijden’ zei Drake en hij gaf een beetje gas bij.

Hij belde naar de vrachtwagen en sprak met de chauffeur. De route werd verlegd en ze reden het platteland op in plaats van naar Safe Haven.

Een politiewagen stond langs de kant van de weg en Drake stopte ernaast. De blauwe SUV stopte ook. De vrachtwagen reed door.

De politieagent stapte uit en liep naar de blauwe wagen.

Drake gaf gas en samen met de vrachtwagen reden ze terug naar Safe Haven.

Drake wist dat het niet lang zou duren voordat Kevin wist waar Bo verbleef, hij zou de bewakers inlichten zodat ze alert zouden zijn.

 

Aangekomen bij Bo’s werkplaats waren er genoeg behulpzame handen om de krat af te laden en naar binnen te sjouwen. Het raam werd op een grote tafel gelegd en uitgepakt.

Haar twee hulpen werden aan het werk gezet om heel voorzichtig de fixatie te verwijderen.

Op de andere tafel werd een enorm vel papier gelegd waarop Bo al was begonnen met het raam uit te tekenen.

‘Restaureren is een geduldwerkje ' zei ze ‘Ik heb al een jaar in de voorbereiding zitten’

Drake had er nog nooit over nagedacht dat er zoveel tijd in zou gaan zitten.

‘Ik weet helemaal niets van restauraties.’

bromde hij en voelde zich een beetje een sukkel. Hij nam zich voor om op informatie uit te gaan.

‘Ieder zijn vak' zei Bo opgewekt. ’ik weet zeker dat jij weer een heleboel dingen weet die ik niet weet'

Ze grijnsde naar hem.

Ze pakte haar laptop en plugde het grote scherm erin. Ze opende de foto’s van het raam, gemaakt in betere tijden.

‘Zo heeft het eruit gezien en dus teken ik dit raam na op het papier. Als dat klaar is vergelijk ik het met het raam en arceer de stukken die nog goed zijn. Zo werk ik het hele raam af. En dan maak de stukken die ontbreken of kapot zijn opnieuw. Het moeilijkste is het glas.

De kleur moet goed zijn, de uitstraling niet te nieuw. Het lood mag niet glimmen.

We repareren het oude raam, maar maken niet een nieuw’

Drake keek naar haar en ze straalde helemaal als ze het over haar werk had. Ze hield er echt van.

‘Dus je reist de hele wereld rond achter de ramen aan die je herstelt?’ vroeg hij en dacht dat er op die manier maar weinig toekomst was voor hen. Of hij moest met haar meegaan. Dat was een optie. Als ze dat wilde.

‘Nou, dat is meer omdat ik geen eigen werkplaats heb en niet genoeg naam gemaakt had, maar nu hebben ze van een ander werelddeel mij gebeld verleden jaar, dus kan ik me gaan vestigen. Ik moet misschien nog wel reizen, maar ik ben niet meer jaren weg.’ ze zuchtte diep. ‘Daar kan ik me op verheugen, een plek om thuis te noemen.’

Drake was opgelucht. Hij wilde niet dat ze weg zou gaan. En als ze zou gaan, dan wilde hij met haar mee.

 

Moragh had het dossier van Bo gelezen en had contact opgenomen met de notaris van Steve Harris, de biologische vader van Bo. Ze had het probleem uitgelegd en de notaris had weer contact opgenomen met de politie in het Verenigd Koninkrijk.

Die konden weinig betekenen voordat er een misdaad gepleegd werd, dus dat was geen verrassing.

Er werd een begin gemaakt met de papierhandel en er moest een DNA test afgenomen worden. Tot die terug was, was er niet veel meer te doen dan afwachten.

Moragh en Bo hadden een paar keer overlegd en er was een testament opgemaakt en naar de Britse notaris gestuurd.

Bo had al haar bezittingen nagelaten aan goede doelen. Moragh had haar geadviseerd om Safe Haven buiten het testament te houden om belangenverstrengeling te voorkomen. Als ze later toch zoiets nog wilde, dan moest ze dat met een andere advocaat regelen. Niet nu, anders was de geloofwaardigheid weg.

Die geloofwaardigheid hadden ze waarschijnlijk nog hard nodig.

 

Bo was elke dag hard aan het werk in de glasfabriek. Het raam vorderde langzaam.

Het was een enorm gezoek om de goeie kleuren glas te vinden. Een specifieke kleur groen lukte niet. Ze had een paar scherven van die kleur, maar het lukte niet om het juiste glas te vinden.

Na een hoop gebel en gezoek op internet besloot ze dat het zelf maar moest proberen te maken.

Ze pakte haar ‘kookboek’ erbij en begon te zoeken naar het juiste recept voor die specifieke kleur groen glas. Ze schreef al jaren de verschillend recepten op die ze verzameld had.

Dat noemde ze haar kookboek. Iedere glasmaker had er één en ze beschermde het met haar leven.

Ze besloot verschillende samenstellingen te proberen en bereidde de ingrediënten voor.

Ze had verschillende bakken staan, met een verschuivende hoeveelheid chemicaliën, zo hoopte ze de juiste tint te pakken te krijgen.

Ze had de hulp nodig van iedereen en Drake en ze had er zin in. Glas maken was altijd leuk.

De ovens werden opgestookt en de speciale bakken er in gezet.

Ze deed het voor samen met Drake wat de bedoeling was.

De speciale tafels voor het maken van vlak glas stonden klaar. De mallen waren geprepareerd en stonden op de tafels.

De hete glasmassa werd er op uit gestort en het glas werd dun uitgerold in mallen die platen gaven van 60 bij 60 centimeter. Wat over bleef, ging weer terug de oven in om opnieuw verhit te worden.

Al snel hadden ze een ritme te pakken en in een ingewikkelde dans werd er glas gestort, gewalst en weer terug de oven in gedragen. Het walsen deden ze samen ieder aan een kant van de zware rol. Gesmolten glas was taai spul, ondervond Drake. Hij voelde zijn spieren.

Ron hield het aardig vol en werkte goed samen met Jemmy.

Ze waren niet zo snel als Bo en Drake, maar het ging lekker.

Nadat ze klaar waren en het hete glas op was en de ovens uit gezet, pakte Drake drie biertje en een cola. Ze waren allemaal warm en zweterig.

Jemmy kreunde.

‘Ik denk dat ik morgen vreselijk spierpijn heb.’

‘Ik was jouw leeftijd, toen ik begon met glas’ zei Bo peinzend ‘de eerste maand mocht ik alleen de werkplaats maar opruimen. Later mocht ik helpen met het glas, ik heb mijn portie spierpijn wel gehad. Jullie hebben het goed gedaan vandaag, heel goed’

‘Is het moeilijk om te leren? Welke school moet je naar toe? vroeg Ron.

Bo legde het systeem van leraar en leerling uit. Het was een bijna middeleeuws systeem. Er waren wel opleidingen, maar de stages waren het belangrijkste.

‘Als je denkt dat het wat voor je is, kan ik altijd een stage voor je regelen’ beloofde Bo

‘Eventueel hier, al doe ik voornamelijk restauraties, maar er is altijd ruimte voor eigen inbreng. Als je wilt zal ik je het ambacht bij brengen.’

‘Heel graag’ zei Ron. Hij lachte stralend naar haar.

Bo keek vragend naar Jemmy

‘ Jij ook? Of wil je liever een poosje helpen, dat mag ook en verveel ik je niet met opdrachten. Je kan er ook nog een poosje over nadenken.’

‘Dat is goed’ zei Jemmy, ‘ik wil er nog een poosje over nadenken.’

Hoofdstuk 6

 

Kevin was aangehouden door de politieman. Er werd geen bekeuring uit gedeeld, maar hij was Bo wel kwijt geraakt. Het was hemeltergend dat die agent daar stond.

Hij moest zijn papieren laten zien en dat was vervelend genoeg.

Wat nu?

Misschien terug naar de kathedraal, misschien wisten ze daar waar het raam heen was.

Hij kon zich voordoen als journalist. Bo ging voorlopig niet terug naar de kathedraal nu het raam eruit was.

Ze was nu bezig in haar werkplaats. Hopelijk was ze kwetsbaar daar.

Kevin draaide de auto en reed terug naar de kathedraal.

Tegen de tijd dat hij zich door het middag verkeer had heen geworsteld was er niemand meer. Dat werd de dus morgen. Hij vertrok zwaar gefrustreerd naar zijn hotelkamer.

De volgende dag werd Kevin geconfronteerd met een argwanende secretaresse, ze wilde niet vertellen waar het raam heen was. Ze verdacht hem ervan dat hij het raam ging stelen of vernielen. Ze vond niet dat hij een betrouwbare indruk maakte, ze vond hem tamelijk haveloos en verlopen.

In een laatste poging belde hij de zakenrelatie van zijn broer en vroeg of hij uit kon vinden waar Bo gebleven was.

Mani Pauwel was het hoofd van een misdaadsyndicaat.

Hij wist inderdaad waar Bo gebleven was, op het terrein van Safe Haven. Hij had daar nog altijd zijn spionnen in de wijk. Al werden dat er steeds minder.

De stichters van Safe Haven waren een doorn in zijn oog. Hij was een winstgevend appartementengebouw aan ze kwijt geraakt. Hij had het in brand moeten steken en de grond moeten verkopen.

Ze hadden de val veroorzaakt van het vorige hoofd van De Familie zoals het syndicaat genoemd werd. Hij was beducht voor de dames van Safe Haven. Ze hadden een sterk beveiligings- team, Morgan Security, en het terrein zat vol met voormalige Seals, mariniers en andere militairen.

Mariah was berucht voor haar skills op de computer en de last die ze had veroorzaakt. DelMonte zat voorlopig nog in de gevangenis.

Mani dacht dat ze nog steeds een vinger aan de pols hield, dus als hij die stomme Brit kon gebruiken om een eind te maken aan Safe Haven, dan was dat een goede zaak.

Maar hij moest er voor zorgen dat hij niet gelinkt werd met die sukkel.

Dat moest dus op een andere manier aangepakt worden. Misschien kon hij een concurrent er in luizen. Dat was een idee. Wie is dom genoeg om er in te trappen?

 

Ondertussen in het kantoor van Mariah ging het alarm dat Kevin zijn telefoon gebruikt had af. De link tussen Mani en Kevin was al eerder ontdekt en het was precies de reden dat Mariah zich zorgen maakte en Kevin in de gaten hield. Zijn broers hadden een uitgebreid strafblad.

Zolang het in die richting rustig bleef ging ze niemand waarschuwen, maar nu hadden ze contact. Ze volgde het spoor van de telefoon van Mani en luisterde naar zijn telefoontjes.

Peinzend keek ze naar het plafond. Ze wreef over haar haar, zodat het nog warriger werd.

De grote betonnen balken in het plafond keken niets zeggend terug. Zij hadden het antwoord ook niet.

Ze spitte rond in de computers van Mani en probeerde uit te vinden of Kevin er een had.

Ze probeerde zijn mailadres te pakken te krijgen. Misschien dat Bo het wist.

Ze pakte de telefoon en belde Phil en daarna Drake.

Ze had er een slecht gevoel over en ze moest de rest van haar gasten beschermen.

Ze wreef even stevig over haar hoofd. Masseerde met haar vingers haar hoofdhuid.

Phil en Drake kwamen vrij snel naar de kelder.

‘Waar is Bo? vroeg ze

‘Bo is in de keuken aan het eten’

Drake had een hongerige blik,’wat ik ook zou moeten doen.’ zijn maag knorde.

Mariah bracht ze snel op de hoogte van wat ze ontdekt had en ook de mannen vonden het een zorgwekkende ontwikkeling.

‘Ik zal een bericht sturen naar Ghost en ik zal een dossier maken voor de FBI, gewoon voor de zekerheid. Als ik terug sla, sla ik hard. De Familie heeft het blijkbaar de eerste keer nog niet geleerd’ Mariah trok een boos gezicht, waardoor ze net een boosaardig elfje was. Ze had haar postuur niet mee.

 

De volgende dag waren Bo, Drake en Ron aan het werk in de glasfabriek.

Ze waren een oefening aan het doen om bollen te blazen. Ron had het er moeilijk mee.

Het leek zo gemakkelijk als Bo het deed, maar zijn bollen waren scheef en soms zelfs ingezakt.

Bo bekeek nauwgezet hoe Ron blies en gaf aanwijzingen.

‘Nu is het vooral veel doen, meters maken’

Ze gaf aan wijzing hoe hij een mooi tuitje aan zijn bol kon maken.

‘Maak honderd dezelfde bollen, precies even groot, met allemaal het zelfde tuitje’ zei ze lachend ‘niet te veel vloeken, en ja ik heb deze oefening ook gedaan. Uiteindelijk heb ik al mijn bollen als kerstbal verkocht’

Ze grijnsde breed.

Ze begon met het uitzoeken van het groene glas, af en toe een blik werpend op Ron die stond te zweten, terwijl hij de perfecte bol probeerde te blazen.

Drakes telefoon ging en hij nam op en luisterde.

‘Oké’ zei hij en hing weer op. Hij belde meteen een ander nummer.

‘Is Moragh in de buurt? Er staat politie aan de poort met Kevin om Bo op te halen, kan je haar hierheen sturen, in de fabriek? Oké, tot zo’ Drake keek bezorgd naar Bo.

‘Wat kan hij hebben dat hij er de politie bij haalt en dat ze ook mee komen?’

Bo haalde haar schouders op, ze had werkelijk geen idee. Kwamen ze haar arresteren? Maar waarvoor dan?

Ze begon rustig haar handen te wassen en trok haar zwarte hoodie aan. Ze keek in de spiegel of haar gezicht een beetje schoon was. Dat zag er goed genoeg uit, vond ze

De politiewagen stopte voor de glasfabriek en een agent stapte uit. Aan de andere kant stapte Kevin uit.

‘Iedere keer dat ik die vent zie wordt ik kwader’ gromde ze.

Het was haar niet aan te zien dat ze boos was, ze had een klein blosje op haar wangen, maar verder leek ze net zo sereen als altijd.

De agent en Kevin kwamen binnen. De agent keek nieuwsgierig om zich heen, maar Kevin fixeerde zijn blik op Bo en liet niet meer los.

Drake stond schuin achter Bo en had een hand op haar heup om steun te verlenen.

‘Laat mijn vrouw los, het is al erg genoeg dat ik haar moet komen halen, dat je haar hier gevangen houdt, vrouwendief’ brulde Kevin en greep haar hand beet om haar mee te rukken.

Bo was het op slag zat en wierp Kevin over haar schouder op de grond. Drake ving hem op, anders was hij slecht terecht gekomen op allemaal kokend hete glazen ballen.

Ron stond met open mond te kijken. De actie was bliksemsnel verlopen.

‘Ik wens in mijn eigen werkplaats niet aangeraakt te worden door mijn ex BROER, niet echtgenoot of wat dan ook.’ ze keek waarschuwend naar de agent.’dat geld ook voor jou’

Ze draaide zich om naar Kevin en fronste boos naar hem.

‘Jij denkt dat je kunt doen wat je wilt omdat je groter bent dan ik, dat heb je altijd al gedacht. Maar nu heb ik er schoon genoeg van. Ik ga voor mishandeling. Ik heb een dossier waar alle schade die je me hebt toegebracht gedetailleerd staat beschreven en met foto’s erbij en doktersverklaringen, daar ga ik vandaag nog mee naar een advocaat en ik ga je laten bloeden, ex broertje van me’

Kevin was overeind gescharreld van de plek waar Drake hem had laten vallen en jammerde

‘Maar we waren nog kinderen, dan geld het niet.’

‘Maar jij bent jaren ouder, dan ik. Er is een hele tijdspanne dat jij volwassen was en ik niet. Dan is het gewoon mishandeling en ik ga het niet toe staan dat je denkt dat je er gewoon mee door kunt gaan’

Bo brieste van woedde.

Drake had haar nog nooit zo mooi gevonden. Hij was bijna ademloos van bewondering.

Hij ging weer schuin achter haar staan met een hand op haar heup. Ze kalmeerde zichtbaar.

Ineens klonk er hard geklap. Moragh was binnengekomen en klapte vol enthousiasme.

‘Precies’ zei ze ‘we gaan naar de rechter.’

Ze keek naar de agent, die nog geen woord gezegd had en als versteend had staan kijken.

‘Wat kwam u precies doen hier? Een vrouw ophalen uit een door de staat erkende opvangcentrum. Vind u dat een goed idee? Ik zal het opnemen met uw superieur of u hier wel een officieel bevel voor had. Je had toestemming van de rechter nodig gehad. Alleen maar om even te mogen komen praten. Hier is het laatste woord nog niet over gesproken. Mag ik nu het papierwerk even zien?’

Moragh keek de agent ijzig aan.

De agent krabde op zijn hoofd en trok een papier uit zijn binnenzak.

‘Ik vond het al zo vreemd’ mompelde hij, ‘vooral hier.’ hij schudde zijn hoofd.

‘Ik wil je naam en je nummer en dit papiertje houd ik’

Moragh keek hem streng aan en hij gaf de gevraagde informatie zonder morren.

Hij keek naar Kevin

‘Als je niet lopend hier vandaan wil gaan, dan moet je heel snel instappen’ Hij draaide zich om en vertrok.

Kevin rende achter hem aan en riep over zijn schouder

’We zijn nog niet klaar met elkaar’

‘Dat klopt’ zei Moragh met een grijns ‘we zijn nog niet klaar. Nog lang niet’

‘Je bent geweldig’ zei Drake, vol bewondering

‘Ik vind je een godin en ik lig aan je voeten’

Bo keek hem aan alsof hij gestoord was geworden.

‘De glasdampen hebben je hersens aan getast’ zei ze nuchter ‘en ja, ik heb dat dossier’ zei ze tegen Moragh.

‘Dat weet ik, ik heb het al van Mariah gekregen, plus het strafblad van Kevin, wat leest als een slecht romannetje’

Moragh lachte uitbundig en dat veranderde haar hele gezicht van streng naar stralend.

‘Ik ga aan de slag, ik heb trouwens de DNA uitslag binnen. Steve Harris is je vader, de erfenis is voor jou. Er is nog meer familie van hem. Ze staan te trappelen om kennis met je te maken. Ik heb de papieren al klaar om je erfenis te krijgen. Ik zou je aanraden eerst alles te bekijken en je familie te leren kennen en dan pas te beslissen. Leer eerst alle feiten en beslis dan.’

Moragh draaide zich om en vertrok.

Hoofdstuk 7

 

 

Kevin stond te stuiteren van woede. Hij liep geagiteerd zijn hotelkamer op en neer. Het trucje met de politie was mislukt, misschien als die agent zijn mond had open gedaan, maar nee, die stond erbij als een standbeeld.

Hij wilde daar duidelijk niet zijn en had geen zin gehad om zijn werk te doen. Wat was dat toch met die politie hier?

Hij vergat altijd dat ze een of andere zelfverdedigingscursus had gevolgd en dat ze wat worpen kende. Niet meer vergeten, dacht hij, ik krijg een hernia van dat landen.

Zou ze het menen dat ze een dossier had bij gehouden van alle mishandelingen die hij haar had aangedaan. Maar dat was in opdracht van zijn vader.

Hij had er van genoten, dat wel. Het was zo leuk geweest om haar te martelen.

Ze had niet bij hun aan tafel durven mee-eten, ze had meestal op haar kamer gezeten. Ze was niet erg zichtbaar geweest in die tijd. Soms zag hij haar weken niet.

Maar nee, zo slim was ze vast niet geweest om dat allemaal bij te houden.

 

Bo was aan het werk in de glasfabriek. Ze was niet bang om alleen te zijn, ze kon uitermate goed voor zichzelf zorgen.

Ze had de afgelopen dagen heel wat smerige trucjes van Drake geleerd. Het leek wel of hij ieder gevoelig plekje wist te vinden.

Ze hadden kusjes uitgewisseld, maar verder was hij niet meer blijven slapen.

Drake had wel heel veel vragen gesteld. Over haar werk, over familie, vrienden, eten en ga zo maar door. Maar zij had net zoveel antwoorden van hem geëist als hij vragen had gesteld.

Uiteindelijk had ze hem alles over haar jeugd vertelt en over haar biologische vader.

Ze had wel het idee dat ze hem beter had leren kennen en hoe meer ze van hem wist, hoe leuker ze hem vond.

Ze vond het ook leuk dat hij goed op haar paste, maar haar wel in haar waarde liet.

Ze moest naar Londen voor die vermaledijde erfenis.

Ze wilde helemaal niet nadenken over familieleden die ze helemaal niet kende.

Ze zag er als een berg tegenop en wilde niet alleen gaan, maar kon ze Drake vragen om mee te gaan? Wilde hij dat wel?

Wilde hij haar wel net zo erg als zij hem wilde. Ze moest het vragen om er achter te komen. Ze was een stoere vrouw, voor weinig dingen bang, maar dit was er wel één.

Ze werd er bloed nerveus van. Ze wist niet zeker of ze de moed had.

Ze zat op een werktafel met in iedere hand een stuk groen glas en staarde een beetje naar buiten. Ze voelde zich zo verschrikkelijk alleen. Er zat een gat in haar hart. Dat had er altijd al gezeten.

Drake kwam binnen met Jemmy. Hij keek naar haar en kwam snel naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen. Hij drukte haar stevig tegen zijn borst, maar zei niets.

Met een zucht leunde ze tegen hem aan en ze voelde tranen hoog zitten.

Verdorie, wat is dat nu weer, ze had in jaren niet gehuild.

Hij klemde haar nog een beetje vaster tegen zich aan. Ze hoorde het bonzen van zijn hart en ze werd helemaal rustig van het ritme. Hij kuste de bovenkant van haar hoofd.

Hij boog zijn nek en fluisterde in haar oor ‘ Ga je mee een eindje lopen?’

Ze knikte en hij hield een arm om haar heen en ze liepen naar buiten.

Drake draaide zich bij de deur om naar Jemmy en riep ‘zoek jij het groene glas uit?’

Hij wachtte niet op antwoord maar liep met haar weg, een arm stevig om haar heen.

Ze liepen een poosje zonder te praten. Bo voelde zich langzamerhand wat rustiger worden en de schaamte sloeg toe. Ze geneerde zich rot.

‘Nee, nee, je niet schamen, je hoeft niet altijd sterk te zijn. Dat kan geen mens volhouden.’

Drake stem klonk vriendelijk

‘sluit me nu niet buiten, lieverd wat is er aan de hand dat je er zo verdrietig uitziet?’

‘Ach, ik weet niet, ik voelde me ineens zo vreselijk alleen.’

Bo voelde zich ellendig.

‘Wat dacht je dan, dat dat gevoel je zo kon bespringen?’

Het was duidelijk, Drake had therapie gehad, dacht ze, maar waarvoor dan?

‘Ik dacht eraan naar Londen te reizen en nieuwe familieleden te ontmoeten en hoe weinig zin ik daar in heb, en hoe erg ik je ga missen.’ ze zuchtte diep.

Drake stopte met lopen, sloeg zijn armen om haar heen en keek in haar ogen.

‘Je gaat me helemaal niet missen, je dacht toch niet dat ik je alleen naar het hol van de leeuw zou laten gaan? Ik zou jou te veel missen. Waar jij gaat, ga ik. Nu en in de toekomst, als je me het toestaat. Begrijp je dat?’

Hij kuste haar voorzichtig.

‘Ik dacht dat je me niet echt leuk vind, je hebt nooit aangedrongen om te blijven slapen, alleen maar seks’

Bo bloosde diep.

‘Ik heb ook mijn duivels,’ zei Drake serieus,

‘Ik heb nog steeds last van nachtmerries en dat is iets waar ik niet makkelijk voor uit kom, ondanks alle therapie. Maar één ding weet ik heel zeker. Ik hou heel erg veel van jou ’

Drake kuste haar alsof hij haar reactie niet wilde weten.

Hij wilde haar niet loslaten, ook al duwde ze tegen zijn borst.

Ze liet zich ineens ineen zakken en glipte zo uit zijn armen en voor hij wist wat er gebeurde vloog hij door de lucht en landde ruggelings in het onkruid. De lucht werd met een klap uit zijn longen geslagen.

‘Je moet je meisje ook eens wat laten zeggen’ zei Bo en ging schrijlings op zijn buik zitten. Ze zette twee ellebogen in zijn borst en leunde voorover tot hun lippen bijna raakten.

‘Mijn meisje? vroeg Drake hoopvol.

‘Ik hou ook van jou, dus ja, je meisje.’ ze kuste hem heel teder. ‘Blijf je slapen vanavond? Jij en je nachtmerrie?’

vroeg ze met lichtjes in haar donkere ogen.

‘Nou, maar wat graag. Wat denk je, zullen we uit het onkruid gaan? Drake kuste haar weer en wilde haar eigenlijk niet loslaten.

‘Er prikt iets in mijn rug’

 

Leer eerst de feiten en beslis dan, dacht Bo, dat is gemakkelijker gezegd als gedaan.

Hoe begin je daarmee.

Bo lag lekker tegen Drake aan en ze knuffelde hem stevig.

Hij had eindelijk bij haar geslapen, nou ja, geslapen was een groot woord.

Hij had geen nachtmerries gehad en ze kon getuigen dat hij ook in bed alle gevoelige plekjes wist te vinden.

Hij zag er zo onschuldig uit in zijn slaap. Zo lekker ontspannen. Ze had zich nog nooit zo goed gevoeld.

Ze realiseerde zich ineens hoe haar leven er zonder hem zou uitzien. Koud, stil en saai.

Ze zuchtte diep.

‘Geen negatieve gedachten in mijn bed.’

Drakes stem klonk nog schor van de slaap.

Hij sloeg zijn armen steviger om haar heen.

‘Alles komt altijd goed, waar ben je precies bang voor?’

‘Ik ben bang dat Kevin en zijn familie je van me af nemen, ik heb je net gevonden’

‘Je weet dat ik soldaat ben geweest, ik ben niet bang voor een stel criminelen, jij staat ook je mannetje, samen zijn we onverslaanbaar. We hebben Mariah, Phil en Dave die ons in de rug dekken en als je dat wil, kan ik nog wel iemand meenemen. Boris of zo.’

Drake moest er van grinniken, hij dacht aan de reactie van de verschillende families op de reus. Dat was inspirerend.

‘Het zijn stiekemerds, ze zullen je in de rug aanvallen.’ ze was nog steeds bezorgt,

‘Ik zal ze niet onderschatten, lieverd, maar maak je niet zo ongerust. Ik kan heel goed op ons passen en jij ook. We zijn geen weerloos stelletje, ze onderschatten ons, hopelijk.’

Drake rekte zich eens lekker uit en rolde zich bovenop haar

‘mm, waar heb ik nu eens trek in.’

Hij kuste haar teder en al gauw liep het uit de hand.

 

Moragh was op oorlogspad. Ze had bericht gehad van de Britse notaris en hij wilde per se dat Bo persoonlijk naar Londen kwam om de zaken af te wikkelen. Ze vond dat dat ook schriftelijk kom en dat Bo het land niet kon verlaten vanwege haar werk.

Er waren nog altijd de ramen die gerestaureerd moesten worden, dat ging buitengewoon voorspoedig.

Moragh had contact met een Britse advocaat en samen probeerde ze het schriftelijk voor elkaar te krijgen. Maar de notaris hield voet bij stuk en stond erop dat Bo persoonlijk verscheen. Moragh begreep niet goed waarom hij van mening was veranderd.

Bo trok zich er niets van aan. Ze wilde die hele erfenis niet en ze ging niet alles uit haar handen laten vallen om een af andere Britse notaris blij te maken. Dan moest hij maar wachten, ze snapte de haast niet.

Ze negeerde de hele boel zoals ze al jaren deed en werkte lekker door aan het raam.

Haar beschermelingen deden het goed in de werkplaats.

Het had Ron even tijd gekost, maar uiteindelijk had hij honderd perfecte ronde ballen afgeleverd.

De volgende opdracht was honderd kegels. Hij had heel diep gezucht en was aan het werk gegaan.

Ze was van plan al die ballen aan Manuela te geven uit naam van Ron, zodat ze een hele grote kerstboom kon versieren.

Ook Jemmy deed het goed, het meisje had een goed oog voor kleuren en zocht glas bij de kleuren die ze van Bo op kreeg.

Jemmy had glas leren snijden en was druk bezig met de stukken te snijden en op de tekening te leggen. Dat scheelde veel tijd.

Ze wilde nog niet werken met heet glas zoals Ron deed.

Er kwam nog een keer glas maken aan, nu voor een specifieke kleur rood. Haar vorige leermeester in Italië had een monster opgestuurd en dat moest nagemaakt worden.

 

Na werktijd speelde ze met Drake. Het leukste vond ze met hem sparren. Ze leerde zoveel gemene trucjes van hem. Ze moest zich inhouden om hem niet serieus pijn te doen.

Allebei hadden ze geregeld blauwe plekken.

Ze sliepen samen in een van de appartementen en eigenlijk was het van de zotte dat ze twee appartementen in beslag namen om er maar één te gebruiken, maar bij elkaar intrekken was dan ook weer zo wat.

Ze vond het heerlijk om naast hem wakker te worden en nog even stevig met hem te knuffelen.

Ze had een donkerblauwe draak voor hem gemaakt met zilveren strepen in de schubben.

Zijn hart was rood, de vleugels wijd gespreid, alsof hij ieder moment kon weg vliegen. Drake vond dat ze een bijpassende draak moest maken, maar ze vond het vreemd om zichzelf te maken als draak. Ze wist niet zeker of ze dat wel kon. Ook Dave en Dinda had ze gemaakt als drakenpaar. Deze draken stonden om elkaar heen gecirkeld alsof ze waren gevangen middenin een beweging van een drakendans. Dave en Dinda waren er heel erg blij mee geweest.

 

Het was druk op het industrieterrein, steeds meer veteranen wisten Safe haven te vinden en ook de verdiepingen met de vrouwen werd drukker.

Mariah was aan de ene kant blij, er werden veel mensen geholpen en aan de andere kant was ze verdrietig dat het nodig was.

Het nieuwe flatgebouw bood onderdak aan al die verschillende mensen. Veteranen, werknemers van Morgan Security en Safe Haven en bewoners van de buurt.

Zelfs de dierenopvang zat aardig vol en Dinda had het er druk mee, gelukkig waren er veel vrijwilligers op het terrein om een handje te helpen.

Het verloederde terrein begon langzamerhand een betere uitstraling te krijgen. De wegenbouwer werd verwacht om de weg op te knappen. Alle rotzooi was ondertussen opgeruimd.

Anna en Dec hielden zich bezig met het groen.

Eerst hadden ze een grote patio gemaakt met een zwembad, wat hogelijk gewaardeerd werd door de kinderen, een mooi terras en veel groen.

Met mooi weer aten ze allemaal buiten en werd de barbecue aangestoken, wat het familiegevoel nog eens verhoogde.

Mariah was eindelijk genoeg buiten, zodat Phil tevreden was, ze had een gezonde kleur gekregen.

Langzamerhand werd het groen buiten de patio aangepakt en de wildernis getemd.

De tweelingmeisjes van Manuela vonden het leuk om daarmee te helpen en deden dat dan ook regelmatig. Vooral het planten van bloemen vonden ze fantastisch. Ze stapten trots rond in de werkbroeken en laarzen die ze van Mariah hadden gekregen.

Er waren een aantal nieuwe veteranen in het flatgebouw getrokken, sommige waren eenzelvig en praatten met niemand.

Mike was zo iemand, hij had totaal geen interactie met anderen, zijn achtergrond leek schoon, maar andere bewoners zeiden tegen elkaar dat Mike geen militair was en nooit was geweest.

Daar stond Phil achter, Mike leek geen militair. Hij had de houding niet. Mariah had hem nog een keer nagetrokken, maar kon niets vinden.

‘Of hij heeft een hele andere identiteit aangenomen of er is niets aan de hand.’

Ze had zijn vingerafdrukken door allerlei verschillende database gehaald en had helemaal geen resultaat. Wat dan weer niet klopte, iedere militair stond in die van het leger geregistreerd. Geen militair dus.

Hij had geen toegang tot het terrein als hij alleen was, ze probeerden hem zo goed mogelijk in de gaten te houden. Uiteindelijk maakte hij een heleboel mensen nerveus.

Pas nadat er DNA door de verschillende database was gehaald kwam er een naam naar boven. Hij had zich goed verstopt, hier was een professioneel aan te pas gekomen en dat was niet goedkoop.

Hij was een veroordeelde pedofiel met banden met Mani Pauwels, maar toen was het al te laat.

Hij had zijn slag al geslagen.

Hij had zijn oppas bewusteloos geslagen, de tweeling en Anna in een gestolen auto geladen, nadat hij Anna onschadelijk gemaakt had met een taser, en was met gierende banden vertrokken. Hij had het hek eruit gereden en in de wijk iemand aangereden.

Iedereen was des duivels, Manuela was volkomen in paniek.

Alleen Mariah bleef rustig en startte haar speciale computer. Deze was ingericht voor alle applicaties en trackers die ze langzamerhand bij vrijwel iedereen had geïnstalleerd.

Ze was ongelofelijk zuinig op wat ze haar mensen noemde en haar grootste angst was dat ze iemand kwijt raakte en niet meer kon vinden.

‘Hadden de meisjes hun ketting om vanmorgen? vroeg ze, terwijl ze de codes in de computer invoerde. Ze kreeg meteen een ping en tot haar grote vreugde bewoog die.

‘De meiden hebben een tracker in hun ketting, ik zie ze gaan, ze zitten op de weg, ik heb Anna’s telefoon ook nog, die beweegt met de meisjes mee’

Phil en Drake rende naar hun auto en raasden weg, Dave kwam er iets langzamer achter aan en verzamelde wapens, vesten en allerlei andere dingen. Hij gooide de boel in een auto en begon weg te rijden. Luke en Boris renden achter hem aan en hij stopte om hen in te laten stappen. Op het laatste moment stapte ook Dec in.

Dave zei niets en gaf gas en scheurde net zo snel weg als zijn broers. Hij lag misschien vijf minuten achterop.

In de wijk wachtte twee wagens met buurtbewoners op hem en reden achter hen aan.

Dave werd begeleid door Mariah en Phil over de richting die ze moesten nemen.

 

Mani Pauwels was weer bezig met zijn smerige zaakjes, hij had een bestelling voor een lange blonde vrouw en Anna voldeed daaraan, hij had eerst een ander voor die bestelling uit gezocht, maar zij was spoorloos verdwenen. Haar kleding was aangetroffen in een bus in San Francisco, maar van haar geen spoor. Daarna was daar de hel losgebarsten bij de motorclub die daar zijn meisjes verzorgde. Zijn compagnon was daar druk mee en had geen tijd meer om naar dat mens te zoeken.

De klant was een poosje in het buitenland geweest en had geen tijd gehad voor een nieuwe vrouw, maar nu was hij terug en wilde zo snel mogelijk een nieuw slachtoffer. Hij had daar al voor betaald.

Maar deze zou ook wel goed zijn, het was een knappe vrouw en ze zat in een opvanghuis, dus hij dacht niet dat er veel naar haar zouden gaan zoeken. Die vrouwen voor deze klant hadden toch geen lang leven.

De tweeling was andere koek, maar die zou hij een paar dagen verbergen en dan kwam het wel goed. Hopelijk had zijn mannetje weg kunnen komen zonder opgemerkt te worden. Hoe later er alarm geslagen word, hoe beter.

Hij wachtte op zijn mannetje, toen zijn telefoon ging. Het was zijn klant voor de vrouw.

‘Pauwel’ zei hij kortaf, hij had een hekel aan de man aan de telefoon. Hij betaalde goed, maar het bleef een onsympathiek figuur.

‘Heb je haar al? vroeg de man.

‘Ze is onderweg, ze is met een half uur hier.’ zei Mani.

‘Hou haar daar voor een paar dagen, ik moet eerst iets anders doen.’

De man gniffelde en Mani voelde het kippenvel op zijn rug kruipen.

Hij wilde weigeren, hij was geen oppas voor die vrouwen, maar deze vent was een griezel.

‘Dat gaat je kosten, man’ zijn stem klonk kortaf.

‘Dat maakt niet uit, ik bel wel weer.’ en hij verbrak de verbinding.

Mani zuchtte diep, het is de allerlaatste keer dat ik met hem zaken doe, beloofde hij zichzelf.

Het is het allemaal niet waard.

 

Na een uurtje wachten arriveerde eindelijk zijn mannetje met de vrouw en de kinderen.

De twee meisjes huilden, de vrouw was bewusteloos. Mike had aan iedere hand een kind en sleurde ze mee.

De meisjes waren gekleed voor buiten met rubber laarzen, werkbroeken en dikke truien en jassen. De vrouw was ongeveer gelijk gekleed.

‘Heb je ze gecheckt op telefoons? vroeg hij.

‘Fuck, geen tijd voor gehad’

Hij voelde Anna’s zakken na en vond geen telefoon.

‘Ze heeft er geen bij zich,’ zei hij.

Hij vergat in haar beha te kijken, en daar zat haar telefoon.

‘Gooi ze in een hok en laten we dan een biertje nemen op de goede afloop.’

Mike stopte de kinderen en de vrouw in een hondenhok. Ze pasten er nog maar net in.

Een lekker biertje zou er wel ingaan, na alle stress.

 

Drake en Phil naderde het pakhuis voorzichtig. Ze zagen de auto staan en er stonden er nog meer. Het werd al donker, dat leek hun een goede zaak.

De trackers gaven nog steeds hun signaal af en dat stond nu stil. Het signaal kwam uit het pakhuis.

Drake verkende de omgeving en kwam terug met locaties van camera's en bewegingsmelders. De rest arriveerden kort daarna.

‘Wat is het plan’ fluisterde Dave.

‘We gaan naar binnen en halen ze op.’ zei Phil. ‘Dave en Boris gaan naar binnen en de rest probeert iedereen naar buiten te lokken.’

‘Ik ga ook mee naar binnen’ zei Dec.

‘Nee,’ zei Phil ‘het is te vroeg voor jou, ik weet dat je van Anna houdt, maar je helpt haar meer door een afleiding te bedenken.’

Dec twijfelde, hij wilde zo graag naar binnen om haar te halen, maar hij begreep dat Phil gelijk had. Als hij paniek zou raken, hielp hij haar niet, maar bracht hij iedereen in gevaar.

‘Dan brand ik het pand af als we klaar zijn’ beloofde Dec.

‘Ik help je’ gromde Boris ‘ik zal goed voor je meissie zorgen.’

En met die woorden vertrokken Dave en Boris richting het pakhuis.

Ze gaven de mannen een beetje voorsprong en liepen zacht en snel Dave en Boris achterna.

Ineens hoorden ze binnen een tumult vanjewelste.

Ze hoorden Mani brullen en Mike gillen. Zijn gegil werd steeds hoger en ze hoorden de tweeling lachen.

Wat is daarbinnen in godsnaam aan de hand. Er kwamen een paar mannen naar buiten rennen en ze stopten niet eens toen ze de ploeg van Morgan Security zagen, maar rende gewoon keihard door.

 

Binnen was Anna bij gekomen van de elektroshock die ze had gehad, maar ze was rustig blijven liggen. Haar hoofd zoemde nog na van de stroomstoot.

Ze had geknipoogd naar de tweeling en die waren rustiger geworden. Ze fluisterde naar de meisjes ‘Als je de kans krijgt om er vandoor te gaan, dan wil ik dat jullie zo hard mogelijk weg rennen. Oké? Niet wachten!’

De meisjes knikten.

Mike kwam kijken, omdat hij de kinderen niet meer hoorden huilen. In zijn ervaring huilden ze langer,of misschien was Anna wakker geworden en had de kinderen getroost. Hij had ze liever huilend, dat maakte heel zijn dag goed. Hij vond het een heerlijk geluid.

De meisjes zaten met gebogen hoofd en Anna was nog bewusteloos. Hij deed het deurtje van het hok open en zei ’Kom hier, jullie’

De meisjes kropen achter in het hok en schudden het hoofd.

‘Kom hier of ik kom je halen’ gromde hij weer.

De de meisjes keken naar Anna en ze schudde lichtjes haar hoofd. Mike begon in het hok te kruipen. Anna lag eigenlijk in de weg. Mike probeerde haar opzij te duwen maar ze maakte zich zo zwaar mogelijk. Hij begon over haar heen te kruipen. Anna hief haar hand, pakte zijn ballen en kneep. Mike gilde hard, Anna kneep nog harder. Mike gilde hoger.

Hij probeerde haar te slaan zodat ze los zou laten, maar er was geen ruimte. Het hok zat zowat massief vol. Hij reikte naar de meisjes om die als drukmiddel te gebruiken.

Ze boorde haar duim in zijn zak en hij gilde harder en hoger. Zijn handen vlogen naar beneden om zijn mannelijkheid te beschermen.

Ze had goed opgelet bij de lessen van Drake. Ze wist niet hoe het verder moest, ze konden het hok niet uit, Mike blokkeerde de uitgang, maar ze ging hem niet loslaten.

Hij zou haar moeten vermoorden om haar los te krijgen.

Mani kwam aanrennen en brulde van schrik.

‘Laat hem los, laat hem los, teef.’

Hij probeerde haar te slaan, maar kon er niet goed bij door de tralies van het hok.

Een hondenhok werkt niet, dacht hij vaagjes, het leek zo’n goed idee. Lekker goedkoop.

Anna kneep harder en Mike gilde hoger en harder.

Verkrachting was geen optie meer. Ze had hem alle lust ontnomen.

 

Boris en Dave waren ondertussen gewoon naar binnen gelopen, ze waren niemand tegen gekomen, toen het gegil begon. Ze renden naar het gekrijs toe en barsten bijna in lachen uit toen ze de situatie door hadden. Boris liep naar Mani en pakte hem bij zijn keel, hem met zijn andere hand ontwapenend. Bijna zachtaardig pakte hij het wapen van Mani af en kneep waarschuwend in zijn keel. Hij tilde hem op en Mani spartelde met zijn benen.

‘ Ssst’ zei hij zachtjes ‘je stoort Mike bij zijn bezigheden’

Ondertussen had Dave Mike bij zijn voet gegrepen en begon te trekken.

‘Laat maar los lieverd, ik heb hem’ riep hij en Anna liet los.

Mike ademde opgelucht uit en Dave rukte hem uit de kooi. Dave gooide hem op de grond op zijn buik, rukte zijn armen naar achter en zette een knie in zijn rug.

‘Komen jullie eruit, schatjes’ vroeg Boris met zijn zware stem, ‘dan kunnen we naar huis.’

De drie meiden krabbelde naar buiten en ademde opgelucht uit. De meisjes pakte ieder een hand van Anna en hielden stevig vast. Alle drie schoten achter Boris brede rug.

‘Mijn FBI vriendje is al onderweg’ zei Phil toen hij binnen kwam, ‘wat was dat gegil?’

Dave vulde de mannen snel in en Drake was super trots. Hij noemde Anna zijn beste leerling.

Dec kwam binnen en Anna begon in te storten, hij sloeg zijn armen om haar heen en ze stond te trillen en te huiveren. Hij mompelde woordjes in haar oor en langzamerhand werd ze kalmer.

Toen de FBI kwam was ze kalm genoeg om haar verhaal te vertellen. De tweeling hadden hun armen om de nek van Boris geslagen en hij had twee grote armen om de kleine lijfjes heen geslagen. Hij liet ze niet meer los. Hij had Manuela al gebeld om te vertellen dat de meiden veilig waren. Mariah had een pakket met bewijsmateriaal klaar liggen en Pauwel en Mike werden afgevoerd.

Er werden nog meer hondenkooien gevonden, maar er zat niemand in. Had hij ze al eens eerder gebruikt, of was dit de eerste keer?

Ze waren vast van plan om de andere pakhuizen van Mani te onderzoeken en zodra ze maar het kleinste chihuahua kooitje tegen kwamen, de boel plat te branden. Maar eerst zouden ze de pakhuizen binnenste buiten keren om Mani’s ‘handelswaar’ te vinden. Boris nam zich voor alles tot op de grond af te breken en dit was een goed begin.

Hij begon met een muur omver te trappen.

 

Hoofdstuk 8

 

Het viel voor de drommel nog niet mee om die wilde Engelse honden in het gareel te houden. De broers Morris waren in de veronderstelling dat zij het erfenisgeld zelf zouden behouden. Wat een domme gedachte. Wat een domme domme gedachte. Hij was eerder familie van haar dan die achterlijke figuren.

Maar wat niet weet, wat niet deert en hij ging ze niet wijzer maken. De mannen moesten wel een beetje oppassen, want als ze te lastig werden of Davies in gevaar brachten voor haar tijd was gekomen, dan zou zijn wraak verschrikkelijk zijn. Al was het alleen maar om zijn macht in de onderwereld te laten gelden.

Er viel met hem niet te spotten, zijn macht was totaal.

En hij kreeg wat hij wilde. Altijd.

En met stomme plannen zou hij snel korte metten mee maken.

 

De telefoon ging midden in de nacht. Bo schoot overeind, haar telefoon ging bijna nooit.

Dat kon geen goed nieuws zijn.

Argwanend nam ze de telefoon op en een voorgevoel vertelde haar om de telefoon op speaker te zetten, zodat Drake mee kon luisteren.

‘Als je je vriendinnetje levend wil terug zien, zet je je reet op het eerst volgende vliegtuig en kom je naar Londen, kom alleen.’

De stem klonk bars.

‘Dat gaat niet’ zei ze, bliksemsnel nadenkend, ‘ik ben gisteren getrouwd en mijn man gaat mee, hij is te koppig om hem thuis te laten.’

Ze keek verontschuldigend naar Drake en vormde ‘Sorry’ naar hem met haar lippen. Drake lachte breed naar haar en knikte haar bemoedigend toe.

‘Getrouwd, hm, neem hem dan maar mee’

Er werd opgehangen.

‘Wie hebben ze?’

Vroeg Drake ongerust.

‘Ik denk mijn vriendin Meghan, ik ga haar bellen of het klopt’ en ze voegde daad bij het woord en belde Meghans nummer, de telefoon ging meteen naar voicemail.

In opperste wanhoop belde ze Levi, ondanks dat ze gruwelijk de pest aan hem had.

Hij nam na drie rinkels de telefoon op.

‘Met Levi’ zei hij gesmoord. Hij klonk alsof hij in bed lag met een vrouw en zijn mond vol had met iets.

‘Met Bo, kan ik even met Meghan praten?’

‘Meghan is onbereikbaar voor jou’ zei Levi, ze zou zweren dat ze gegiechel hoorde in de achtergrond.

‘Kom nou maar gewoon hierheen’ zei hij en hing op. Nu wist ze het zeker dat hij met een vrouw in bed lag en dat was niet Meghan. Wat een lul.

En blijkbaar wist hij alles van het telefoontje over Meghan.

En nu had ze Drake recht in hun vuurlinie gebracht. Wat had ze een spijt van haar snelle smoes.

‘Getrouwd, huh, wat een fantastisch idee’ zei Drake grinnikend.

Hij pakte haar telefoon en keek of een inkomend nummer was en ja, hoor dat was er.

Ze worden met het jaar dommer, dacht hij.

Hij belde Phil en lichtte hem in over de ontvoering van Meghan en over de eis van de ontvoerders.

Bo was ondertussen een vlucht aan het boeken naar Londen voor twee personen. Ze vond het wel jammer dat ze het nu ook op Drake gemunt hadden, maar ze was niet zo dom om te denken dat ze dit alleen af kon. Zo zouden Meghan en zij dood eindigen of erger.

Na het avontuur van Anna en de tweeling dacht ze behoorlijk anders over de georganiseerde misdaad.

Mariah beloofde een volledig rapport over de familie Morris en de beller van het telefoontje. Er zou een ploeg van Morgan Security klaar staan in Londen, zij gingen met een privévliegtuig, zodat ze eerder zouden aankomen.

Drake en Bo namen een lijn vliegtuig, maar voor zij zouden vertrekken had Mariah nog een cadeautje voor hen.

Voor Bo had ze een ketting met een hanger van glas en een horloge, beide uitgerust met een tracker en voor Drake een militair identiteitsplaatje en een stoer mannelijk horloge, ook met trackers. Door voorgaande ervaringen was Mariah fanatiek met methoden om haar mensen weer terug te kunnen vinden.

‘Beloof me dat jullie die dingen altijd dragen, zelfs onder de douche, ik wordt zenuwachtig als ik weet dat jullie in de val lopen’

Mariah keek inderdaad bezorgt.

 

Vierentwintig uur later stonden Bo en Drake op het vliegveld in Londen en bestelde een taxi. Ze hadden een afspraak voor de volgende dag bij de notaris van haar vader.

Bo maakte zich hevig zorgen over haar vriendin. Mariah had geprobeerd om haar telefoon te vinden, maar die stond uit.

Bleef er verder niets over dan afwachten. En dat was misschien wel het allermoeilijkste om te doen.

In het hotel aangekomen logde ze in in haar mail. Er zat een lijvig rapport in over Kevin en zijn broers, maar ook over Levi en zijn connecties. Dat was niet best.

Levi had een strafblad van pagina’s lang. Zijn vorige echtgenote was meteen na hun scheiding verdwenen en was nooit meer gezien.

Bo maakte zich nu nog meer zorgen over haar vriendin. Dat had Meghan vast niet geweten. Het zag er naar uit dat Levi genoeg van haar had en haar verkocht had aan de gebroeders Morris. Hij had al een vervanging.

Ze lagen in bed maar sliepen niet, ze lagen lekker te knuffelen.

‘Mariah vertelde me dat er een paniek knop zit op het horloge’ zei Drake en hij tilde haar arm op om naar het horloge te kijken dat al die tijd om haar pols zat. Ze legde het plaatje van Drake recht en zuchtte.

‘Laat maar zien dan’ zei ze gelaten, ze wilde er eigenlijk niet eens over nadenken dat ze zoiets misschien nodig had.

Drake demonstreerde het knopje, liet zien hoe het bedient moest worden.

‘Gewoon voor de zekerheid oké?’ stelde hij haar gerust, ‘we passen goed op elkaar’

Bo knikte, ze was er niet gerust op en ze had een naar voorgevoel. Ook maakte ze zich ongerust over Meghan.

Opeens werd er aan de deur geklopt, Drake schoot uit bed en trok snel een broek aan.

Ook Bo kleedde zich snel aan. De hanger duwde ze diep in haar trui.

Voorzichtig vroeg Drake wie er aan de deur was.

Het was een medewerker van het hotel.

‘Er staat een vrouw bij de balie die naar Bo Davies vraagt, haar naam is Meghan.’

Bo vloog overeind en wilde de deur al open doen. Maar Drake hield haar tegen.

‘Het is misschien een val, hij had ook kunnen bellen’ fluisterde hij.

Ineens klikte het slot open en kwam een man binnen, die onmiddellijk een injectienaald in Drake hals stak.

Hij richtte een taser op Bo en schoot. Bo draaide opzij en ontweek de pennetjes van de taser en drukte op de paniekknop. Bij het tweede schot werd ze geraakt. Met een klap werd alles zwart.

 

Bo lag op een harde ondergrond en het was koud, maar niet stil. Ze hoorde gejammer om zich heen, ze vroeg zich af waar ze was. Heel haar lijf deed pijn. Haar hoofd klopte, ze had dorst. Het stonk verschrikkelijk hier binnen.

Ze voelde naar haar horloge, dat was weg. Langzaam deed ze haar ogen open en het eerste wat ze zag was Meghan.

Meghan was normaal gesproken een knappe vrouw, maar nu zat één oog dicht en de zijkant van haar gezicht was bijna zwart en gezwollen. Haar lip was gescheurd en haar neus was dik. Het zag er erg pijnlijk uit. Verder was ze vuil en haar kleren waren gescheurd.

‘Meghan het spijt me zo’ fluisterde ze.

Meghan kwam tegen haar aan liggen op het smerige matras waar Bo op lag.

Ze fluisterde in haar oor.

‘Het is jouw schuld niet, Levi heeft me dit aangedaan. Hij heeft ook de klappen uitgedeeld. Nee, het spijt mij, dat jij hier bent.’

Meghan zuchtte diep.

‘Weet je waar we zijn en hoeveel man hier rondloopt?

Bo begon een plan te ontwikkelen, terwijl ze wachtte tot haar lichaam genoeg herstelt was, om hier weg te komen en met haar al die vrouwen die ze hoorde. Haar hersens maalden koortsachtig.

Ze keek een beetje beter om zich heen en zag dat ze in een soort cel zat, met aan drie kanten een muur en aan een kant tralies en een deur.

Ze zag een man langslopen en bedacht meteen dat veel geweld waarschijnlijk een goed idee was. Ze voelde aan haar hals. De ketting zat daar nog. Dat was goed. Ze vroeg zich bezorgt af wat er van Drake geworden was, maar daar kon ze nu niets mee en met enig geweld zette ze hem uit haar gedachten.

Ontsnappen was belangrijker. Er was geen reden meer om te doen wat ze wilden, zij had wat zij wilde en dat was Meghan vinden.

Ze ging er van uit dat ze de koopwaar niet te veel wilden beschadigen.

Na verloop van tijd voelde ze zich beter, ze bestudeerde haar omgeving nauwkeurig.

Ze telde de mannen, die langs liepen en ze keek naar de vrouwen die ze kon zien. Ze hield zich slapjes en keek glazig als er iemand langs haar cel liep.

Van wat ze kon zien waren er twaalf cellen. Zes aan iedere kant. Aan één kant zat er een deur tussen de cellen, zodat er drie aan ene kant en drie aan de andere kant van de deur waren. In iedere cel zat een vrouw of een kind. Sommige zaten met meerdere, zoals zij en Meghan samen zaten. De cellen waren ongeveer twee bij twee meter.

Als ze even snel telde kwam ze uit op tien vrouwen en vier kinderen. Met Meghan en zij erbij dus twaalf vrouwen. Alleen was zij niet bepaald weerloos en ze was spinnijdig.

Ze hadden op zijn minst Drake pijn gedaan en waarschijnlijk vermoord. Haar vriendin hadden ze zeker weten pijn gedaan. Er waren kinderen hier.

Nee, dat ging ze niet pikken, en dan hadden ze het nog niet gehad over dat ze haar geld wilden stelen. Het was het minst belangrijke, maar toch. De vrouwen die daar zaten waren ook onschuldig en de kinderen zeker. Ja, Bo was woest.

 

Na een poosje kwam één van haar stiefbroers even bij haar kijken, hij maakte zich zorgen. Ze was maar een klein vrouwtje en hij was bang dat ze te grote dosis stroom had gekregen. Ze had al lang weer bij bewustzijn moeten zijn.

Het kon hem op zich niet zoveel schelen, ze was nauwelijks verkoopbaar, maar eerst moest de papierhandel geregeld zijn.

Gelukkig was de notaris op hun hand, dat maakte de boel een stuk simpeler. Nu kwam hij hierheen en ze hoefde alleen maar te tekenen.

Bo keek hem glazig aan zonder een blik van herkenning. Dat vond hij beledigend, hij had haar zo verschrikkelijk getreiterd in hun jeugd. Dat moest ze toch nog weten, de persoon die je martelde vergat je niet. Hij had de neiging de cel open te doen en haar een trap te geven.

Weet je wat? Hij deed het gewoon.

Vroeger kon hij haar gemakkelijk aan en ze leek niet sterker tegenwoordig. Ze was een kunstenaar, godbetert, net als haar vader.

Allemaal sukkels.

Hij deed de celdeur open en stapte naar binnen.

 

Bij Mariah ging het paniekalarm af, frustrerend want zij zat in Amerika en het alarm ging in het Verenigd Koninkrijk. Dat was best een stukje verder op.

Ze belde met de ploeg die al in Londen was en gaf door waar het alarm af ging. De ploeg bestonden uit Dave, Luke en Boris.

De mannen gingen er zo snel mogelijk heen. Ze vonden Drake op de grond met een hele flauwe hartslag en hij ademde niet. Terwijl Luke en Boris begonnen met reanimeren, belde Dave met het alarmnummer.

Al met al was er amper vijf minuten voorbij gegaan sinds het alarm. Ze begrepen niet zo goed waarom Drake bewusteloos was en nauwelijks ademhaalde.

Totdat Dave een injectienaald vond. De ambulance kwam snel en Drake werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Dave reisde met zijn broer mee.

Luke en Boris bleven achter. Ze keken elkaar even aan en begonnen de spullen van Drake en Bo te verzamelen. Ze betaalde de rekening en checkte uit.

Ze vonden geen van de items waar Mariah de trackers in verstopt hadden en Luke haalde het apparaatje te voorschijn wat Mariah en hij hadden ontwikkelt.

‘Ze doen het allebei nog’ zei Luke.

‘Das mooi,’zei Boris. Laten we maar es gaan kijken waar ze gebleven is.’

 

Hoofdstuk 9

 

Kevin Morris zat in het vliegtuig naar huis en maakte zich ernstig zorgen over zijn losgeslagen broers. Dylan en Dean waren niet de geduldigste mannen en wilden in de haast nog wel eens vergeten dat er ook nog zoiets als politie bestond. Of ze trokken zich er niets van aan, dat kon natuurlijk ook.

Ze maakten er met enige regelmaat een complete wild west show van, met auto’s waaruit geschoten werd en bomaanslagen. Hij wist vrijwel zeker dat zijn broers al op de radar van de politie waren, maar hij hoopte dat ze hem niet kende. Ook al was hij niet het brein achter de vrouwenhandel, samen met zijn compagnon uit de Verenigde Staten. Dat was iemand die De Man genoemd werd, hij wilde geen aanvaring met die man hebben. Hij had veel macht en liet weinig ruimte voor fouten.

Ronald Brown was een kink in de kabel aan het oplossen ergens in Amerika. Hij wist niet waarom, maar had al een poosje niets van hem gehoord.

Zorgen, zorgen, niets dan zorgen.

 

Morris opende de cel om Bo nog es lekker te pesten. Net als vroeger, dacht hij grinnikend. Goeie oude tijd.

Hij liep naar het matras en sleurde haar overeind. Meghan kroop snel achteruit met haar rug tegen de muur. Ze sloeg haar handen voor haar ogen.

Bo hield zich nog steeds slap. Dylan schudde haar eens stevig door elkaar. Bo strekte haar benen en haalde uit met haar elleboog. Deze keer hield ze niet in, zoals met het trainen, maar ze haalde uit, zo hard ze kon. Ze mikte op een zenuwknoop in zijn borst en raakte de plek met precisie. Drake zou trots op haar geweest zijn.

Nu niet aan Drake denken.

De reactie van Dylan overtrof haar stoutste verwachting. Hij stortte als een blok neer en haalde nauwelijks adem. Hij liep blauw aan.

Ze pakte zijn sleutelbos af, trok Meghan overeind en uit de cel en sloot de deur af.

Eén neer, nog een paar te gaan.

Er waren verder geen mannen meer in het cellenblok. Ze luisterde aan de deur en hoorde gerinkel van servies. Ach etenstijd, das een goeie afleiding.

Ze deed heel voorzichtig de deur open en gluurde om het hoekje. Vier man zaten aan een tafel lekker te eten. Ze vertelden schuine moppen en lachten hard.

Heel zachtjes deed ze de deur weer dicht.

Ze maakte alle cellen open, behalve die van Dylan. Hij leek alweer wat meer adem te hebben en was niet meer zo blauw. Jammer.

Er was geen uitgang in wat leek op een kelder. Geen ramen en massieve betonnen muren.

Bo kreeg een idee en overlegde met Meghan, zou het mogelijk zijn om ze te lokken?

Het liefst één voor één.

De andere vrouwen bewapende zich zo goed mogelijk, met wat er maar voor handen was. Ze hadden Bo in actie gezien en hadden daardoor weer hoop gekregen.

Als ze vrij wilden zijn, dan zouden ze daar zelf voor moeten vechten.

Zelfs de kinderen liepen met iets rond.

Meghan riep naar de bewakers. Ze gilde en sloeg met iets tegen de tralies. Een van de mannen stond geïrriteerd op en liep het cellenblok in. Bo viel van achter aan en lanceerde zich op zijn rug en maakte van het momentum gebruik om haar scherpe elleboog in een zenuwknoop op zijn rug te boren. Zijn benen verslapten en hij sloeg als een blok voorover en landde zwaar op zijn gezicht. Zijn licht was meteen uit.

De vrouwen sleepten hem met vereende krachten een cel in en sloten hem op.

Dylan had nog steeds niet genoeg adem om te gaan roepen, maar dat zou niet lang meer duren.

‘Nu heel hard lachen’ fluisterde Bo.

Meghan begon te schateren en klonk zo smakelijk dat een paar vrouwen begonnen mee te lachen. Het was een vreemd gezicht een lachende Meghan met haar gezwollen gezicht.

Een man kwam pissig het cellenblok in en brulde

‘Wat valt hier te lachen?’

‘Nou, dit’ zei Bo en knalde haar elleboog weer in dezelfde zenuwknoop in zijn rug, als die zijn kameraad geveld had. Het effect beviel haar wel.

Ook zijn benen begaven het, maar hij viel niet zo hard als zijn vriend. Hij brulde van schrik.

Bo sloeg hem met zijn hoofd op de betonnen vloer en hij was stil.

Maar niet voordat hij de twee anderen had gealarmeerd. Ze stormden het cellenblok in en de voorste struikelde over man nummer twee. Hij dook voorover tegen de tralies aan en viel schuin weg op de grond. Meteen werd hij besprongen door twee vrouwen die hem met zijn hoofd tegen de grond beukten. Hij spartelde hulpeloos met zijn benen. Een van de vrouwen hield zijn oor vast voor betere grip.

Dat vond de andere vrouw een goed idee en pakte zijn andere oor en in de beste samenwerking gingen ze verder met beuken totdat hij stil lag.

Ze lachten tevreden naar elkaar.

Bo had het aan de stok met nummer vier. Hij had kans gezien om op tijd te remmen. Hij greep Bo bij haar arm en bij haar vlecht.

Ze was op dat moment zo dankbaar dat ze samen met Drake een verdediging had uit gepuzzeld tegen precies zo’n aanval. En ze hadden eindeloos geoefend.

Ze ging soepel mee in zijn beweging en gebruikte het momentum en de steun van zijn arm om zich omhoog te werpen en lenig op zijn schouder te landen. Verrast had hij haar arm losgelaten, maar haar vlecht had hij nog vast. Dat gaf haar de stabiliteit om een elleboog vol in zijn onbeschermde nek te zetten en met kracht zijn halsslagader dicht te drukken. Hij zakte met een zucht in elkaar en liet haar vlecht los. Bo stond op en sloeg heel stoer het stof van haar handen en slaakte daarna een beverige zucht. Haar hart klopte in haar keel.

‘Laten we dit zootje eens even opsluiten,’

Zei ze een beetje ontdaan dat haar plan nog gewerkt had ook.

‘Mevrouw’ zei een van de vrouwen in het cellenblok ‘U bent een inspiratie.’

 

Bo besloot alleen verder af te rekenen met haar andere verrotte stiefbroer en eventueel Levi, al moest ze Meghan beloven dat als, ze Levi tegen kwam ze ook een stuk voor haar zou bewaren. Bo beloofde dat graag.

De vrouwen barricadeerden het cellenblok nadat Bo naar buiten was geslopen.

Ze liep langzaam over de verdieping en speurde naar camera's. Ze zag niets, vreemd.

Of slordig? Ze was gewend geraakt aan de constante camera bewaking van safe Haven.

Maar nu kwam het wel goed uit. Ze had snode plannen en had geen toeschouwers nodig.

Ze sloop nog een beetje verder, maar kwam niemand tegen. Ze belandde aan wat de voorkant van het gebouw leek.

Daar was Dean Morris aan het praten met een man in een zwarte personenbus.

Ik geloof dat we bijna weg gebracht worden, dat moet ik tegen houden, zei ze tegen zich zelf. Ze had geen flauw idee wat ze aan het doen was, behalve dat ze zoveel mogelijk mannen, zoveel mogelijk pijn wilden doen.

Waarschijnlijk hadden ze Drake vermoord en dat pikte ze niet. Een steek van verdriet scheurde door haar borst, met enig geweld drukte ze het weg, Niet nu, niet hier.

Ze gluurde naar buiten, een broer daar en nog één in Amerika of onderweg.

Hoeveel bewakers van die chauffeur en hoeveel van Morris. En Levi? Was hij hier ook? Wilde hij nog zijn vrouw uitwuiven of viel erbij haar ook nog wat papieren in orde te maken?

Ze kon zich niet herinneren hoe gefortuneerd Meghan precies was. Ze had zich daar nooit voor geïnteresseerd.

Ze sloop weer naar binnen en controleerde kamer voor kamer.

In één kamer lagen vier mannen te slapen in stapelbedden, ze snurkten om het hardst.

Ze deed zachtjes de deur weer dicht, zocht de sleutel in Dylans sleutelbos en deed de deur op slot. Daarna brak ze de sleutel af in het slot. Ze ging het de mannen niet gemakkelijk maken. Voorzichtig ging ze weer verder met haar inspectierondje.

Jammer genoeg vond ze niet nog meer slapende wachten, maar nog wel een kamer waar ze zaten te kaarten. Ze opende niet eens de deur, maar deed meteen de deur op slot en brak de sleutel. De mannen maakten zoveel lawaai, dat ze het niet hoorden.

Wat niet weet, wat niet deert, dacht ze en ze sloop verder.

Schijnbaar zit ik hier op de begane grond en geen kelder. Mm, vier man in het cellenblok, vier man hebben vrij en vier man slapen. Dat is de dienst klokje rond voor de cellen. Nog meer?

Ze liep weer voorzichtig verder. Alleen maar een lege gang en lege kantoren. In de kantoren was niets te vinden. Niet eens een telefoon.

Ze hoorde een vrouwenstem zeuren.

‘Schatje, je gaat toch niet naar je vervelende ex kijken? Kijk liever naar mij, ik zal je zo verwennen’

Ze bromde achterin haar keel.

Bo wilde echt niet weten wat ze daar aan het doen waren, aan de andere kant, ze zaten nu niet op te letten, toch? Behoorlijk afgeleid, zeg maar.

Ze sloop de kamer in.

Ze was in een soort huiskamer gekomen, er stond een bankstel met twee grote fauteuils er een salontafel. Tafels langs de muren en een grote tv.

Haar oog viel op het lelijkste beeld wat ze ooit gezien had.

Een paard van brons, met een zwaar lijf en extreem dunne pootjes en de meest domme uitdrukking op zijn gezicht

Ze pakte het bij de buik, het lag beter in de hand dan verwacht.

Ze liep zachtjes verder.

Inderdaad, enorm afgeleid, ze lachte inwendig, ze sloop dichterbij. De vrouw met de zeurstem bleek platinablond krullend haar te hebben.

Dat was het enigste wat Bo van haar kon zien. Ze was druk bezig in het kruis van Levi. Hij zat met zijn hoofd voorover gebogen en keek naar haar. Hij had zijn handen in het blonde haar.

Bo haalde uit en sloeg Levi op zijn hoofd, vlak achter zijn oor. Hij zuchtte luid en verslapte. De vrouw in zijn schoot had niets door, totdat alles verslapte. Ze keek verbaasd op om een beeld van een heel lelijk paard op zich af te zien komen. Ze opende haar mond om te gillen, maar ze was te laat. Het beeld raakte haar met een doffe klap en ze was voorlopig in dromenland met haar hoofd in de schoot van Levi. Bo bedacht of ze de vrouw nog zou verplaatsen, ze lagen er zo pornografisch bij.

Nah, dacht ze, lekker laten liggen.

Bo sloop weer verder. Nog drie te gaan waar ik van weet, dacht ze.

Ze had het paard meegenomen. Ze gluurde uit het raam en zag de mannen nog steeds buiten staan. Ze leken het ergens behoorlijk over oneens te zijn.

Ze stonden nog steeds buiten, wat nu? En hoeveel waren er nog binnen. Ze was nog niet overal geweest. Ze keek of er een telefoon was, maar nee, zoveel mazzel had ze niet.

Ze gluurde in een andere ruimte, dat leek op een kantoor. Ook geen telefoon. Hoeveel geluk zou ze nog hebben?

Ze kon beter opzoek gaan naar een andere uitgang. Ze liep terug naar de achterkant van het gebouw in de hoop dat daar een uitgang zou zijn, dan konden de vrouwen en kinderen misschien daar langs. Ze vond niets, ze dwaalde verder.

 

Drake zou weer in orde komen, nu ze wisten welke drugs hij ingespoten had gekregen.

Hij knapte zienderogen op en Dave besloot achter Bo aan te gaan.

Drake ging uit zijn plaat en ze moesten hem aan zijn bed vastbinden totdat Dave hem vertelde dat Luke en Boris het pand in het oog hield waar Bo zou moeten zijn.

Allebei de trackers waren daar nog steeds. Dus het werd tijd.

Phil had nog extra hulp geregeld in de vorm van een aantal politieagenten speciaal uitgezocht door een vriendje van een vriendje. Om precies te zijn een Britse vriend van de FBI agent Sam Collins. De agenten zouden daardoor betrouwbaar moeten zijn.

Ghost had geholpen door de lijst van gekochte agenten door te spelen aan de Engelse vriend. Dat maakte het allemaal iets gemakkelijker.

Er stonden meer namen op de lijst dan de Brit verwachtte. Een zorgelijke ontwikkeling.

Nu stonden ze op het terrein en een van de agenten maakte ruzie met een Morris broer.

Ze hadden niet verwacht dat het makkelijk zou worden om binnen te komen. Maar verder als de broer zagen ze niemand.

Het was erg rustig. Idioot rustig. Verontrustend rustig.

Dave had er ineens genoeg van en stapte uit de bus met geblindeerde ramen.

Dean staarde hem in stomme verbazing aan. ‘Jij kan hier niet zijn, ik heb je net vermoord’

Hij sloot zijn mond met een klap. Dat was hem ontglipt.

‘Dat is alles wat ik wilde weten’ zei de chauffeur van de bus en lichtte Dean behendig beentje, rolde hem op zijn buik en had de handboeien om voor Dean van verbazing was bekomen.

Dat is weer een minder, dacht Dave, waar is Bo?

Hij rende met een lichte snelle onhoorbare pas het gebouw in. Boris snelde hem achterna.

Dave keek snel om zich heen en inspecteerde de kamers bij de ingang. Niemand.

Hij liep verder en sloop de kamer in waar Levi en zijn nieuwe vrouw een bijzonder stilleven boden.

Wat the fuck, dacht Dave. Wat is hier gebeurd? Zou Bo? Hij begon een vermoeden te krijgen. Hij had geregeld met Bo getraind en hij wist wat ze kon, zeker na alle gemene trucjes die Drake haar geleerd had. Hij liep zachtjes verder.

Hij hoorde een hoop lawaai uit een kamer komen, er werd op de deur geramd. Hij bekeek de deur en zag een afgebroken sleutel. Grondig, zei hij tegen zichzelf. Heel grondig. Ik ben heel trots op dat kleintje als ze dit geflikt heeft. Hij grinnikte zachtjes.

Boris knikte goedkeuren en liep de andere kant op, verder het gebouw in.

Dave sloop verder en was nog niemand tegen gekomen. Hij kwam bij een deur die niet op slot zat, maar ook niet open wilde. Wat een vreemd pand. Geen camera's, deuren van gewone kamers die op slot kunnen, deuren die niet op slot kunnen en toch niet te openen zijn. Hij schudde zijn hoofd.

Hij hoorde ineens een gefluister achter hem.

‘Drake’ fluisterschreeuwde Bo en lanceerde zich in Daves armen toen hij zich omdraaide.

‘Sorry’ fluisterde hij, voor ze hem kon kussen ‘verkeerde broer, maar hij maakt het goed, hij moet nog even in het ziekenhuis blijven.’

Bo sprong weer naar beneden en zei zachtjes

‘Heb je een telefoon bij je, om de politie te bellen?

‘Politie staat buiten, hoezo? Dave keek een beetje verontrust.

‘Ik heb hier een heleboel vermiste personen denk ik,’ zei ze en gaf een bevel naar de deur

‘Doe open, ik ben het.’

Meghan opende de deur en schrok toen ze Dave zag, ze probeerde meteen de deur weer te sluiten.

‘Niks aan de hand, dit is mijn zwager’ zei Bo trots en wees naar de vrouwen.

‘De politie gaat dit enorm interessant vinden, denk ik’

Dave keek om zich heen en zag de mannen in de cellen, de meeste nog niet herstelt van de klap die ze van Bo hadden gehad, de vrouwen, allemaal vermagerd en vervuild en de kinderen die angstig achter de volwassen wegkropen.

‘Dat denk ik ook’ zuchtte Dave. Hij had hier niets meer te doen. Bo had alles al gedaan.

 

De politie bleek het inderdaad erg interessant te vinden, en nam alle vrouwen eerst mee naar het ziekenhuis. Bo wist zich aan onderzoek te onttrekken en ging op zoek naar Drake.

Toen ze hem eenmaal gevonden had smoorde ze hem zowat. Zo blij was ze dat hij oké was. Ze had zich enorm opgewonden over wat haar ex stiefbroers hem hadden aangedaan.

Ze bleef hem knuffelen en Drake genoot er volop van.

Drake fluisterde in haar oor

‘Dave heeft me verteld wat je gedaan hebt, ik ben zo ongelofelijk trots op je, ik heb er geen woorden voor. Ik hou van jou. Ik ben geen romantisch mens, ik zou niet weten waar ik moest beginnen, maar wil je met me trouwen, alsjeblieft?’

‘Natuurlijk’ zei ze blij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdstuk 10

 

De telefoon ging en Kevin nam op. Hij had net de luchthaven verlaten en was onderweg naar zijn hoofdkwartier. Hij had de notaris aan de telefoon, die verontwaardigd was dat hij zo verschrikkelijk in moeilijkheden was gebracht door zijn broers.

Geschokt hing hij de telefoon weer op. Zijn broers gearresteerd, Levi ook. Twaalf van zijn mannen onbruikbaar. Zijn handelswaar verdwenen naar het ziekenhuis. Zijn verzamelstation opgedoekt.

Hij reed naar de stad en dook een kroeg in. Hij moest een borrel en even nadenken.

Dit was een grote klap, ze waren hem op het spoor.

Zijn handel was gevonden en naar het ziekenhuis gebracht. Geen kans dat hij ze terug zou kunnen halen. Ontevreden klanten. Hij had bericht gehad van zijn advocaat over de mishandelingen van Bo in haar jeugd. Er was daadwerkelijk een aanklacht opgesteld.

De waslijst werd langer en langer. Bo had heel wat werk veroorzaakt. Dat moest stoppen.

Na een poosje nagedacht te hebben belde hij een nummer. Na een poosje werd de telefoon opgenomen.

‘Brown’

 

Drake was weer ontslagen uit het ziekenhuis.

Hij schaamde zich dat hij zich zo had laten overvallen. Bo plaagde hem er maar niet mee, het was een teer punt.

Voor de notaris was een vervanger gevonden. De man was, na zijn arrestatie, meteen gaan praten.

Hij was uiteindelijk geen geharde crimineel, maar gewoon bezweken voor het geld.

Het zou nog wel een paar weken duren voor de papierhandel rond was. Er lag wel een verzoek van de familie van haar biologische vader voor een ontmoeting, maar Bo zag daar helemaal niets in.

Bo was van plan om meteen na het aanvaarden van de erfenis, het geld over te dragen aan zijn familie. Verder wilde ze er niets mee te maken hebben.

Na een telefoontje van haar Italiaanse mentor, besloten Bo en Drake om die kant op te gaan.

Marianus had een speciaal glas nodig en Bo wilde Drake graag aan ze voorstellen. Marianus en Sofia kwamen wat Bo betreft het dichts bij familie.

Zo gezegd, zo gedaan. Ze liftten mee met het privé vliegtuig en landde in Rome in een tussenstop voor Dave weer terug vloog naar huis. Hij liet Boris bij hen achter, gewoon voor het geval dat.

Ze stapte met zijn drieën in de gehuurde wagen. Mariah had daar voor gezorgd en dus was het een grote. Zelfs Boris paste erin. Het vliegveld van Rome lag een stukje buiten de stad, dus was het niet nodig om de stad in te rijden, Marianus en Sofia woonden ook buiten de stad. Na een uurtje rijden kwamen ze op de weg die naar het huis voerde. Het was een smalle flink overgroeide weg. Boven het huis was een uitkijkpunt waar je de hele dal kon overzien. Het was Bo’s favoriete plekje en ze wilde het heel graag laten zien aan de mannen.

Ze dirigeerde Boris een zijweg in, die naar het uitkijkpunt leidde. De weg kronkelde naar boven.

Ze stapten uit en keken een beetje rond. Bo vond het heerlijk daarboven en ademde diep in. Het uitkijkpunt had zicht op het huis van Marianus en Sofia van bovenaf.

Verder kon je kilometers over het glooiende landschap kijken. Het was heerlijk weer en de zon scheen nog niet te warm. Ze wees verschillende punten aan in het landschap en vertelde daar verhalen over, zo een beeld schetsend van de jaren die ze daar had doorgebracht. Het waren gelukkige jaren geweest.

Haar blik viel op het huis van Marianus. Het was een ruim huis van één verdieping. Ze keken uit op een overdekt terrasje en de achterdeur en een deel van de zijkant van het huis. Het terrasje was overwoekerd door druivenranken en ze kon vanaf deze hoogte de onrijpe druiven niet zien. Grote ramen keken uit over de achtertuin. Bo wist dat dat de ramen van de grote keuken waren. Verder lagen er slaapkamers aan de achterkant van het huis. De gordijnen waren dicht, vreemd.

Achter het huis lag een grasveld, Marianus grote trots, omzoomd door een border met bloemen en grote keien.

Ze kneep haar ogen dicht en keek beter. Vreemde auto’s, twee stuks, stonden achter het huis geparkeerd.

Marianus zou uit zijn dak gaan als hij dat zag. Auto’s in zijn heilige grasveld. Ze waren dwars door een bloemperk geploegd. Een doodzonde.

Bo glimlachte bij die gedachte. Ze keek nog eens beter en zag allerlei zaken die haar nekhaar overeind lieten gaan. Auto’s op het grasveld, uit het zicht als je vanaf de weg kwam.

De werkplaats van Marianus lag tegenover de achterdeur aan de overkant van het grasveld, ze kon nog net de deuren zien.

De werkplaats was dicht en die was altijd open om deze tijd. Marianus werkte zeven dagen per week en iedere ochtend om zes uur opende hij de grote deuren. Iedere avond om zes gingen ze weer dicht. Alleen als het sneeuwde bleven ze dicht. Marianus hield van de routine, het was belangrijk voor hem.

Bo keek op haar horloge, half elf, koffietijd. Normaal zouden Marianus en Sofia op het terras zitten met hun leerling en koffie drinken. Nu was er niemand. Hun auto stond wel op de gebruikelijke plek. Het huis was rustig en stil. Heel erg stil.

Bo greep Drake's hand en liet hem stuk voor stuk de dingen zien die haar verontrustte. Drake fronste zijn wenkbrauwen en dacht even na.

Hij overlegde met Boris. Ze keken de steile helling af en besloten dat ze die wel konden af dalen. Ze konden dan misschien eerst kijken of alles wel veilig was voor ze zich ergens in zouden storten.

 

Spike lag aan het strand en dacht aan niets. Hij had zijn lange gespierde lijf uitgestrekt in het zand en genoot van de warme zon. Zijn telefoon ging en hij keek wie dat was.

Brown, zag hij. Bah. Hij wilde niet met die man praten, maar hij had ook niet verteld dat hij met pensioen was. Zuchtend nam hij op.

‘Ja’ zei hij nors.

‘Ik heb een klus voor je’ zei Brown

Spike dacht snel na. Het was misschien wel interessant om te weten wie er nu weer dood moest.

‘Wie’ vroeg hij kortaf.

‘Bo Davies, Drake Morgan. Ze zitten in Londen op het moment en gaan naar Rome. Ik stuur je het adres’

Spike had acuut de pest in, er werd zonder meer van uit gegaan dat hij de klus zou aannemen.

Als een hond die gecommandeerd werd. Zijn telefoon piepte. Het adres.

‘Ik werk niet meer en ik lig aan het strand met een mooi wijf, dus zoek iemand anders.’ bromde Spike narrig.

Het was niet waar van die vrouw, maar wie zou dat controleren.

Hij had jaren in de criminele wereld doorgebracht. Hij was daar als jonge knul ingerold en hij was er spuugzat van.

Hij moest zichzelf bekennen dat hij bewondering had voor de mensen van Safe Haven.

Ze zorgden voor elkaar, zonder voorwaarden en Spike volgde ze al een poosje.

Sinds de val van DelMonte DelMonte was hij geïnteresseerd in Safe Haven en de mensen die daar woonden. Hij betrapte zichzelf erop dat hij niet wilde dat hen wat overkwam.

Hij dacht dat als er zoiets was geweest als Safe Haven toen hij jong was, hij niet zo rot terecht zou zijn gekomen.

Daar kwam nog eens bij dat hij een gruwelijke hekel had aan Ronald Brown.

‘Het is een contract, graag of niet. Je wilt me niet teleurstellen’ gromde Brown.

‘Laat me met rust’ Spike stem klonk koud ‘als ik nu overeind kom en mijn spullen pak, kom ik achter jou aan en niemand anders. Is dat duidelijk? Annuleer het contract.’

Spike hing op en zuchtte diep.

Brown heeft gelijk, dacht hij, er bestaat niet zoiets als pensioen. Hij hees zijn lijf overeind en verzamelde zijn spullen en verliet het strand.

 

Bo, Drake en Boris daalde langzaam en voorzichtig de helling achter het huis van Marianus af. Grote rotsblokken lagen op de helling en zorgden voor voldoende bescherming om ongezien achter de werkplaats te kunnen komen.

Toen ze dichter bij kwamen zagen ze een man liggen achter een rotsblok met een geweer in zijn handen en al zijn aandacht gericht op de weg. Hij was zo geconcentreerd op de weg, dat hij Drake niet hoorde aan komen, al maakte Drake bijna geen geluid.

Drake zette een voet in zijn nek en pakte het geweer uit zijn handen. Hij richtte de loop op het achterhoofd van de man. De man onder zijn voet verstijfde helemaal.

Boris haalde een tyrap uit zijn broekzak en bond de handen van de man achter zijn rug.

Drake keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan en Boris haalde verontschuldigend zijn schouders op. Hij had altijd wel van dat soort dingen in zijn zakken zitten.

De zakken van zijn cargobroek waren niet voor de sier, maar werden volop gebruikt.

Hij had geleerd in zijn leven overal op voorbereid te zijn en niet te vertrouwen op tassen of koffers. Die hadden altijd de neiging om kwijt te raken was zijn ervaring. Hij droeg zijn inboedel liever bij zich.

De man op de grond zoog zijn longen vol om een waarschuwende kreet te geven, maar Drake porde met het geweer stevig tegen zijn achterhoofd. De man blies weer uit en ontspande.

Drake keek naar Boris en trok zijn wenkbrauwen weer op. Een hele conversatie werd op die manier gehouden en Bo bekeek de twee mannen met grote interesse.

Bijzonder dat ze elkaar begrepen.

Boris haalde een rol ductape uit een andere zak en plakte een stuk voor de mond van de sluipschutter. Ook plakte hij zijn voeten aan elkaar. Tevreden kwam hij weer overeind en stopte de rol terug in zijn zak. Bo vroeg zich af, wat hij allemaal nog meer in zijn zakken had zitten.

Voorzichtig naderden ze het huis aan de achterkant. De achterdeur was op slot. Bo keek om zich heen en tilde een grote steen op en pakte de sleutel die daar verstopt lag.

Ze gaf hem aan Drake. Drake gebaarde met de sleutel naar de deur en trok zijn wenkbrauwen weer vragend op. Piepte of kraakte de deur begreep ze uit zijn blik. Ze haalde haar schouders op en schudde nee. Vroeger niet, nu was onbekend. Ze was hier al een tijd niet meer geweest. Drake knikte begrijpend. Stil stopte hij de sleutel in het sleutelgat en draaide voorzichtig de deur van het slot.

Boris gluurde ondertussen door de ramen naar binnen. Hij keek een grote keuken in, maar daar was niemand. Hij schudde zijn hoofd naar Drake en Drake opende zachtjes de deur.

Ze slopen naar binnen. Er was niemand in de keuken, maar ze hoorden wel stemmen verderop in het huis.

‘Huiskamer’ fluisterde ze in Drakes oor.

Hij knikte.

Ze slopen verder. Drake voorop, Bo in het midden en Boris achteraan. In het midden van het huis liep een gang van de keuken aan de achterkant naar de voordeur aan de voorkant. Aan weerzijde lagen kamers. Links lag de huiskamer en rechts was de eetkamer, het dichtst bij de keuken en verderop, de werkkamer van Sofia. Een zijgang links leidde naar de twee slaapkamers. Bo sloop links af naar de slaapkamers. Ze was van plan om de slaapkamers te inspecteren, ze hoopte haar mentor daar te vinden. Ze gebaarde naar Drake en hij knikte.

De stemmen kwamen uit de huiskamer. Het waren mannenstemmen. Het waren niet de stemmen van Marianus en Sofia.

Boris en Drake liepen zachtjes verder. Drake wilde Bo niet uit het oog verliezen, maar ze had al bewezen dat ze best voor zichzelf kon zorgen. Wee degene die haar zou aanraken.

Ze sloop verder het gangetje door en opende de deur van de kleinste slaapkamer.

De kamer was leeg en ze sloot de deur weer zachtjes.

Ze luisterde aan de deur van de grootste slaapkamer, maar hoorde niets. Ze opende zachtjes de deur en keek naar binnen.

Op het bed zag ze twee bulten en voor het bed zat een man in een stoel met een wapen in zijn hand. De hand lag ontspannen in zijn schoot en het wapen viel bijna uit zijn vingers. Zijn hoofd knikte naar voren. Het wapen begon te glijden.

De man schokte wakker en probeerde het wapen nog te grijpen, maar het viel met een doffe plof op de grond.

Hij boog zich voorover om het op te rapen.

Bo danste lichtvoetig door de slaapkamer, ze overbrugde geluidloos en snel de paar meter. Ze had het goed getimed, en ze was bij hem toen hij weer overeind kwam.

Ze trapte hem hard tegen zijn hoofd en hij sloeg tegen de grond.

Voor hij een kik kon geven had hij de volgende trap te pakken tegen zijn strottenhoofd.

Hij haalde hijgend adem en verloor zijn bewustzijn.

Ze deed de kledingkast open en pakte een paar stropdassen.

Ze bond de handen van de bewusteloze man achter zijn rug, bond zijn voeten vast en bond een stropdas voor zijn mond.

Voorzichtig naderde ze de bulten op het bed. Bang voor wat ze zou aantreffen.

Ze dacht niet dat ze dood waren, anders hadden ze geen bewaker nodig gehad. Maar toch. Ze waren ook de jongsten niet meer.

Marianus en Sofia lagen met ductape omwikkeld op het bed.

Ze zag twee paar angstige ogen en ze begonnen beide te mompelen en te wriemelen.

Bo drukte haar vinger tegen haar lippen om ze tot stilte te manen. Beide mensen werden weer stil.

Ze begon aan de tape te peuteren, maar kwam al snel tot de conclusie dat ze dan uren bezig was. Ze liep de badkamer in, op zoek naar iets scherps.

In de badkamer vond ze een nagelschaartje. Ze begon aan de ductape te zagen en te knippen van Marianus en al snel had hij zijn handen los.

Ze ging verder met zijn voeten, terwijl hij de tape voor de mond van zijn vrouw begon weg te peuteren, voordat hij het van zijn eigen mond weghaalde. Haar neus was verstopt geraakt en haar ademhaling klonk heel benauwd.

Toen de tape weg was haalde ze diep en opgelucht adem. Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar Marianus legde een vinger op haar lippen om haar tot stilte te manen. Ze sloot haar mond weer.

Marianus nam het schaartje over van Bo en begon zijn vrouw te bevrijden. Bo keek om zich heen en bedacht waar ze het stel in veiligheid moest brengen.

Naar buiten was geen optie.

Ze wist niet wie er buiten nog rond liep, ze hadden niemand gezien, maar dat wilde niet zeggen dat er niemand was.

Ze besloot ze in de grote kast te verstoppen en een vals spoor achter te laten.

Ze gebaarde naar de kast en de beide oude mensen kwamen moeizaam van het bed af. Ze waren stijf geworden van de tijd dat ze vastgebonden op het bed hadden gelegen.

In de kast schoof ze een stapel koffers naar voren en gebaarde naar de ruimte die zo ontstaan was. Beide mensen kropen erin en ze schoof de koffers zo ver mogelijk terug. Ze opende het raam en schoof de gordijnen een stukje open, alsof er iemand door geklommen was.

De bewusteloze man schoof ze met veel moeite onder het bed en ze trok de sprei een stukje omlaag zodat hij niet meer zichtbaar was. Tevreden over haar werk keek ze om zich heen.

De kamer leek leeg en ongebruikt.

 

Ondertussen waren Drake en Boris door de gang richting de huiskamer geslopen.

Boris had in de eetkamer gegluurd, die was leeg. Ook de werkkamer van Sofia was leeg, maar was volledig over hoop gegooid.

De stemmen klonken nog steeds uit de huiskamer. Ze spraken Italiaans, zodat Drake er niets van verstond. Boris kreeg er wat meer van mee, maar hij had dan ook gediend in het vreemdelingenlegioen als huursoldaat en had heel wat Italiaanse collega’s gehad.

De mannen in de kamer vroegen zich af waar hun slachtoffers bleven.

Ze konden ze niet op de passagierslijsten vinden en wisten dan ook niet zeker of we wel kwamen. Ze konden niet eeuwig in dit huis blijven.

De eigenaar was een bekende, zo niet beroemde kunstenaar en restaurateur en ze verwachtten niet dat zijn verdwijning lang onopgemerkt zou blijven.

Ze waren niet erg blij met deze opdracht en kibbelden.

Beiden hadden een hekel aan Brown en ze discussieerden over of het mogelijk was om de opdracht terug te geven en Marianus weer vrij te laten en hun excuses aan te bieden.

Ze kregen steeds meer ruzie onderling en de sfeer werd alsmaar slechter. Dit was normaal gesproken hun stiel niet en ze hadden er dan ook grote moeite mee.

Moord was niet hun manier van zakendoen. Afpersing was meer hun ding.

Ze waren bang voor Marianus, ze waren goed op de hoogte van zijn familieverbanden en connecties en vreesden voor wraak.

Ook zijn vrouw was niet ongevaarlijk, ze leken een rustig en beschaafd echtpaar, maar ze hadden beide familieleden die erg gevaarlijk waren.

Hoe langer het duurde, hoe nerveuzer ze werden, hoe meer spijt ze kregen.

Er waren twee mannen in de kamer en ze ruzieden de hele tijd en gaven elkaar de schuld van de ellende waar ze in beland waren.

Drake en Boris keken elkaar aan en Boris haalde een wijsvinger over zijn keel.

Drake knikte en hield drie vingers omhoog en wees daarna naar links en op zichzelf.

Boris knikte en stak zijn duim omhoog.

Beide mannen liepen snel en stil de kamer in, Drake liep op de linkerman af en sloeg hem in zijn nek.

De man wankelde, maar viel niet. Hij begon zich om te draaien en pakte zijn wapen om op Drake te richten.

Drake plukte het wapen zonder meer uit zijn hand en de verbaasde man liet los.

Drake haalde uit met zijn andere hand en raakte de man vol op zijn neus. De man zakte door zijn benen en viel voorover op de grond.

Drake zette een knie tussen zijn schouderbladen en keek hoe het met Boris ging.

Boris schoot op de rechter man af, hij stond met zijn gezicht naar Boris toe en zag hem aan komen.

Hij begon met het trekken van zijn wapen en opende zijn mond om wat te zeggen.

Boris pakte hem bij zijn pols met het wapen en begon te draaien. Hoe verder hij draaide, hoe verder de vingers van de man zich opende, het wapen viel op de grond en Boris schopte het opzij.

Hij rukte de man naar zich toe en pakte hem op als een lappenpop.

Met zijn andere hand greep hij de mans keel en begon te knijpen.

De man maakte een gesmoord geluid en hing hulpeloos met zijn voeten een stukje boven de grond.

Boris keek naar Drake en groef in zijn zak naar de ductape.

Hij gooide de rol naar Drake en concentreerde zich weer op de man in zijn handen.

‘Hoeveel mannen heb je hier’ fluisterde hij in Italiaans met een zwaar accent.

Hij wist in deze gevallen nooit zo goed welke taal hij moest spreken. Verwarrend vond hij dat.

De man schudde zijn hoofd en zei niets.

Boris schudde man eens door elkaar en kneep een beetje harder.

Ondertussen was Drake klaar met het vastplakken van zijn mannetje.

Hij keek toe hoe Boris de man in zijn grote handen door elkaar schudde.

‘Misschien moet je hem wat lucht geven?’ fluisterde Drake.

Boris keek naar de blauw aangelopen man en haalde zijn schouders op.

Hij ontspande zijn hand iets en de man haalde schokkend adem.

‘Vijf’ fluisterde hij, ‘we zijn met vijf’

Drake telde snel, één op de berg, twee hier, dan mis ik er nog twee.

Drake gebaarde naar de slaapkamers en sloop weer weg om Bo te zoeken.

Hij kwam haar tegen in de gang. Ze fluisterde dat er één man onder het bed was vastgebonden en dat haar mentor en zijn vrouw verstopt waren in de kast.

Drake fluisterde terug dat er nog één man los rond liep.

Ze hoorden gerommel in de keuken, Drake keek om de hoek en zag een man de koelkast inspecteren voor wat eetbaars. Hij draaide zich om naar de keukentafel en gooide boter en beleg op tafel. Hij rommelde wat in de besteklade om een mes te vinden.

Bo klopte op Drake’s rug en wees naar de voordeur.

Ze huppelde stil door de gang en Drake keek haar bewonderend na. Ze leek ervan te genieten. Hij was zo gek op dat meisje.

Bo deed voorzichtig de voordeur open en knalde hem weer dicht.

‘Marianus?’ brulde ze door de gang. ‘Sofia?’

De man in de keuken snelde naar de keukendeur en gluurde om het hoekje om te zien, wie er riep.

Drake greep hem bij zijn oor en sloeg hem met zijn hoofd tegen de deurpost. Hij zakte door zijn knieën en voordat hij het wist lag hij vastgebonden op de grond.

‘Zo, dat zou het moeten zijn’ zei Drake zachtjes. ‘Laten we er maar niet op vertrouwen.’

 

Spike had ondertussen het huis ook bereikt en bestudeerde de boel. Hij had aan het strand liggen denken aan het huis en de opdracht. Het strand waar hij lag, was er helemaal niet zo ver vandaan.

Hij kon wel eens polshoogte gaan nemen en had het strand verlaten.

Er waren mannen in het huis verwachtte hij.

De vraag was als altijd hoeveel ze er gestuurd hadden. Hoe gevaarlijk werden ze ingeschat. Die kleine brunette was niet voor de poes, hij had haar al een paar keer een grote vent zien vloeren, zonder enig moeite.

Hij had bewondering voor mensen die het niet snel opgaven en zij leek er zo één.

Spike zag een man door de ramen kijken en naar een raam lopen wat geopend was. Hij klom naar binnen.

Spike liep er achter aan en keek door het geopende raam naar binnen.

Hij zag de brunette de slaapkamer binnenkomen en naar de kast lopen.

Ze liep de grote inloopkast binnen en verdween.

Hij zag de man achter haar aan de kast insluipen en besloot ook door het raam naar binnen te klimmen.

Hij liep zachtjes de slaapkamer door en hoorde een gevecht losbreken.

Hij zag dat de man de veel kleinere vrouw een vuistslag in haar gezicht verkopen, ze probeerde het wel te ontwijken, maar ze had de ruimte niet in de benauwde kast.

De vuist schampte langs haar gezicht.

De man haalde uit met een mes en raakte haar bijna. Ze wist hem te ontwijken door zijdelings weg te draaien en ging onmiddellijk in de aanval.

Ze draaide om haar as en op het moment dat ze de ruimte kreeg tilde ze haar rechterbeen op en deelde een trap uit. Ze schopte hoog, maar richtte niet op het mes. Ze richtte op de zijkant van zijn keel. Ze schopte over het mes heen en raakte hem vol.

Hij wankelde achteruit en liet het mes vallen om zijn hand op zijn keel te leggen.

Ze had hem hard op zijn adamsappel geraakt en hij kon geen lucht naar binnen krijgen.

Spike stond in de deuropening en keek naar de kleine vrouw, die een man te grazen had genomen, die een kop groter was dan zij, in een besloten ruimte van een kast terwijl ze door hem verrast werd. Allemaal dingen die in haar nadeel werkte.

‘Goed gedaan, kleine tijger’ zei hij.

Bo schrok zich rot bij het horen van de stem en keek naar de man die daar stond.

Hij was lang en gespierd, atletisch gebouwd. Hij had zwart haar en zwarte ogen, maar was weinig opvallend. Hij had iets bekends.

Hij had een rechte neus met wat sproetjes erop en een strakke elegante kaaklijn.

Hij had op dit moment geen dreigende uitstraling

‘Wie ben jij dan?’vroeg ze een beetje ademloos.

‘Ik ben niemand’ zei hij, wendde zich naar de hijgend man en draaide zijn nek om. Zijn nek brak met een krakend geluid.

‘Ik had kunnen weten dat je mijn hulp niet nodig had, je bent zelf mans genoeg’

Spike draaide zich om en verliet de kast, klom weer uit het raam en verdween tussen de rotsen.

Bo bleef verbaasd en geschokt achter met het lijk van de onverwachte aanvaller.

Ze draaide zich om en voelde haar maag draaien. Ze haalde diep adem en trok de stapel koffers naar voren en hielp het oudere echtpaar overeind.

‘Het spijt me van je kast’ zei ze met een bibberig stemmetje. Ze kon niet begrijpen wat er nu precies gebeurd was. Wie was die vent?

‘Het spijt mij niet’ zei Marianus, ‘Wat een dag is dit zeg’ en hij greep de hand van zijn vrouw en hield haar stevig beet.

Drake had niets meegekregen van wat er in de slaapkamer was gebeurd, maar toen hij de dode man zag kreeg Bo een verhoor voor haar kiezen.

Drake en Boris wilde alles precies weten, van alles wat de man gezegd tot hoe hij eruit had gezien.

Bo vertelde alles wat ze wist en Marianus vulde aan wat Bo had gemist.

Drake maakte zich zorgen over die man, ook al had hij Bo een compliment gegeven en had hij haar niet bedreigt, hij had zonder met zijn ogen te knipperen een man zijn nek omgedraaid.

En hij was weer spoorloos verdwenen.

Drake belde Phil om hem bij te praten en Mariah besloot een verslag van het gebeurde en een persoonsbeschrijving aan Ghost door te spelen.

 

De volgende dag waren ze weer een beetje bijgekomen. Bo en Marianus besloten zich die dag met glas bezig te houden. Om een beetje te ontspannen.

Ze waren allemaal blijven logeren om elkaar wat beter te leren kennen.

Drake vond het een ongelofelijk aardig stel en Boris voelde zich al aardig thuis bij Sofia in de keuken.

Ze bekeek het glas wat Marianus nodig had en haalde haar receptenboek erbij.

Marianus had zijn eigen boek er al bij gehaald, maar was er niet uitgekomen.

Met alle rode kleuren zat hij er net naast, te bruin, te oranje, te fel, niet fel genoeg, te licht of te donker.

Bo besloot om het op dezelfde manier aan te pakken als ze in haar eigen werkplaats had gedaan met groen en een soort proef te maken met een verschuiving van de ingrediënten om één soort rood te maken in verschillende tinten. Dat had uiteindelijk goed gewerkt en ze had de proef aan receptenboek toegevoegd.

Eerst moesten ze de leeftijd van het glas bepalen, zodat ze wisten welke methode van vlak glas maken ze moesten gebruiken.

Ze ging met Marianus aan het werk. Ze zetten de bakken klaar en stookte de oven heet. Drake hield zich op de achtergrond, hij keek toe terwijl hij de omgeving in de gaten hield.

 

Buiten op de rots boven de werkplaats, net onder het uitkijkpunt zat Spike, met een groot geweer naast zich op de uitkijk. De aanslag was dan wel mislukt, maar hij dacht niet dat het daarmee gedaan was.

Er was een groot bedrag uitgeloofd om die twee te vermoorden, hij had besloten dat hij dat kleine vrouwtje te leuk vond om te doden en hij wilde haar liever in leven houden.

De man kon hem niet veel schelen, maar de vrouw leek op hem gesteld, dat redde wat hem betreft dan zijn leven, voor nu.

Maar die vrouw vond hij mateloos interessant. Hij begreep niet zo goed hoe, maar ze leek iets in hem te roepen.

Hij had haar naam, hij zou later wel eens uitzoeken wie ze precies was. Van Drake wist hij wie het was. Hij vond die twee erg goed bij elkaar passen.

Boris had hem zien zitten vanuit de keuken. Hij klom zachtjes omhoog en maakte daarbij een kleine omweg. Hij was er niet op uit om de man te bezeren, maar hij was wel nieuwsgierig. Hij zat er duidelijk met een doel, maar hij had al lang en breed iedereen kunnen doodschieten en hij had dat niet gedaan. Wat was zijn doel dan wel.

Hij benaderde Spike van achteren. Hij schoof naast hem op de richel en keek Spike aan.

Er speelde zoiets als een glimlach om zijn lippen. Dat was bijna het verste wat Boris kwam met een glimlach. Of hij lachte bulderend of hij lachte niet.

Spike keek hem aan, hij was geschrokken, maar wilde dat niet laten merken. Hij had de nadering van Boris niet gemerkt.

‘Ik denk dat wij even moeten praten’ zei Boris zachtjes.

‘Dat denk ik ook’ antwoordde Spike op even zachte toon.

 

Hoofdstuk 11

 

Kevin zat in de kroeg en nam een slokje van zijn dure whiskey. Hij moest nodig even goed nadenken. Er was een moord contract afgesloten op Bo, maar de papieren van erfenis waren nog niet geregeld.

Er was dus best kans dat ze haar nalatenschap niet geregeld had, en hij wist nu ook dat ze door een rechter gescheiden was van haar familie en dus waren ze niet meer automatisch haar erfgenaam. Dat was iets wat hij nooit geweten had. Wat een kreng.

Ook kon hij het niet meer navragen bij de notaris. De oude zat in voorarrest en de nieuwe gaf geen informatie.

De man leek van onbesproken gedrag en Kevin kon niets vinden om hem mee te dwingen. Het leek niet meer haalbaar om dat geld binnen te halen. Jammer want het was onbeschoft veel.

Erger was dat er een opsporingsbevel tegen hem liep. Precies de reden dat hij in dit aftandse kroegje zat. Veel van zijn personeel was gearresteerd en hij had geen idee hoe hij dit weer allemaal kon recht breien. Toen hij thuis kwam vanaf het vliegveld was de politie bezig met een huiszoeking en Morris had rechtsomkeert gemaakt. Hij kon niet naar huis.

Hij had bij een paar van zijn bedrijfspanden gekeken, maar overal waren ze bezig. Ook bij de onbekendere panden. Zijn broers zaten in de bak en hij was voor nu door zijn opties heen. Hij wilde Brown niet om hulp vragen. Die nam gewoon zijn zaken over en liet hem stikken. Een contract uitzetten was meer dan voldoende. Meer wilde hij hem niet verplicht worden. Misschien kon hij Spike nog bellen. Maar de man was een eigenheimer. Hij deed precies waar hij zin in had en hij wist ook niet waar hij uithing.

 

De zaken met de erfenis waren eindelijk geregeld. Bij een andere notaris had Bo een testament gemaakt. Hij was nu bezig om familieleden op te sporen om het geld terug te geven. Na enig aandringen was ze naar haar vaders huis gegaan. Ze hadden nog niet besloten of ze daar bleven slapen of dat ze naar een hotel gingen. Boris hield de straat een poosje in de gaten en zou later binnen komen.

Marianus en Sofia hadden hun connecties aangewend om er voor te zorgen dat in ieder geval de Italianen het contract zouden herroepen zodat uit die hoek geen gevaar meer kwam.

Het was altijd de vraag in hoeverre dat zou helpen. Beter maar voorzichtig zijn.

Het was een groot huis in het centrum van de stad, een mooi hoog pand met een elegante trap naar de deur en grote boogramen. Het was keurig onderhouden en zat goed in de verf.

Bo stopte de sleutel in het slot en opende de deur. Ze stopte op de drempel.

Drake stond achter haar. Het licht in de hal was aan en de verwarming brandde.

Het was lekker warm binnen. Ze hoorden stemmen in de keuken. Ze keek Drake aan.

‘Ik verwachtte dat het leeg zou zijn, maar volgens mij is het bewoont. Hebben we goede huis wel?’ Bo klonk verbaast.

‘Je sleutel paste toch? Dan moet het het goede huis wel zijn’ Drake haalde zijn schouders op.

‘Wie is daar?’ brulde hij door het huis.

Onmiddellijk kwamen er voetstappen naar de voordeur. Een kleine vrouw met haar grijze haar in een bobje kwam energiek naar de deur gelopen.

‘Bo Davies?’ vroeg ze en stak haar hand uit.

‘Linda Cowell, de huishoudster’

Ze lachte vriendelijk. Haar lach was vriendelijk maar bereikte haar ogen niet, ze leek nerveus. Haar hand trilde een beetje en was wat zweterig.

Ach, dacht Bo, ze is bang haar baan kwijt te raken, wat jammer dat ik haar niet gerust kan stellen. Ze leek veel te oud om nog te werken. Zou pensioen iets zijn? Dat kon ze wel regelen.

‘Aangenaam’ zei Bo, nog steeds proberend iets te verzinnen om haar op haar gemak te stellen.

‘Dit is Drake, mijn verloofde.’

Drake stak zijn hand uit en werd met een scherpe blik bekeken en blijkbaar was hij niet goed genoeg.

Hij had een tanktop aan en zijn tatoeages waren goed zichtbaar. Hij had een complete sleave op zijn rechterarm, wat een heel verhaal vertelde. Er liepen ranken met grote doorns en hier en daar een rode roos. Er tussen zaten allerlei afbeeldingen.

Bo had daarentegen een shirt aan met lange mouwen en een spijkerbroek, zodat er van haar tatoeage niets te zien was.

Hij was gewogen en te licht bevonden. Hij kreeg een slap handje en ze mompelde wat.

Bo zag wat er gebeurde en zei troostend tegen Drake

‘Trek je haar onbeleefdheid niet aan, we schenken alles over een paar dagen terug aan de familie en dan kunnen ze wat mij betreft vechtend over de gang en hebben we er geen bal meer mee te maken. Het is allemaal kouwe kak’

Ze keek boos naar de huishoudster.

‘Ik dacht dat u de erfenis had aanvaard?’ vroeg de huishoudster enigszins verbaast.

‘nou, mijn ex familie wil het niet met rust laten, en staat me ondertussen naar het leven voor het geld, de snelste manier om er vanaf te komen is het aanvaarden en het zo snel mogelijk weer weg schenken. Ik wil er niets mee te maken hebben. Ik heb er nooit wat mee te maken willen hebben. Er is ergens nog familie en die mag het hebben.’

Bo keek opstandig om zich heen en zuchtte.

‘Ik ben nog niet eens door de hal heen en het gaat al mis’

Drake legde zacht zijn hand in haar nek en streelde haar achterhoofd en masseerde bedaard haar nekspieren. Ze legde haar voorhoofd tegen zijn borst en voelde zich rustig worden.

Hij sloeg zijn andere arm om haar middel. Ze stond even te genieten in zijn armen.

‘Zou er een trainingsruimte in dit achterlijke grote huis zitten? Of een gym hier in de buurt? vroeg ze.

Even lekker sparren met Drake was een enorme prettige manier om al die stress kwijt te raken.

Drake keek vragend naar de huishoudster, die peinzend toegekeken had.

Na de sneer van Bo was ze een beetje rood in haar gezicht geworden, maar ze had niets meer gezegd. Ze had meer gelet op de interactie tussen Bo en Drake.

Ze knikte bevestigend en gebaarde dat ze achter haar aan moest lopen.

Onderweg trok Bo haar jas uit en haar shirt, zodat haar tatoeage goed te zien was onder het kleine hemdje wat ze droeg. Ze had haar kleren dramatisch over haar schouder gegooid en Drake had het grinnikend opgevangen.

Hij had de kleding netjes opgevouwen en legde het op een bankje toen ze in de trainingsruimte kwamen.

‘De oude meneer heeft hier gerevalideerd na zijn beroerte’ zei Linda, ‘is dit wat jullie bedoelde?’

Het was een grote lichte ruimte met matten op de vloer en wat machines met gewichten, een loopband en een lage brug.

‘De matten voldoen wel’ zei Bo blij en begon haar schoenen uit te trekken.

‘Gewoon even stoom afblazen, Drake, niks nieuws vandaag’

‘Oké, zei Drake en begon zijn schoenen uit te trekken. Toen hij stond te wiebelen op één been, haakte Bo hem pootje en hij viel met een klap om.

‘Oh, zijn we al begonnen?’ gromde hij en greep een enkel en begon te draaien, zodat Bo alleen nog maar mee kon draaien. Ze schoten beide in de lach.

Linda stond bij de deur en bekeek de twee mensen die haar volkomen vergeten waren.

Ze betreurde het slechte begin.

Ze was bang geweest dat Drake er alleen maar om het geld was, maar nu dacht ze eigenlijk dat hij volkomen toegewijd was aan Bo.

En Bo leunde op hem alsof het vanzelfsprekend was. De liefde spatte er vanaf.

Ze keek vol liefde naar de jonge vrouw en hoopte dat zij meer zou weten over haar broer, maar ze vreesde het ergste. Ze zuchtte diep en draaide zich om en ging naar de keuken om aan het eten te beginnen.

Haar kleindochter was net zo koppig als haar vader. Hoe moest ze nu uitleggen wat er allemaal gebeurd was en hoe moest ze het weer goed maken. Ze had geen idee.

 

Bo en Drake hadden zich in het zweet gewerkt en waren lekker ontspannen.

Ze hadden een snelle douche genomen, bij het sportzaaltje bleek een volledig ingerichte badkamer te zitten en Drake had nog wat schone kleding in zijn tas zitten.

Ze besloten op zoek te gaan naar de keuken, maar eerst hadden ze gekeken waar Boris was gebleven. Hij zat nog steeds in de auto, maar had niemand gezien. Drake had hem naar binnen geroepen en met z’n drieën gingen ze op zoek naar de keuken. Linda was aan het koken en Bo begon Boris voor te stellen.

‘Hij is onze bodyguard’ zei ze grinnikend.

‘Heb je die dan nodig?’ vroeg Linda verbaast.

‘Nu, mijn ex broers hebben een contract op mijn leven gezet, dus een beetje extra mankracht en een paar extra ogen is nooit weg. Daarom moet ik zo snel mogelijk van dat geld af. Ik heb het twee jaar weten te vermijden, maar nu kan ik ze bijna niet meer ontwijken. Het zijn nogal hardleerse types.’ Bo keek ernstig.

‘Ze willen dat geld en niets kan ze daar vanaf brengen, ik heb het Drake aangeboden, maar hij wil het ook niet. En nu we trouwplannen hebben staan ze hem ook naar het leven.’ Ze slikte en keek een beetje boos.

Linda had niet gedacht dat het geld van haar zoon, haar kleindochter zo in de problemen zou brengen, aan de andere kant was geld de bron van alle ellende.

Ze zaten aan de keukentafel en wachtten op het eten. Linda kwam bij ze aan tafel zitten.

‘Er zijn genoeg leugens verteld’ begon ze en ze vertelde dat Steve Harris haar zoon was. Cowell was haar meisjes naam en ze probeerde uit te leggen wat er in het verleden was gebeurd. Steve had Mara Davies ontmoet toen ze allebei op de universiteit zaten. Ze kenden elkaar nog niet echt lang toen ze zwanger raakte van een tweeling. Een jongen en een meisje.

Op dat moment stortte Bo zowat van haar stoel van verbazing. Ze had een broer, een tweelingbroer, ze was sprakeloos. Ze keek naar Drake, hij had ook een tweelingbroer, hij zou het begrijpen. Drake knipoogde naar haar en luisterde met een ernstig gezicht naar Linda.

Op aantraden van zijn moeder erkende Steve zijn kinderen niet. Zij geloofde namelijk niet dat de kinderen van Steve waren. Mara was alleen, zwanger en bang, ze had verder helemaal geen familie. Ze kwam Morris tegen.

Hij was weduwnaar en had drie zoons. Hij had een moeder nodig voor zijn zoons. Zij had een kostwinner nodig om voor haar en haar kinderen te zorgen.

Ze trouwden snel en de tweeling werd geboren. Morris wilde beide kinderen niet en wilde ze allebei wegdoen. Na veel bidden en smeken mocht ze het meisje houden, de jongen legde hij op de trap van een kerk neer. En daar verdwijnt het spoor van hem. We hebben niet eens een naam.

Steve kreeg al gauw spijt en heeft geprobeerd jullie alsnog terug te krijgen, maar je stiefvader heeft nooit mee willen werken. En toen overleed je moeder en Steve werd zorgvuldig bij je weg gehouden. Hij is niet getrouwd en heeft altijd spijt gehad van zijn acties. Hij heeft nooit meer de kans gekregen om het goed te maken. Linda zweeg. Uitgeput van haar verhaal en de schaamte straalde van haar af.

‘Wanneer zijn jullie van mening veranderd?’ vroeg Bo

‘Toen we jullie hebben gezien. Een evenbeeld van je vader. Morgen gaan we kijken in zijn atelier, daar zijn een aantal portretten die je moet zien.

‘Ik heb een tweelingbroer, Drake, net als jij.’

Ze lachte.

‘Ik moet hem alleen zien te vinden, ik zal Mariah vragen of zij kan helpen.’

Drake lachte terug en pakte zijn telefoon.

 

De volgende ochtend zaten Bo en Drake aan het ontbijt in de keuken.

Ze zaten samen te praten over de zoektocht die Mariah onmiddellijk had gestart.

Hoeveel kans van slagen hadden ze om Bo’s broer te vinden.

Bo was bang en opgewonden tegelijk. Bang dat haar broer haar niet wilde kennen, dat hij het nog slechter had gehad dan zij, opgewonden omdat ze familie had.

Ze had een oma, ja dat zeker, maar zij had geweten dat ze bestond en waar ze was. Ze was al jaren meerderjarig en niets had ze tegen kunnen houden om contact op te nemen als ze dat echt had gewild. Maar haar broer was net zo kansloos als zij was geweest. Ze waren beide niet op de hoogte. Ze vond het jammer dat haar moeder het nooit verteld had. Ze was niet te jong om haar moeder te herinneren. De onbekende tweelingbroer voelde echter als de oma die tegenover haar aan tafel zat.

‘Ik hoop dat je de erfenis wil aanvaarden, nu je dit allemaal weet?’ vroeg Linda hoopvol.

‘Ik moet daar nog eens heel goed over nadenken en met mijn advocaat over praten. Ik heb nu een broer waar ik rekening mee moet houden.’

Bo keek peinzend naar haar. Ze wilde zo graag vergeving en ze dacht dat nog steeds te kunnen afkopen. Ze wilde nog steeds niets van haar vader, behalve kennis misschien. Ze wilde heel graag haar broer vinden.

‘Laten we naar het atelier gaan, er is iets wat ik je wil laten zien.’

Linda stond op en begon de tafel af te ruimen, een beetje teleurgesteld.

Bo en Drake hielpen een handje en volgden Linda even later naar buiten, naar een gebouwtje, verscholen tussen de bomen. Er stonden grote struiken vol met bloemen om het tuinpad, wat leidde naar een terras. Bloempotten met bloeiende planten stonden langs de rand van het terras. Er stonden geen meubels op.

Binnen stonden verschillende ezels met doeken erop. Langs de muren stonden nog veel meer doeken. Grote ramen op het noorden gaven een prettig licht en een fantastisch uitzicht op de tuin met alle bloemen. Er stond een tafel met potten met kwasten, tubes verf en alles wat je nodig kon hebben om te schilderen. Het zag eruit alsof de schilder ieder moment terug kon komen en verder gaan met schilderen.

Linda haalde een lap weg van een doek dat op een ezel stond.

‘Dit is een zelfportret van Steve’ zei ze

‘Hij schilderde bijna nooit portretten, maar hij heeft privé een serie familieportretten geschilderd.’

Ze liet het portret zien.

Bo zag het gezicht van een man die verschrikkelijk veel op de hare leek. Het haar was wat grijzer, maar dezelfde donkergrijze, bijna zwarte ogen, dezelfde rechte neus met een paar sproetjes, dezelfde kaaklijn. De hare was wat zachter en vrouwelijker, maar je kon goed zien dat ze verwant waren. De man op het portret lachte niet, maar had een kleine frons tussen de elegante wenkbrauwen alsof hij geconcentreerd bezig was. Drake kwam met een schok tot de ontdekking dat Bo hetzelfde rimpeltje had als ze aan het werk was.

‘Hij heeft jullie ook geschilderd een jaar voor zijn dood ongeveer’ Ze zocht tussen een stapel schilderijen en vond wat ze zocht. Ze zette het op een ezel.

Bo en Drake keken vol stomme verbazing naar het portret. Haar adem stokte.

Het waren twee jonge gezichten, het gezicht van een jonge vrouw was van Bo.

Het andere gezicht was van een man. Zwart haar, zwarte ogen, sproetjes. Geen glimlach en een frons rimpel tussen zijn wenkbrauwen.

‘Ik ken dat gezicht’ zei Bo zachtjes tegen Drake.

‘Ik ook’ zei Drake.

‘Dat is een mannetje van DelMonte. Hij is degene die kwam waarschuwen en daarna verdween,’

‘Hij is ook de man in de kast, degene die me kleine tijger noemde’

Bo was geschokt.

Haar broer was een moordenaar, één die te koop was.

Hij hoorde bij het criminele kamp. Hij had voor haar gemoord.

Verslagen ging ze op een stoel zitten.

Linda keek opgetogen,

‘Jullie kennen hem? We zijn al jaren naar hem op zoek, maar we hebben hem nooit kunnen vinden.’

Drake zuchtte diep en vertelde Linda wat hij wist over Spike. Nu hij er over nadacht vond hij dat ze als twee druppels water op elkaar leken.

Linda was geschokt dat haar kleinzoon zo verkeerd terecht was gekomen. En dan had ze zich druk gemaakt over Drake. Ze moest echt eens haar vooroordelen laten vallen.

‘We moeten hem vinden en een DNA test doen, als hij mijn broer is krijgt hij in ieder geval de helft van de erfenis en we moeten maar zien wat hij dan verder nog wil. Ik ken hem verder helemaal niet.’

Bo was uitgewrongen op dit moment. Ze moest nodig Moragh bellen.

‘Ik denk dat Ghost ons een eind verder kan helpen, we weten dat Spike in Italië was verleden week en misschien kan ze zijn telefoonnummer boven water krijgen.’

Drake keek bedachtzaam. Hij was er niet weg van dat ze nu op zoek moesten naar een huurmoordenaar, die misschien wel op zoek was naar Bo om haar te vermoorden.

Nee, dacht Drake, Spike had de kans gehad en hij had alleen maar complimentjes uitgedeeld. Maar hij zou op zijn hoede blijven en Bo niet uit het oog verliezen. Het was zo al moeilijk genoeg voor haar. Hij moest Mariah bellen.

 

 

Hoofdstuk 12

 

Kevin zat alweer in een ander klein kroegje.

Hij had Spike gebeld, maar dat telefoon gesprek was niet bevredigend verlopen.

Spike had gezegd dat hij zich uit deze zaak moest terug trekken, want als Spike moest gaan ingrijpen dan liep het niet goed af voor hem.

Kevin begreep het niet. Wat was het belang van Spike. Het leek wel of hij haar beschermde. Zou hij op haar vallen? Dat zou dan ook voor het eerst zijn. Maar van Spike zou hij het niet horen. Kevin krabde uitgebreid op zijn hoofd. Het werd tijd dat een douche vond om zich eens lekker te wassen. Zijn haar was vet en hij dacht dat hij was afgevallen. Nee, het ging niet goed met zijn zaken. Zijn rekeningen waren bevroren en het opsporingsbericht werd alsmaar op de tv herhaald. Misschien moest hij maar een poosje vertrekken. Naar het buitenland of zo.

 

Spike keek naar het huis waar Zij verbleef. Hij begreep niet wat hij hier deed.

Hij begreep het wel, hij zorgde ervoor dat niemand haar vermoorde, maar waarom deed hij dat? Dat begreep hij niet.

Hij was hopeloos in de war. Ze trok aan hem, ze trok aan zijn hart. Maar hij snapte het niet, hij voelde geen enkele seksuele aantrekkingskracht. Dat had hij wel gevoeld voor dat blonde vriendinnetje van Maria, maar zij was spoorloos verdwenen na een bomaanslag. Hij moest nog geregeld aan haar denken.

Vrienden dan? Maar daar deed hij niet aan. Hij kende haar amper.

Hij was in zijn jeugd van pleeggezin naar pleeggezin gegaan. Daar had hij snel genoeg geleerd dat zoiets als vrienden niet bestonden.

Met veertien was hij er vandoor gegaan, na het zoveelste pak slaag van zijn pleegvader.

Sindsdien hij hij zijn naam nooit meer gebruikt, maar ging door het leven als Spike.

In zijn zaken was het niet aan te raden om er vrienden op na te houden, of een vrouw. Dus wat moet hij dan met haar?

Hij bleef koppig staan in de schaduw en keek uit over straat.

Plotseling ging zijn telefoon. Hij had het geluid uit staan, maar de trilfunctie aan. Hij keek op het scherm, onbekend nummer, hij twijfelde even en nam op. Hij was nieuwsgierig.

‘Ja’ zei hij kortaf.

‘ Is dit Spike? ’ vroeg een vrouwenstem aarzelend

‘Ja’ zei hij weer.

Hij hoorde dat de vrouw diep ademhaalde, alsof ze weer rustig moest worden.

‘Je spreekt met Bo Davies, we hebben elkaar ontmoet in die kast in Italië, ik denk dat jij mijn tweelingbroer bent.’

Spike was met stomheid geslagen. Was dat de aantrekkingskracht die hij voelde? Was dat het gevoel van incompleet te zijn, wat hij al zijn hele leven had? Dat gat in zijn hart?

Ging het daar allemaal om of was dit een gemene grap om hem op een bepaalde plek te krijgen? Hij zei helemaal niets. Hij kon niets zeggen. Hij had de woorden niet.

‘Ik zou graag met je af willen spreken, dan kan ik je uitleggen wat er allemaal aan de hand is en ik zou graag een DNA test doen om te zien of het klopt’ Bo stem klonk hoopvol.

Een DNA test dacht Spike, dat is iets wat je niet graag doet in mijn beroep. Ik probeer zo min mogelijk DNA achter te laten. Dus toch een val.

Hij hing de telefoon op. Hij keek naar het nummer wat gebeld had, leerde het ondanks alles uit zijn hoofd en haalde de sim uit zijn telefoon. Hij gooide sim en telefoon apart weg. Ze moest eens weten dat hij buiten had gestaan toen ze belde.

Hij draaide zich om en liep weg.

 

‘Hij heeft opgehangen’ zei Bo teleurgesteld. ‘Als hij net zo koppig is als ik, dan gaat het jaren duren’

Drake streelde troostend over haar rug. ‘Misschien neemt hij nog contact met je op, of misschien ligt er wel ergens DNA van hem, we zullen zien waar Mariah en Ghost mee aankomen.’

 

Ghost was druk in San Francisco, ze had een plekje voor haar vrachtwagen gevonden buiten de stad, maar erg dicht bij het clubhuis van de motorbende. Het stond er pal achter, maar de club had geen erg in het parkeerterrein achter hun clubhuis.

Er stond nog een oude loods tussen de vrachtwagen en het clubhuis.

Het paste wonderwel bij elkaar. De loods en de vrachtwagen. Het grootste voordeel had ze dat ze bijna de deur niet uit hoefde. Ze had de telefoons bewerkt, zodat er geen telefoontje meer in of uit kon of Ghost wist ervan. Ze had één avond gedaan of ze een bezoekster was van het clubhuis en had verschillende camera's geplaatst, gewoon waar de clubleden bij waren. Op die manier kon ze lekker in haar stoel blijven zitten en bewijs verzamelen en een plan maken om de club te vernietigen. Onderlinge ruzies werkten wonderbaarlijk goed.

Met deze agressieve types werkte het nog beter. Er was altijd strijd om het leiderschap, wat in Ghost voordeel werkte was dat de winnaar altijd de sterkste was, maar niet noodzakelijkerwijs de slimste.

Ze had met kleine hints in berichtjes en via de mail al heel wat ruzies veroorzaakt. Ze sloot vriendschappen met de vrouwen die bij de motorclub over de vloer kwamen en had telefoonnummers uitgewisseld. Met de berichtjes waarmee ze contact hield met de dames van de club ruide ze geregeld het roddelcircuit op. Ze had al snel geleerd dat die motorbende net een kippenhok was met te veel hanen.

Er werd verschrikkelijk geroddeld en verschrikkelijk geruzied. Ze had onderling de boel nu zo ver opgestookt dat er weinig meer gewerkt werd en Brown was opgedoken om weer orde in de tent te brengen.

Nu was ze constant bezig om Brown te ondermijnen. Brown had het erg druk met het behouden van zijn macht, maar met elke aanval van Ghost werd het wat zwakker en hij was zich daar in hoge mate van bewust. Hij probeerde dan ook uit alle macht uit te vinden wie de roddels verspreidde. De handel was vrijwel stil komen te liggen. Ze had nu het punt bereikt dat ook zonder haar de spiraal naar beneden bleef gaan en dat ze haar geroddel niet meer nodig hadden om constant ruzie te maken. Zoveel kwaad bloed was er tussen de leden van de club.

Nu had ze ook een beetje tijd om Spike nader te bestuderen. Hij zat al een poos in haar bestanden en ze had al eens een dossier van hem gemaakt. Hij was gewoon een huurling, hij voerde uit, maar bedacht geen winstgevende zaakjes, hij sloot geen dealtjes. Ze wist alleen niet meer of zijn afkomst er ook bij zat.

Ron Brown had het even erg druk met zijn clubje, de zaken gingen niet helemaal naar wens.

Ze knakte met haar vingers en ging aan slag.

 

Mariah had hard gewerkt aan haar uitvinding die ze Gemma had gedoopt.

Gemma was een virtuele waak- en speurhond. Ze had Gemma eropuit gestuurd om alles wat met Spike te maken had op te duiken.

Ze had specificaties gemaakt, zodat ze niet alles en iedereen die Spike heette boven water kwam. Er bleken ook een hoop honden Spike te heten.

Ze had een foto van het schilderij bij Gemma ingevoerd en alles wat ze van hem wist.

Na verloop van tijd kwam ook het dossier wat Ghost had van hem binnen.

Alles bij elkaar wist ze heel veel van hem. Ze wist zijn officiële naam, ze wist welke pleegouders hij had gehad, zijn financiën, ze wist bijna alles van hem.

Zijn dossier las als een avonturenroman, Mariah verschoot van de hoeveelheid geweld wat er los gelaten was op dat kleine jongetje. Geen wonder dat hij was wie hij was.

Later was er steeds minder te vinden over de man. Hij was duidelijker voorzichtiger geworden. Van de laatste jaren was bijna helemaal niets te vinden. Geen verblijfplaats, geen reizen.

Er was geen bewijs van zijn misdaden te vinden. Niets waar hij aan gelinkt kon worden. Maar zijn verleden paste wel bij het verhaal van Linda Cowell. Als Mariah een gefundeerde gok moest doen, dan zou ze zeggen dat Spike Bo’s broer was.

Ze zuchtte diep, ze wist niet zeker of ze Spikes privacy zo mocht schenden. Ze besloot het dossier goed op te bergen op de speciale server waar alleen zij toegang had. Zelfs Phil had daar geen toegang. Hij wist niet eens dat die server bestond.

Daar stonden wel meer van dat soort dossiers. Ze belde Bo om te vertellen dat hij waarschijnlijk inderdaad haar broer was.

 

Bo was teleurgesteld dat Mariah het dossier niet wilde opsturen of wilde vertellen wat er in stond. Ze zei dat ze dat alleen kon doen als ze Spike het dossier wat ze had van Bo mocht lezen. Bo vond dat niet zo’n goed idee, ze had het zelf niet eens te lezen gekregen, dus nee. Spike mocht het niet lezen.

Ze was aan het sparren met Drake, toen Mariah belde. Het moest daar wel midden in de nacht zijn.

Mariah vond dat Spike zelf de verloren jaren moest invullen als hij dat wilde.

Bo was behoorlijk gefrustreerd geraakt door Spike. Ze had hem nogmaals gebeld en de telefoon ging niet eens meer over. Hij had blijkbaar de telefoon vernietigd.

Misschien was dat wel verstandig als je in zijn beroep werkzaam was. Zover ze wist was hij een huurmoordenaar. Hij was een probleemoplosser. Een crisismanager, zoals hij het zelf noemde.

 

Spike vond zich zelf weer terug bij het huis. Feitelijk had hij alleen maar een nieuwe telefoon gekocht en was weer terug gegaan. Hij werd onrustig, ontdekte hij, als hij niet wist of alles rustig was.

Belachelijk, dacht hij, hij had haar maar één keer van dichtbij gezien en nu liet ze hem niet meer los. Hij had wat tijd gehad om over de schok heen te komen.

Een tweelingzus. Dat leek hem wel wat, maar hoe kwam het dan dat ze niet samen waren opgegroeid. Had zij wel een liefhebbend thuis gehad? Hij hoopte maar van wel, en dat zij niet al heel jong over straat had gezworven.

Dat was waarom hij een wakend oog hield op Safe Haven. Het idee van een veilige haven was erg goed. Hij had begrepen dat de oprichters van Safe Haven allemaal op het een of andere moment over straat hadden gezworven. Dat bracht allerlei trauma’s met zich mee. Vooral voor vrouwen en kinderen. Spike wist daar alles van. Het was jaren geleden dat hij voor het laatst rustig had geslapen.

Toen hij nog met Maureen was. Maar Maureen was overleden, gestorven aan kanker en sindsdien sliep hij maar een paar uur per nacht en zelden in een bed.

Als hij als jonge knul bij een instelling als Safe Haven had kunnen aankloppen had hij vast minder fouten gemaakt. Wat er ook zo goed aan was, dat het voor iedereen was. Mannen, vrouwen en kinderen. Iedereen werd daar geholpen, zelfs dieren.

Spike zuchtte eens diep en leunde in het portiek waar hij zich had terug getrokken.

 

Bo stond voor het raam en keek naar buiten. Ze tuurde naar de straat en ze vroeg zich af hoe ze Spike moest vinden en hoe ze hem moest benaderen. Ineens zag ze vanuit een ooghoek beweging. Ze bleef staan waar ze stond en keek heel langzaam opzij. In het portiek aan de overkant leunde een lange man. Ze kon niet goed zien wie het was, maar het voelde als Spike. Belachelijk, als ze dat tegen Drake zou zeggen, sloot hij haar op. Ze keek nog een beetje beter. Jawel, hij was het wel. Ze draaide zich om en besloot hem te besluipen,

‘Drake, liefje, hoor eens.’begon ze.

 

Spike hing nog steeds tegen zijn muurtje aan. Hij begon zich aardig thuis te voelen in het portiek. Hij vroeg zich af wat de bewoner er van vond. De politie was nog niet gealarmeerd. Hij staarde naar het huis en boog zijn nek en strekte zijn schouders. Moest hij hier wel blijven staan of kon hij beter maar gaan?

‘Spike, ik moet met je praten’ zei een bekende vrouwenstem.

Spikes hoofd schoot omhoog en hij keek naar de ingang van het portiek.

‘Volgens mij, voel jij het ook, anders had je hier niet rondgehangen. Kom mee naar binnen en ik praat je bij over wat ik weet, oké?’ Bo keek hem recht aan.

Schuin achter haar stond Drake. Ze waren beide geluidloos aangekomen. Hij had het volledig gemist.

Hij schaamde zich een beetje over zijn onoplettendheid en gebrek aan concentratie. Hij was ontzettend afgeleid.

Bo pakte zijn hand en trok hem achter zich aan.

Hij liep zo mak als een lammetje met haar mee. Hij had geen idee waarom ze zoveel macht over hem had op dit moment.

Drake volgde zonder iets te zeggen. Het was duidelijk, hij was alleen maar daar om op zijn vrouw te passen, het praten zou van Bo komen. Spike was nieuwsgierig naar wat er komen ging.

Ze trokken zich terug in het atelier. Daar was genoeg privacy en de portretten stonden daar.

Bo liet zijn hand los en Spike miste het meteen.

Bo blijkbaar ook, want ze pakte meteen zijn hand weer. Het voelde zo eigen, zo vertrouwd.

Ze zuchtte diep en begon haar verhaal te vertellen. Over haar vader, haar broers, de scheiding van haar familie toen ze achttien werd, de dood van haar moeder, waarschijnlijk hun moeder. En over de oma die ze nog hadden en over hun biologische vader.

Toen ze klaar was met haar verhaal liet ze de portretten zien. Spike stond daar lang naar te kijken.

‘Als je een DNA test doet, en je bewijst dat je Steves zoon bent, is er een enorme grote erfenis te verdelen’ Bo probeerde Spike een beetje te paaien.

Hij had alleen maar peinzend gekeken en verder niets gezegd.

‘Ik heb het geld niet nodig’ zei hij bedachtzaam. ‘ik heb genoeg, maar ik wil wel graag weten of ik een zus heb. Ik heb altijd gedacht dat ik alleen op de wereld was en nu is er een hele familie.’

‘Ik wil je niet teleurstellen, maar het is alleen één zus en misschien een oma. Verder niemand’

‘Dat is niet helemaal correct’

liet Drake voor het eerst horen,

‘Er zijn ook nog een drietal zwagers, wat schoonzussen en iedereen van Safe Haven voelt ook als familie.’

‘Sorry Drake, je hebt gelijk. Er is nog een hele grote geadopteerde familie in Safe Haven’

Spike grijnsde een beetje onzeker, het concept familie was hem vrijwel vreemd.

Maureen was familie voor hem geweest, maar ze hadden niet veel tijd samen gehad. Uiteindelijk maar twee jaar. Een zus klonk goed.

‘Wie van ons is de oudste?’ vroeg hij opeens met een stralende lach en het verschil was opvallend.

Als Spike lachte leken ze ineens als twee druppels water op elkaar.

Drake werd er een beetje stil van.

‘Ik kan een DNA test voor je regelen die buiten de database blijft.’ zei Drake, ‘ik begrijp je problemen daarmee’

Spike aarzelde nog even. Als hij familie wilde en als hij eerlijk was wilde hij dat, dan moest hij ook gaan vertrouwen. Er moest bewezen worden dat ze inderdaad een tweeling waren. Hij wist het eigenlijk wel zeker, maar zeker is zeker.

‘Laten we dat maar doen, dan’ knikte hij.

 

Ze zaten nog steeds in Steves atelier. Het was ondertussen al laat geworden, maar er was veel te bepraten. Ze hadden achtentwintig jaar in te halen.

Spike had alles verteld over Maureen, zijn overleden vrouw.

Drake had besloten dat hij de man wel mocht, onvoorstelbaar wat leken die twee op elkaar.

Ineens trilde het atelier en hoorde ze daarna een enorme ontploffing. Ze schoten overeind en renden naar buiten.

Er kwam een enorme stofwolk uit het huis naar buiten.

Ze hoorden ook het geknetter van vuur. Drake keek naar Bo.

‘Blijf hier, wil je, ik ga op zoek naar Boris en Linda, ik wil me niet ongerust over je maken’ hij draaide zich naar Spike

‘Let op je zus, ze is net zo eigenwijs als jij.’

Hij draaide zich om en rende naar het huis.

Bo wilde hem achterna gaan, maar Spike hield haar tegen.

‘Nu niet met me vechten zusje, ik moet op je passen van je vent en ik denk niet dat hij mak is als we niet naar hem luisteren.’ Spike keek naar het huis.

Enorme rookwolken kwamen uit de gebroken ramen. Hij hoorden de vlammen knetteren en hoorde het huis breken. Er klonken luide knallen van brekende balken.

Ze moesten echt opschieten, anders kwam er niemand levend uit.

Hij vond de hoeveelheid geweld wat nu gebruikt werd overdreven voor wat ze wilden bereiken.

Hij nam zich voor om precies uit te zoeken wie hier voor verantwoordelijk was.

Hij had het contract geannuleerd, hij had opdracht gegeven aan Brown om zijn honden terug te roepen.

Hij had die Kevin gebeld en bevolen dat er geen moord gepleegd ging worden op Bo en Drake omdat dat zijn belangen zou schaden en toch had iemand het lef gehad om een aanslag te plegen.

Ze zouden snel leren dat Spike niet hun afgerichte hond was, ook al leken ze dat wel te denken. Natuurlijk moesten ze naar hem luisteren, natuurlijk had hij de macht, hij wist letterlijk waar ze hun lijken begraven hadden.

Ze zouden als de bliksem leren dat Spike niet gepasseerd kon worden als hij zijn wensen kenbaar maakte.

Spike was woest. Had hij eindelijk weer zoiets als familie, probeerde zulke etters er een eind aan te maken.

 

Ze stonden nog steeds voor het huis te wachten af of Drake weer naar buiten zou komen met Boris en Linda. Hoe langer het duurde, hoe nerveuzer ze werd.

Wat als Drake in de problemen zou raken, wat als hij dood zou gaan.

Ze wilde niet de liefde van haar leven verliezen. Ze had hem net gevonden. Ze vroeg zich af of ze over vijftig jaar klaar met hem zou zijn, maar nu nog niet. Nog lang niet.

Spike had het alarmnummer gebeld. Ze hoorden de sirenes in de verte aankomen en nog steeds geen Drake, geen Boris en geen Linda.

‘Ik ga naar binnen’ riep ze ‘Ze zitten in de problemen, het duurt veel te lang.

Spike probeerde haar niet tegen te houden, hij dacht dat ze wel eens gelijk kon hebben.

Als zij naar binnen ging, ging hij met haar mee. Hij knikte en ze renden naar de achterdeur. Ze hoorden de vlammen loeien. Ze trok de deur open en wilde naar binnen rennen.

Ineens zag ze een gestalte wankelen.

Hij had een man over zijn schouder en leidde een vrouw aan haar arm.

Hoestend kwamen ze aangestrompeld.

Spike schoot toe en pakte de man over en tilde hem over zijn schouder.

Bo sloeg een arm om de vrouw en lachte naar Drake.

Ze was opgelucht dat iedereen weer buiten was. Ze maakte zich wel zorgen over Boris. Hij was bewusteloos en het bloed liep over zijn hoofd.

Terug in het atelier pakte ze snel wat doeken en probeerde het bloeden te stelpen.

Drake, al hoestend en kuchend, vertelde dat hij Boris en Linda boven tegen kwam.

Boris had Linda uit bed gehaald na de bominslag en ze waren al onderweg naar buiten.

Op het laatste stuk kreeg Boris een balk op zijn hoofd.

Hij had nog kans gezien om Linda uit de weg te duwen, maar was zelf te laat geweest.

De balk had hem op zijn hoofd geraakt. Drake had hem over zijn schouder gehangen, had Linda bij een arm gepakt en hij was verder gewankeld.

Boris was verduiveld zwaar vond Drake.

Het huis brandde als een fakkel. Het moest als verloren beschouwt worden.

Bo vond het jammer. Waarschijnlijk lagen er nog een hoop persoonlijke zaken van hun vader en die kans hadden ze nu niet meer, om meer over hem te leren.

Linda zat in shock op een stoel en begon te bibberen. Spike hing zijn jas over haar schouder.

Drake zag zwart van de roet en Bo ondertussen ook omdat ze steeds even aan hem moest zitten, alsof ze even moest voelen dat hij er nog was. Ze had constant een hand op zijn rug of op zijn arm. Drake genoot altijd al van contact met haar en nu dubbel.

Het was spannend geweest in het huis en hij had niet geweten of hij de uitgang zou halen voor het huis zou instorten boven zijn hoofd.

Die verbinding kon Spike zich nog wel herinneren. Met Maureen had hij dat ook gehad. Dat was een van de dingen die hij het meeste miste.

Spike moest eerst bedenken hoe hij zijn zus en haar man in leven kon houden. Ze moesten veilig zijn, voordat hij de verantwoordelijk boef te grazen zou nemen. Hij dacht aan het huis wat hij van Maureen had geerfd. Zij was een Nederlandse geweest en had een huis in Amsterdam gehad. Hij had daar met haar gewoond, het ene probleemloze jaar dat ze hadden gehad. Zou dat een optie zijn, voorlopig?

Bo moest ook weer een keer aan het werk, maar hij moest eerst een kans krijgen om orde op zaken te stellen en de mannen een lesje te leren.

Met een beetje geluk dachten ze dat de aanslag gelukt was en dat ze dood waren. Maar ze hadden niet naar Spike geluisterd. Nu moesten ze maar eens leren wie er werkelijk de baas was. Hij ging het voorstellen en hij ging de boel in gang zetten.

Hoofdstuk 13

 

Kevin staarde mistroostig naar zijn telefoon. Hij had net Brown aan de telefoon gehad en hij werd niet blij van het nieuws aan de andere kant van de plas. Alles wat mis kon gaan ging mis en wist Brown hem ook nog te vertellen dat Spike op oorlogspad was.

Nou daar was hij mooi klaar mee. Dat was een waakhond die zich niet liet terug roepen.

Spike was boos, bedacht Kevin, en een boze Spike was een gevaarlijke Spike.

Hij was vergeten zijn honden terug te roepen, hij had teveel aan zijn hoofd gehad.

Spike had hem specifiek bevolen om het contract te annuleren en de huurlingen terug te roepen. En hij was het straal vergeten. Hij had het alsnog gedaan, maar de aanslag was al geweest en Spike was duidelijk geweest. Nu had hij niet alleen de politie achter hem aan, maar ook een kille moordenaar. Spike was het type die altijd zijn woord na kwam en waarbij niemand ooit iets had bewezen dat hij erbij betrokken was. Sterker nog, hij zat zelden op de radar van de politie. En nu werd hij verantwoordelijk gehouden van de dood van dat wijf.

Hij ging echt emigreren. Alleen nog even bedenken waarheen.

 

In Amsterdam regende het. Het was grijs en saai en koud.

De stad zelf was mooi, maar chaotisch. De fietsers reden je zo onderste boven, ook liep je op de stoep en Boris werd er nerveus van in de auto. Alsof je tussen de watervlooien probeert te rijden, vond hij.

Bo was eerder in Amsterdam geweest, en zij herinnerde zich de vele fietsers. Ze had nergens eerder zoveel fietsers gezien. Ze had in Nederland een paar ramen gerestaureerd, dus ze had hier een aantal maanden gewoond. Die ramen waren niet in Amsterdam geweest, maar in het noorden, dus ze kende Amsterdam alleen van een bezoek. Maar wist ze te vertellen dat Nederlanders bijna alles op de fiets deden. Ook in het noorden.

Ze had hier ook nog wel wat bekenden wonen, maar Drake vond het onverstandig om daar contact mee op te nemen. Officieel was ze overleden in de ontploffing. Dat wilde hij even zo houden.

Het huis van Spikes vrouw was in Amsterdam Noord, dus ze moesten het water oversteken met een veerpont.

Ook Boris was eerder in deze stad geweest.

De laatste keer had hij snel de stad moeten verlaten omdat een paar types wilde vechten met zo’n grote man, maar toen ze verloren werden ze boos.

Ze begonnen te zwaaien met wapens en Boris had geen enkel verlangen om de Nederlandse gevangenis van binnen te bekijken. Ook al stond die goed bekent.

Het leek hem simpeler om te vertrekken.

Hij had dit eerlijk aan Drake verteld, maar die dacht niet dat het een probleem zou zijn. Ze gingen niet stappen of zo en ze bleven ver van het centrum.

Ze bleven een paar dagen uit de buurt zodat Spike zijn handen vrij had om een paar problemen met voormalige werkgevers op te lossen.

Zo had hij dat gezegd en Drake had niet verder gevraagd hoe hij dat wilde doen.

Hij was blij voor Bo dat haar broer dat leven vaarwel wilde zeggen en dat er dan nog wat banden doorgesneden moesten worden leek hem logisch. Al dacht hij niet dat het hem helemaal zou lukken.

Het huis was een vrijstaand huis, maar dat wilde niet zeggen dat er veel ruimte tussen de huizen was.

Boris kon zich net door het steegje persen tussen dit huis en het buurhuis. Verder was het een aangenaam huis. Het had twee verdiepingen en een hoog puntdak. Een dakkapel maakte de bovenverdieping wat ruimer.

Er zat een grote keuken in en een ruime huiskamer, een badkamer op de bovenste verdieping en twee slaapkamers. Overal in dit huis stonden foto’s van Spike en een blonde dame. Op de eerste foto’s was ze een gezond uitziende knappe vrouw. Op latere foto’s zag ze er steeds zieker uit. Aan het huis te zien had Spike het huis verlaten en was er niet terug gekeerd. Hij had iemand ingehuurd die elke week het huis luchtte en schoonhield. Hij had haar gebeld dat hij het huis een paar dagen verhuurd had. Ze had wat te eten in de koelkast gelegd. Blijkbaar ging ze er vanuit dat ze zelf gingen koken. Bo had geen idee hoe ze eten moest klaar maken. Zij at meestal in hotels of buiten de deur.

Gelukkig wisten Drake en Boris wel hoe dat moest en ze verdwenen samen de keuken in.

 

Intussen was Spike op zoek naar Kevin. Hij had op de gebruikelijke plekken gekeken en het was duidelijk.

De man was ondergedoken. Dan maar op zoek naar de bommengooiers.

Dat was iets gemakkelijker.

Spike was opgegroeid in de straten van Londen en wist ieder smerig kroegje te vinden.

Hij was hier al jaren weg, maar hij had nog steeds zijn connecties.

Hij ging naar een klein cafeetje in een achterbuurt. Het was al poos geleden dat hij daar was geweest.

Er was niet zoveel veranderd in de loop van de jaren, dezelfde types zaten er nog.

Ze hadden niet gerekend op Spike, dus ze herkende hem niet.

Hij had een zwarte muts op zijn hoofd gezet en een zwarte leren jas aangedaan. Hij hing op zijn gemak aan de bar en dronk een biertje.

Het enige wat hij deed was luisteren. Hij hing aan de bar en luisterde.

Het gesprek kabbelde voort. De barman praatte met twee oudere mannen.

Ze hingen aan de bar alsof ze daar veel tijd spendeerden, wat ze in werkelijkheid ook deden.

Ze praatten gezellig over alles wat er de laatste week gebeurd was, ook over de bom in een groot huis aan de andere kant van Londen.

Spike spitste zijn oren en keek in het glas bier alsof zijn lang verloren liefde daar in ronddreef.

Ze keuvelden verder en hij hoorde van alles over de Italiaanse connectie en welke mannen daar voor verantwoordelijk waren.

Hij hoorde zijn eigen naam vallen en moest bijna lachen. Hij hoorde hoe Morris op de vlucht was en wie er uiteindelijk de bom gelegd had en wie de opdracht had gegeven.

De opdrachtgever was Brown, leerde hij, Morris was verantwoordelijk.

Hij had Morris dringend de opdracht gegeven om te stoppen met het vermoorden van Bo en hij had er voor gekozen om dat te negeren.

Nu moesten ze het maar leren om hem niet te negeren en met hen nog vele andere uit het criminele wereldje. Hij zou ze reden geven om hem te vrezen.

Brown kwam later aan de beurt. Voorlopig wist hij wie hij te grazen moest nemen.

Hij dronk zijn biertje op en vertrok.

 

Later die avond stond hij buiten een flatgebouw en keek naar een specifieke flat. Daar woonde Louis en vermoedelijk was hij een van de bommenleggers.

Zijn vrouw en kinderen woonden daar ook, al was hij niet van plan om die kwaad te doen, maar als het niet anders kon, dan zou hij ze bedreigen om Louis aan het praten te krijgen.

Hij kende Louis van vroeger. Samen hadden ze wel de nodige problemen opgelost.

Nooit moord in dit geval, maar wat niet is kan nog komen. Dat had Maureen vaak gezegd over gemiste kansen.

Louis was een klein donker mannetje met donkerbruine ogen en kort zwart haar. Hij was weinig opvallend en dat was zijn grote kracht. Niemand herinnerde zich ooit Louis.

Behalve Spike dan, Spike herinnerde zich alles. Dat was zijn grote talent. Alle details, iedere kleinigheid, hij wist het allemaal nog. Hij herkende Louis meteen, toen hij door deur naar buiten stapte.

Grijp ik hem nu of kijk ik even waar hij heen gaat? Spike trok even peinzend aan zijn oor en besloot achter hem aan te lopen. Spike was een grote man, maar hij wist goed in zijn omgeving op te gaan en hij volgde op zijn gemak een nietsvermoedende Louis.

Louis wandelde door de straten en liep naar een ander klein kroegje.

Spike volgde hem naar binnen en ging brutaal aan de bar zitten. Louis zat een paar plekken verderop en had niets in de gaten.

Het was erg stil in het kroegje. Er zaten maar een paar mensen.

Eén man viel op in het cafeetje, hij zat strak in het pak en stonk een uur in de wind naar aftershave. Hij stak af bij de rest van de bezoekers.

Aha, daar hebben we Spinoza. Ik vermoedde het al toen ze het over een Italiaanse connectie hadden, dacht Spike

Mario Spinoza was een grote jongen in Londen, hij had een hoop connecties in allerlei andere landen waaronder Italië en Amerika. Spike had wel een idee waar Spinoza zich mee bezig hield. Hij had nooit gewerkt voor Spinoza, maar hij had wel met hem te maken gehad.

Hij hing aan de bar en luisterde gewoon mee met het gesprek wat daar ontwikkelde.

‘Je had me niet gezegd dat die moord door Spike verboden was, Mario’ zei Louis boos ‘Nu heb ik Spike achter me aan’

‘Stel je niet aan, Spike is al jaren niet meer in Londen geweest en Brown stond erop. Je weet hoe hij is.’ Mario keek content, dat hij zijn grootste klant tevreden had gehouden.

‘Je had het moeten zeggen, dan had ik zelf de keuze kunnen maken en nu niet’ Louis klonk steeds kwader.

Hij was geen afgerichte schoothond die deed wat zijn baas zei, hij kon heel goed zijn eigen beslissingen nemen.

‘Had je het dan niet gedaan als je het had geweten?’ vroeg Mario.

Bij de knik van Louis zei hij een beetje lacherig

‘Precies daarom heb ik je niets verteld, je hebt niet zelf na te denken, alleen maar te doen wat ik je zeg’

Louis ontplofte zowat van woedde.

‘Nu heb ik kans dat ik eraan ga in plaats van jij en ik kan je wel vermoorden om wat je hebt gedaan. Bel me in ieder geval nooit meer om iemand om te leggen. Ik werk niet meer voor jou. Je hebt totaal geen respect voor mij en dat is dom voor iemand die zoveel van je vuile was weet.’

Louis stond op en begon te vertrekken.

Ineens zag hij Spike aan de bar zitten. Hij verstarde ter plekke. Spike knikte hem vriendelijk toe en wees met zijn kin naar de uitgang. Louis knikte en stak twee vingers op en keek naar een tafeltje achter Spike. Daarna knikte hij en vertrok.

Twee man bewaking aan het tafeltje achter me, dacht hij en hij moest bijna lachen. Ze konden hem niet herkennen van de achterkant. Zijn haar was veel korter dan in zijn Londense jaren. Hij had gelijk gehad door Louis als een soort vriend te beschouwen. Hij zou ook nooit achter de vrouw van Louis aangaan. Dat zou Louis op zijn spoor zetten.

Mario keek een beetje beduusd zijn getrainde moordenaar achterna. Had hij nu net ontslag genomen omdat hij per ongeluk iemand had dwars gezeten die helemaal in Amerika zat? Belachelijk. Spike was niet iemand waar je zo bang voor moest zijn. Waarschijnlijk was dat vrouwtje een leuk neukertje geweest. Nou, nu niet meer, dus.

Hij lachte tevreden naar zich zelf en begon ook te vertrekken. Spike liet hem gaan, hij wist waar hij hem kon vinden.

 

Later die avond stond hij voor het huis van Spinoza.

Hij had, in tegenstelling tot Louis, een groot huis van drie verdiepingen in de binnenstad, Spinoza woonde ‘op stand’

Hij vond zichzelf een echte heer.

Totdat je niet deed wat hij wilde, dan stuurde hij Louis op je af. Spinoza zou zijn handen niet vuil maken zoals DelMonte wel had gedaan.

Spike vroeg zich af wat Spinoza ging doen als zijn probleemoplosser het probleem niet wilde oplossen, maar het probleem was.

Spike grinnikte inwendig. Misschien dat hij die aan Bo zou vertellen. Ach, misschien ook wel niet.

Het voelde fijn om een zus te hebben. Het was fijn om iemand te hebben om je flauwe grapjes mee te delen.

In het huis gingen een voor een de lichten uit. Hij kende het huis van Spinoza en zijn routine.

Hij wist ook hoeveel man er waren om de boel te bewaken. Zou hij ze allemaal ombrengen of zou hij het bij Spinoza houden?

Hij dacht als de bewaking niet te fanatiek was, dat hij ze dan wel in leven zou laten. Spartelde ze te veel tegen dan zou hij ze allemaal ombrengen.

Dat zou een goede waarschuwing zijn. Hij wilde gewoon met rust gelaten worden, dit zou dan een eersteklas sein zijn, dat als je Spike met rust liet, hij jou met rust liet.

En hij moest iemand in leven laten om die boodschap over te brengen.

Hij liep met grote agressieve passen naar de deur en trapte hem met zijn voet open. De deur viel uit de hengels en stortte met een klap tegen de grond van de hal. Het dreunde door het huis.

Spike was zelf ook een beetje onder de indruk van het lawaai en het effect van die vallende deur. Maar hij liet niets merken.

Er kwamen twee bewakers de hal in rennen, ze zagen Spike en hij trok een wenkbrauw naar hen op. Ze remden hard af en draaide zich tegelijk om en schoten de hal weer uit.

Daar niets te duchten.

Hij liep met stevige pas naar boven, naar de slaapkamer van Spinoza.

 

Spinoza was net in bed gekropen, toen de klap door het huis galmde.

Hij werd nu wel een beetje ongerust. Spike kon toch niet weten dat hij die aanslag had georganiseerd? Hij was in Amerika en niet in Londen, toch?

Zijn mensen zouden hem wel beschermen. Dacht hij. Hoopte hij.

Het huis was weer stil. Hij hoorde geen stemmen en geen schoten ook. Geen vechtpartij.

Zou het Spike niet zijn of werd er helemaal geen weerstand geboden?

Hij begon zich zorgen te maken en begon weer uit bed te klimmen om zijn wapen te pakken.

Die had hij op een wandtafel laten liggen en niet meegenomen naar het bed.

Stom, natuurlijk, hij had het wapen bij zich moeten houden. Hij had er rekening mee moeten houden, Louis was geen angsthaas. Nooit geweest ook, maar hij had een heilig ontzag voor Spike.

Hij hoorde voetstappen naderen.

Er werd niet geslopen en heel even had hij de hoop dat er gewoon een ongelukje was gebeurt wat zo’n klap veroorzaakte. Hij ontspande enigszins.

Spike trapte ook de slaapkamerdeur eruit, wat een volgende klap in het huis veroorzaakte.

Spinoza sprong uit bed op weg naar zijn wapen. Spike haalde uit en sloeg Spinoza de kamer door. Hij klapte terug op het bed en rolde door om aan de andere kant met een klap op de grond terecht te komen.

Hij schreeuwde van angst en pijn.

‘Goed zo, schreeuw maar hard, laat maar goed horen wat er gebeurd als je mij negeert en iets dood wat van mij is’ gromde spike.

‘Eens zien wie er het meest angst oproept en daardoor respect, laten we nu maar eens uitzoeken wie hier daadwerkelijk de baas is’

Hij raapte Spinoza weer op en kneep hard in zijn biceps. Spinoza schreeuwde weer.

Hij had de hoop dat als hij maar genoeg lawaai maakte dat Spike hem zou laten leven.

Spike pakte hem met zijn andere hand om zijn keel en begon te knijpen.

De schreeuw werd abrupt afgebroken.

Al doende tilde hij hem van de grond. Hij gooide hem dwars door de kamer heen totdat hij, met een zware klap, tegen een muur tot stilstand kwam. Hij brulde dit keer van pijn.

Spike liep op hem toe en raapte hem weer op. Hij tilde hem weer aan zijn nek van de grond en schudde hem alsof hij een natte hond was. Hij gooide hem weer door de kamer met zijn hoofd tegen deurpost. Met een zwaar gekraak brak zijn schedel en Mario was stil.

Spike checkte op zijn gemak of Mario dood was, maar hij voelde nog een beetje leven.

Wel of niet? dacht hij. Wel of niet? Heeft hij genoeg schade of ga ik nog een beetje door?

Bo leefde nog, al was dat meer geluk als wijsheid. Dat geluk zal ik hem ook schenken dacht Spike en vertrok weer met dezelfde pas als hij gekomen was. Rustig, maar agressief.

Hij kwam niemand tegen op de weg naar buiten.

 

Zo, nu was Kevin aan de beurt, hij had het Spinoza niet gevraagd. Hij dacht niet dat Spinoza het zou weten. Het was ook niet in het belang van de angst die hij wilde verspreiden om vragen te stellen. Hij ging gewoon zijn oor weer te luisteren leggen. Het moest er op lijken dat Spike alles al wist. Dat zou de angst verhogen. Die misdadigers moesten het in hun broek doen alleen al bij het horen van zijn naam.

De volgende avond ging hij naar een andere kroeg. Het was de stamkroeg van de mannen van Morris.

Hij had zich niet bepaald vermomd,dat deed hij zelden, maar hij kon zo onopvallend zijn dat je hem volledig over het hoofd zag. Hij hing weer op zijn gemak aan de bar en dronk zijn biertje. Er waren nog maar weinig mensen die hem nog kende, maar de barman was er één van. Hij liet niets merken en begon een praatje met zijn klanten. Hij liet Spike met rust.

Hij gaf een klein knipoogje toen hij een volgend biertje kwam brengen. Spike had het altijd goed met de man kunnen vinden.

Aan de bar werden allemaal wilde praatjes verteld over Spike en de aanslag op Spinoza.

Ze vertelden over het gegil en dat Spinoza nu in coma lag en waarschijnlijk de rest van zijn leven een kasplant was. De angst zat er goed in.

Deel één is klaar, ze er even aan herinneren wie Spike ook weer was. Nu deel twee, het terugvinden van Morris.

Hij luisterde nog een poosje naar de gesprekken en naar de barkeeper die ineens vroeg waar Morris eigenlijk was.

Zijn mannen haalden hun schouders op. Zij wisten het niet. Behalve één. Hij keek naar de grond en besloot te vertrekken.

Vlak nadat hij was weggegaan stond Spike ook op en liep achter hem aan.

Op straat zag hij hem nog net in een auto springen en weg rijden. Spike holde naar zijn eigen wagen en zette de achtervolging in.

Hij bleef op een grote afstand, hij wilde niet ontdekt worden. Als hij hem kwijt raakte, dan vond hij hem wel weer terug.

De man reed rechtstreeks naar een motel in een achterbuurt. Het was een motel die je normaal gesproken per uur betaalde, maar Spike dacht dat Morris zich daar verstopte.

De werknemer van Morris liep het motel in en verdween.

Tot zover, dacht Spike. Ik kan de rest wel alleen en hij maakte zich op om een uurtje te wachten. Zolang hoefde hij niet te wachten, Morris kwam gehaast naar buiten en sprong in een auto. Spike startte ook en was benieuwd waar hij heen dacht te gaan.

Bij de afslag naar het vliegveld, moest Spike tot de conclusie komen dat hij Morris op het laatste ogenblik had onderschept. Hij ging er vandoor.

Hij reed rustig achter hem aan de parkeergarage in. Het was al laat op de avond en de garage was half leeg. Er liepen bijna geen mensen. Hij parkeerde de auto naast die van Morris, stapte ontspannen uit en opende de portier van Morris, die druk was met zijn spullen verzamelen.

Spike greep Morris in zijn nek en sleurde hem uit de auto. Morris gaf een gil van schrik.

‘Wat moet je nou van me’ brulde hij

Spike haalde zijn schouders op ‘Ik kom alleen maar mijn belofte na, jij bent aan het meisje gekomen en ik had je dat verboden, ik wil dat je alleen je plek maar weet. Herinner je die belofte nog?’

Morris knikte benauwd.

‘Nou, dan heb je ook niets te klagen’ gromde Spike en begon hem systematisch met zijn hoofd tegen de auto te rammen. Met een klap of drie was Morris bewusteloos en stroomde het bloed uit zijn hoofd. Zijn hart klopte amper.

‘Dezelfde kansen voor jou’ fluisterde Spike, stapte in zijn auto en verliet de garage. Er was geen camera bewaking op dat stuk. Hij bracht de auto terug naar het verhuurbedrijf, nu hij toch op het vliegveld was en boekte daar een vlucht naar San Francisco.

Hij belde met Bo dat als ze wilde ze terug naar Londen kon, maar dat hij het afraadde om daar lang te blijven hangen.

Bo besloot gewoon terug te gaan naar Safe Haven om weer aan het werk te gaan.

Hoofdstuk 14

 

Kevin Morris was een kasplantje. De politie stond voor een raadsel. Het leek wel of er iedere nacht een crimineel met hoofdletsel werd binnen gebracht.

Eerst die maffioso en daarna Morris. Geen getuigen, geen vingerafdrukken en zeker geen DNA. Er werd wat gefluisterd over ene Spike, maar nergens vond je die naam met een persoon erbij. De politie gaf het al gauw op. Het waren criminelen. Ze vonden het prettiger om ze op te sluiten, dan op zoek naar hun moordenaar te gaan.

De politie vond het best als ze elkaar afmaakten, ze deden alleen wat voor de show voor het grote publiek.

De corrupte agenten vonden het diep in hun hart wel best dat hun opdrachtgevers in het ziekenhuis lagen en niets meer konden vertellen. Het was toch al erg heet onder hun voeten geworden met die ontvoering van de vrouw die nu opgeblazen was en ze vonden het uitstekend geregeld dat nu de lei weer schoon was, dat dachten ze tenminste. Mariah, Spike en Ghost hadden goede geheugens en vergaten niet gemakkelijk.

Twee grote bazen waren ten onder gegaan en het was iedereen erg duidelijk wie eigenlijk de macht in handen had.

 

Bo was weer lekker aan het werk gegaan. De renovatie van het raam liep voor op schema, ondanks dat ze een poosje in Londen en Amsterdam was geweest. Het had een beetje als vakantie aan gevoeld. Linda had de spullen die in het atelier stonden ingepakt en naar Safe Haven gestuurd. Tot haar verrassing zaten er dagboeken van haar vader bij. Die hadden niet in het afgebrande huis gelegen, maar in Linda’s huis. Het was een mooie manier om haar vader te leren kennen. Spike belde regelmatig, maar hij wilde niet vertellen waar hij was of wat hij aan het doen was.

Ron en Jemmy hadden goed werk geleverd. Ron had al zijn kegels geblazen en leerde nu sterren maken. Honderd sterren om precies te zijn. Het werd steeds gemakkelijker en sneller om de gewenste vorm te leren maken. Het gesmolten glas voelde steeds vertrouwder aan.

Jemmy bleek heel precies te zijn in het snijden van het glas en het uitzoeken van de kleuren. Bo had haar aan het oefenen gezet met het loodband en de soldeer.

Jemmy liep constant Ron te pesten, dat zij geen honderd dezelfde werkstukken hoefde af te leveren. Ron lachte maar wat en werkte verder aan de sterren waarop Bo Jemmy opdracht gaf om honderd verschillende stukken glas met loodband te bewerken en ze aan elkaar te solderen. Ze had een patroon van Bo gekregen en moest dat uitwerken. Jemmy lachte nu niet meer en ging zuchtend aan het werk.

Bo had een plan om een paar draken te maken voor Boris, maar ook één voor Spike. Ze had ze alvast uitgetekend, zodat ze haar ideeën niet kon vergeten.

Drake noemde het haar drakenboek. Hij had er veel plezier om. Uiteindelijk had ze al een draak. Drake.

Dat maakte Bo enorm aan het lachen en ze vertelde hem dat Drake ook mannetjes eend betekende en dat zijn moeder hem eend had gedoopt. Drake keek een beetje beledigt en Bo kwam niet meer bij van het lachen.

Drake had even het idee dat hij lichamelijk overwicht kon hebben door haar te kietelen, maar nadat hij gevloerd was, moest hij zijn nederlaag toegeven. Bo won het van hem op alle fronten. Ze bekende dat ze hem een hele aantrekkelijke eend vond.

 

Omdat de restauratie van het raam dat het zwaarst beschadigt was zo voorspoedig ging, besloot Bo samen met de aannemer om het andere raam ook te prepareren en eruit te halen.

Aan het eerste raam was al veel voorwerk verricht en onderzoek gedaan, maar aan het tweede raam een stuk minder. Het raam leek in beter conditie dan de eerste en de verwachting was dan ook dat er minder werk aan verricht moest worden.

Alleen bij nadere inspectie bleek het frame gescheurd te zijn en moest er veel meer voorbereidend werk gedaan worden dan verwacht om het raam uit zijn sponning te halen. Ook werd de renovatie ineens een stuk ingewikkelder. Het was de vraag of het raam er wel heel uit de sponning zou komen. Het betekende veel meer werk in de kathedraal.

Drake ging altijd met Bo mee en soms Jemmy of Ron ook. Er viel voor die twee veel te leren. Jemmy werd altijd nerveus als ze in een situatie kwam waarin ze haar vader tegen zou kunnen komen.

Zo kon het gebeuren dat Jemmy door haar vader in het nauw gedreven werd en dat Drake haar moest ontzetten.

In de tussentijd werkte Bo door aan het raam en stond hoog op de ladder. Ineens werd de ladder om gegooid, daardoor ze maakte een zware val.

Ze was op slag bewusteloos, ze werd achteloos opgeraapt en in een auto gegooid.

De auto reed bedaard weg, niemand had iets gemerkt.

Toen Drake weer terug kwam van alle commotie lag de ladder om en was Bo verdwenen. Drake schrok zich rot, ‘verdomme’ mompelde hij binnensmonds.

Had ze haar ketting en horloge om en had ze haar telefoon bij?

Hij belde Mariah en sloeg alarm. Mariah ging onmiddellijk aan de slag.

‘Ik krijg een heel verbrokkelde informatie en geen duidelijke locatie. De telefoon gaat iets beter. Ik stuur het je door. Ik bel Eva, die moet me helpen. Phil is al onderweg naar je toe.’

Drake keek op zijn telefoon en snapte niet goed waar hij naar keek. Volgens de trackers zat ze midden op een berg en was er niets in de buurt. Hoe kwam ze daar zo snel?

Maar volgens haar telefoon zat ze middenin de stad. De telefoon kon gedumpt zijn.

Drake pakte zijn telefoon en belde Spike. Die nam de telefoon niet op, dus Drake stuurde een berichtje.

Hij hield zijn hoofd in zijn handen. Als ze van de ladder is gevallen kon ze wel eens zwaar gewond zijn, laat ik daar vanuit gaan. Dan kan ze zich niet verdedigen. Dan is haar leven werkelijk in gevaar. Dus wie heeft nog het lef om in te gaan tegen Spike?

Hij keek weer naar de locaties die Mariah hem gestuurd had. Ik ga voor de telefoon, dacht hij, ik ga niet op een wilde jacht in de bergen. Misschien kan ik de persoon vinden die de telefoon heeft en kan ik die uitwringen voor informatie. Hij stond op en stapte in zijn auto. Phil, Dave en Boris kwamen net aan gereden en reden onmiddellijk achter hem aan. Drake vond het, ondanks alles, hartverwarmend dat zijn broers meteen alles hadden laten vallen om zijn meisje te helpen vinden.

 

Bo werd wakker met een pijnlijk bonzend hoofd. Ze ontdekte al snel dat ze in de achterbak van een auto lag. Haar schouder deed verschrikkelijk veel pijn. Het was uit de kom, ze herkende de pijn.

In haar jonge jaren vonden haar broers het een sport om haar schouder uit de kom te draaien. Het was altijd een zwak punt gebleven.

Ze probeerde haar arm zo te manoeuvreren dat het terug zou schieten. Dat had ze al vele malen zelf gedaan.

Ze had het trucje geleerd van arts van de spoedeisende hulp, toen ze daar voor de zoveelste keer was. Ontspan, ontspan, ontspan dacht ze als een mantra. Met een plop schoot de schouder weer terug. Ze zuchtte van opluchting.

Ze voelde met haar goede hand om zich heen en probeerde uit te vinden hoe de achterbak ontgrendeld werd. De auto had nog steeds een flinke vaart. Zo te voelen zat ze ergens op de snelweg. Hoge snelheid en geen of weinig hobbels. Toen ze eenmaal had uitgevogeld hoe die achterbak werkte, taste ze naar het horloge, dat was weg, ze voelde naar haar telefoon in haar achterzak, ook weg.

Daarna was haar halsketting aan de beurt, het glas was gebroken door de val. Zou de tracker nog werken? Ze zou daar maar niet op rekenen. Ze moest zichzelf helpen. Niets nieuws onder de zon.

De auto minderde vaart en sloeg af. De weg werd behoorlijk hobbelig.

Bestemming bijna bereikt, dacht ze, als ik voor die tijd wil uitstappen, moet ik opschieten. Ze haalde de achterbak van het slot en liet het een klein beetje opengaan.

Ze zag alleen maar bomen, geen goed teken dacht ze. De auto minderde nog meer vaart en Bo liet zich over het randje rollen.

Ze kwam met een klap op de weg terecht en rolde zo snel als ze kon naar de kant van de weg. Alleen was ze niet op een weg, maar op een oude houten brug en ze rolde pardoes in het water.

Ze ging sputterend kopje onder en dreef weg op de stroming. Ze probeerde zo snel mogelijk naar de kant te zwemmen. Ze stroomde langzaam een bocht door toen ze naar de brug keek zag ze dat de auto gestopt was en de mannen in het water keken. De achterbak stond open.

Ze keken alleen te dicht bij. Bo dook onder en kwam pas weer boven toen ze om de bocht kwam. Daar botste ze tegen een boomstam aan. De takken hielden haar meteen gevangen. Ach, dacht ze, waarom ook niet. Ze klom tussen de takken en vond daar een comfortabel plekje, alleen een beetje koud en nat. Hier niet te lang blijven zitten, dacht ze, dan ga ik dood van de kou, maar heel even uitrusten. Haar hoofd bonsde, alles deed zeer.

 

Drake keek naar de locatie van de telefoon. Het lag in een groot huis, met veel bewaking rondom. Mariah was aan het checken wie daar woonde. Na een poosje stuurde ze een naam en een dossier. Het dossier had ze van Ghost gekregen, maar meer in verband met Brown en niet in verband met de familie Morris.

Spike had gebeld en hij was al onderweg, hij vond dat ze op hem moesten wachten, maar Drake zag dat anders. Ze wachtten op de rest van het team, wachtten op Spike duurde gewoon te lang.

Drake was ongedurig, hij had zich nog nooit zo veel zorgen gemaakt over iemand.

Hij hoopte niet dat ze dood was.

Al ging hij ervan uit dat als ze was overleden tijdens de val, ze haar zouden hebben laten liggen. Hij vond verschrikkelijk dat hij daar over na moest denken.

Positief blijven zei hij tegen zichzelf, ze leeft. Maar hoe lang nog?

De rest van het team was gearriveerd en Drake besloot naar binnen te gaan. Luke had de camera's uitgeschakeld en de alarminstallatie onklaar gemaakt.

Drake sloop langs de wacht. De eerste ging goed, de tweede ontdekte hem, maar voor hij alarm kon slaan had Dave hem uitgeschakeld.

De eerste wacht draaide zich om naar het geluid en kreeg een klap van Phil. Tot zover ging alles goed. De bewakers werden onschadelijk gemaakt door hun handen achter hun rug te binden.

‘Rustig aan broertje, ik snap je haast, maar doe het rustig.’fluisterde Phil tegen Drake.

Drake haalde diep adem en knikte. Ze slopen verder door de tuin.

Drake keek op zijn telefoon. De ping kwam van de achterkant van het huis, niet uit het huis zelf. De mannen slopen verder door de tuin. Ze verstopten zich achter een grote bloeiende plant. Ze hoorde gepraat en gelach. Er zaten vier mannen op het terras, ze hadden allemaal een drankje in hun hand en een dikke sigaar in hun mond. Ze leken erg tevreden met zichzelf.

‘Dat wijf is op sterven na dood na die val,’ zei één gnuivend ‘als ze die papieren tekent is dat het makkelijkste verdiende geld ooit en veel ook, wat een mazzel dat die Morris zijn mond voorbij praatte’

‘En als ze niet uit zichzelf dood gaat, kunnen we altijd nog een handje helpen.’ grinnikte de ander.

Alle vier lieten ze een vettig lachje horen. Een van hen sloeg voldaan op zijn dikke buik.

Een telefoon ging over en de dikkerd nam op. Hij luisterde even en begon te vloeken in de telefoon.

‘Dat wijf is ontsnapt en waarschijnlijk in de rivier verdronken, verdomme. Laten we opschieten’

De mannen sprongen overeind met de bedoeling om op weg te gaan om hun gans met de gouden eieren op te sporen.

Maar er waren meer mensen geïnteresseerd in die gans.

Drake kwam overeind en hield een wapen onder de neus van de man met de telefoon. Hij duwde de loop schuin naar boven zijn neusgat in. Hij duwde stevig door.

Phil en Dave stonden schuin achter hem met allebei een geweer in hun handen en een boze blik in hun ogen.

De mannen stonden meteen doodstil en staken hun handen in de lucht.

‘Weer De Familie’ zei Drake met een lage boze stem. ’Weten jullie wiens vrouw ze is?’ De man waar hij een pistool in zijn neus duwde, schudde voorzichtig zijn hoofd.

‘Doet dat er toe? vroeg hij arrogant.

‘Oh, ja, dat doet er toe, maar nu je het niet weet, mag je me heel snel vertellen waar ze is.’

Drake duwde het pistool nog wat hoger in de mans neus. Hij kreunde, maar was niet van plan om het vertellen. Hij sloeg zijn ogen neer.

Drake haalde zijn schouders op en zei tegen zijn broer ‘Hebben we wat aan deze klootzak of schiet ik hem gewoon af? Hebben jullie nog wat te vragen?’

De man in Drakes handen begon te zweten. Hij keek schuin naar zijn makkers, maar die stonden stil als standbeelden. Boris kwam aanlopen.

‘De rest is uitgeschakeld, er ligt een berg drugs op tafel, dus ik heb de politie maar gebeld. Wil hij praten? Boris keek vragend naar Drake, die schudde zijn hoofd.

‘Zal ik het op zijn Russisch proberen? Weet je, ik heb dat geleerd toen ik nog jong was, gegarandeerd dat hij praat, we moeten wel even een rustig plekje zoeken. Dat gegil is nogal aanstootgevend.’

Hij lachte gemeen en wreef in zijn handen alsof hem een pretje te wachten stond.

Zijn Russische accent was prominent aanwezig, veel duidelijker dan normaal.

De man in Drakes handen en met Drakes pistool op zijn hoofd begon te bibberen. Hij keek schuin naar de reus en zag de grote handen en het begerige gezicht.

Dat ging hij nooit redden. Hij was alleen maar dapper als hij aan de goede kant van de loop stond. Hij brak.

Hij gaf Drake een locatie en een naam. Hij huilde van spijt en angst. Zijn korte carrière als hoofd van de Familie was voorbij en met alles wat er in zijn huis te vinden was, ging hij voor lange tijd naar de gevangenis. Wat misschien wel goed was, omdat die grote rus dan niet bij hem kon komen.

De mannen werden gekneveld achtergelaten en Drake en zijn team waren alweer verdwenen voor de politie was gearriveerd. Dat zou allemaal veel te veel tijd kosten.

 

De locatie kwam enigszins overeen met de locatie van de trackers. Eén klopte precies, maar de andere week af. Omdat de ontvoerders dachten dat ze verdronken was, leek het logisch om de afwijking te volgen. Ze wisten dat de ontvoerders haar kwijt geraakt waren. Ze kwamen bij een grote snelstromende rivier.

Vlakbij waar ze een ping zagen huurde Drake een kano. Hij was van plan om de rivier op die manier te volgen, in de hoop dat hij Bo kon vinden.

Dave was snel bij hem in de kano gesprongen, hij had een eerste hulp kit meegenomen en een paar flessen water en een deken. Allemaal dingen waar Drake in de haast niet aan had gedacht. Boris gooide er nog pakket proviand in en ze vertrokken. De rivier stroomde snel en was vol met bochten. Ze waren vlak bij het punt waarvan de tracker uitzond het water in gegaan. Wat het zoeken bemoeilijkte waren de bomen en takken die met de stroom meedreven. Alles moest even bekeken worden. Bo kon overal tussen liggen, levend of verdronken. Misschien was ze in een mui terecht gekomen en was ze verdronken en lag onder water. Drake moest er niet aan denken. Het zweet brak hem uit en hij had pijn in zijn maag. Er zat een rauwe pijnlijke plek in zijn borst.

Na een paar uur hadden ze nog geen spoor van haar gevonden. De tracker stroomde net buiten hun zicht weg, hij was nog steeds in beweging. Maar van Bo geen spoor.

 

Phil en Boris waren een heel eind stroomafwaarts gegaan en gingen tegen de stroom in en hoopte dat ze op die manier Bo zouden tegen komen. Ze hadden een motorboot gehuurd.

Ze waren nu al uren bezig en Phil begon stilletjes aan de hoop te verliezen dat ze Bo nog levend zouden vinden. Eerst een zware val en dan uren in het koude water. Dat kon bijna niet goed aflopen. Hij vreesde dat Drake daar nooit meer overheen zou komen. Hij begon al plannen te maken voor als het onnoembare zou gebeuren. Hij wilde niet ook zijn broer kwijt. En dat was een reële mogelijkheid.

Ze naderden een zandbank waar een grote boom was aangespoeld. Boris stuurde naar de boom om het te inspecteren. Ze deden dat al uren. Ze hadden alles bekeken waar een mens kon zijn, behalve onder water.

In de boom bewoog wat tussen de takken.

De beweging was langzaam en viel bijna niet op. Een schim probeerde zich uit de takken te bevrijden. Boris zag haar als eerste en hij sprong in het water en waadde naar de boom toe. Hij plukte voorzichtig Bo uit de takken. Hij hield haar stevig maar voorzichtig vast en gaf haar een snelle knuffel. Ze trilde als een rietje en haar tanden klapperde. Bo keek hem een beetje glazig aan en lachte naar hem.

‘Ik ben dood gegaan’ vertelde ze hem ‘Jij ook? Gezellig’ daarna sloot ze weer haar ogen en legde haar hoofd op zijn schouder. Ze was volledig uitgeput en haar hoofd en schouder deden gemeen pijn. De rest van haar lijf was zo koud dat ze er niets meer van voelde.

Boris waadde terug naar de boot en gaf Bo aan Phil, die al klaar stond met een deken.

‘Die natte zooi moet uit’ zei Boris bezorgd.

Hij pakte haar shirt en trok het over haar hoofd en met snelle bewegingen trok hij haar broek en schoenen uit. Phil wikkelde de deken om haar heen en legde haar voorzichtig in de boot. Hij trok haar natte sokken uit en trok haar zijn eigen droge sokken aan. Ze rilde steeds heviger. Boris stond nog steeds naast de boot in het water. Hij keek Phil aan met een bezorgde blik in zijn ogen, dit was niet goed, dit was helemaal niet goed.

‘Oh, wat is ze koud’ zei hij bezorgt. In de verte zag hij een knalrode kano aankomen.

‘Is dat Drake? vroeg hij en hij begon te zwaaien. Drake en Dave kwamen snel aanvaren. Hun peddels klotsten snel door het water.

Drake sprong zowat overboord van de haast om bij Bo te komen.

‘nee,’ brulde Phil naar Drake ‘ Je moet droog blijven, ze is zo verschrikkelijk koud’

Drake snapte de bedoeling meteen en hij sprong op de zandbank en rende naar de boot. Hij sprong in de boot en boog zich over Bo heen en streelde haar wang. Die was zo koud, dat Drake er van schrok. Ze rilde hevig. Maar hij was een Seal tenslotte, hij wist wat er moest gebeuren en hij begon zich direct uit te kleden. Hij sloeg de deken open en tilde Bo eruit. Hij ging gemakkelijk zitten en legde Bo tegen zijn borst en in zijn schoot. Hij kon niet voorkomen dat er een hevige rilling door zijn lijf schoot. Ze was als een ijsblokje tegen zijn borst. Haar hoofd lag onder zijn kin. Phil drapeerde de deken weer over Bo en stopte haar goed in. Dave kwam met de andere deken aan en Phil legde die ook over Bo.

Hij trok de deken goed over haar hoofd. Dave haalde de kano en bond die achter de boot en iedereen stapte in de motorboot. Phil begon meteen terug te varen.

Stroomafwaarts ging wel een beetje sneller. Ineens voelde hij iets langs zijn oor suizen. Een kogel plonsde in het water.

‘We worden beschoten’ brulde hij. Hij dook omlaag zodat hij een zo klein mogelijk doelwit vormde.

Iedereen dook naar beneden. Drake rolde zich over Bo en Dave lag tegen de rug van Drake aan.

Boris lag op zijn rug en pakte voorzichtig zijn geweer.

Ga nooit van huis zonder, dacht hij een liedje tussen zijn tanden sissend. Hij keek naar de oeverwal een stuk boven hen. Hij wachtte op het mondingsvuur, zodat wist waar ze zouden zitten.

Phil gooide het stuur om en maakte een zig, meteen daarna een zag. Boris richtte het geweer, drukte af.

Hij was ooit in een ver verleden scherpschutter geweest, hij had zijn skills bijgehouden op de schietbaan.

Hij hoorde een kreet van pijn, meteen weer een schot.

Hij had de andere schutter nu ook in het vizier.

Weer een zig zag zig van Phil.

Boris legde aan en schoot. Er viel een man van de oeverwal naar beneden. Hij stuiterde over een rots en met een grote plons in de rivier.

‘Ik denk dat ik ze heb’ zei Boris nogal voldaan. ‘Hoe gaat het daar beneden?’

Drake was geraakt in zijn arm, maar hij had geen kik gegeven, laat ze maar denken dat ze gemist hebben. Dave was ongedeerd en heel boos. Kom niet aan zijn broers en aan zijn vrienden.

Even dacht hij eraan om over de rand van de boot te rollen en achter de mannen aan te gaan, maar hij had geen wapens bij zich en hij dacht dat ze beter konden zorgen dat Bo en Drake in ziekenhuis terecht kwamen.

Die mannen kwamen later wel. Ook zij waren gewond en wilden misschien wel medische hulp. Dan kon Mariah ze wel vinden. Misschien waren ze wel dood. Nu had hij andere prioriteiten.

Drake keek in de deken en zag dat Bo hem aan lag te kijken, hij kuste haar wang, die nog steeds ijskoud aan voelde. Ze trilde iets minder hevig, dacht hij. Hij trok haar weer op zijn schoot met haar hoofd tegen zijn borst.

‘Mijn hoofd doet zo’n pijn’ mompelde ze,

Drake knuffelde haar zachtjes en fluisterde lieve onzin in haar oor. Ze zuchtte diep en deed haar ogen dicht. Ze knuffelde lekker tegen hem aan. Hij schikte de dekens beter om haar heen. Dave kwam overeind en stopte haar voeten weer goed in. Daarna pakte hij de eerste hulp doos en begon Drake’s arm te verbinden.

Het was best een stukje varen naar het dichtstbijzijnde stadje.

Mariah had ervoor gezorgd dat er een ziekenwagen klaar stond voor Bo en Drake en ze werden snel afgevoerd.

Dave en Boris reden er achteraan, terwijl Phil Spike op de hoogte bracht.

Spike was des duivels. Hij had zijn zus net gevonden en nu was hij haar bijna kwijt geweest. Hij wilde ook nog een hartig woordje spreken met Drake. Die zou op haar passen en had geen goed werk geleverd.

Hoofdstuk 15

 

Hij vond het jammer dat alles wat hij aan plannen had gemaakt, door de één of de ander getorpedeerd werd.

En erger nog, het kostte hem zijn handlangers.

Hij had al dat schoelje geprezen, gemanipuleerd en omgekocht om zekere zaken in gang te zetten, maar voorlopig kwam er niets van terecht.

Spike wilde niet de juiste mensen vermoorden, maar had ineens een geweten. En nam zijn eigen beslissingen, wie had dat nou kunnen zien aankomen.

Die man was niet om te kopen, helaas. Voor vleierij bleek hij immuun.

Die lui van Safe Haven waren ook al een doorn in zijn oog. Daar zaten nu precies teveel vrouwen die van zijn handel en wandel wisten, zijn eigen vrouw ook.

Hij was jaren met haar getrouwd geweest en nu was ze onbereikbaar.

Misschien was het een vergissing geweest om haar kinderen af te pakken.

Ze wilde vast wraak nemen en haar jongens terug. Dat ging niet gebeuren.

De opvolging was veilig gesteld, maar zij was te teerhartig om er echte mannen van te maken.

Hij had haar beter vermoord in plaats haar te verkopen, maar ze was een mooie vrouw geweest en hij had een goede prijs voor haar gekregen.

Hij had die verleiding niet weten te weerstaan. Misschien kon hij een spion binnen krijgen, of kon hij iemand naar binnen loodsen die haar zouden omleggen. Zij wist te veel. Het was toeval dat hij haar daar ontdekt had.

Het was mateloos irritant dat die lui er waren en dat ze zich met zijn zaken bemoeiden.

DelMonte zat in de bak, Pauwel ook.

Zijn Britse handlangers lagen te vegeteren in het ziekenhuis.

De Italiaanse tak zat in de bak en de rest wilde niet meer met hem samenwerken sinds ze er achter kwamen wie die Marianus werkelijk was. Dat allemaal door die lui van Safe Haven. Nee, er zat geen schot in.

En nu waren de fondsen waar hij op gerekend had niet beschikbaar. Bo was definitief buiten bereik. Die sukkels hadden haar bijna vermoord voor ze de boel kon overdragen. Het had maar een haartje gescheeld.

Maar ze had nu een vent en de Morganbroers, had hij net geleerd, moest hij niet onderschatten.

Brown leek veelbelovend, maar hij werd nu al heel lang bezig gehouden daar aan de westkust. Dat was een beetje een teleurstelling, hij was toch niet zo goed als hij zelf dacht. De problemen waren niet zo groot, maar het schoot niet op om die op te lossen. En die motorclub was een belangrijke schakel in Noord Amerika.

 

Bo werd wakker in het ziekenhuis. Haar hoofd deed zeer en haar schouder ook. Eigenlijk deed haar hele lijf zeer, nu ze er over nadacht. Ze probeerde een oog voorzichtig open te doen om te zien waar ze was. Dat viel nog niet mee. Haar wimpers plakte vast.

Een hand legde een koel vochtig doekje op haar ogen. Dat was een weldadig gevoel. Langzaam lieten haar wimpers los. Ze deed een oog op een kiertje en keek recht in twee bezorgde blauwe kijkers.

Ze knipoogde naar hem en zijn ogen begonnen te stralen. Een grote hand streek voorzichtig over haar wang.

‘Nu ga je altijd overbezorgd zijn, zeker? Haar stem was schor en nauwelijks hoorbaar.

‘Zolang je blauwe plekken hebt en nog in het gips zit wel. Daarna gaan we weer aan de slag en zal ik proberen weer te ontspannen. Tot die tijd? Zeker weten.’

Drake grijnsde naar haar.

Bo lachte voorzichtig terug. Haar hoofdpijn was wel verbeterd met eerder, maar was nog steeds hevig. Ze sloot haar ogen weer en viel weer in slaap. Gips? dacht ze nog slaperig.

Drake was opgelucht dat ze even wakker was geweest en tegen hem gepraat had.

Ze had behoorlijk hard haar hoofd gestoten toen ze van de ladder viel en de uren koud water hadden het er niet beter op gemaakt.

Hij had begrepen dat ze niet helemaal in het water had gelegen, maar in boomtakken had gehangen, met alleen haar benen in het water. Dat had haar leven gered, maar nog maar net. Ze hadden niet veel later moeten komen.

Voor haar been was het wel een gelukje geweest. Ze had haar onderbeen gebroken, maar door het koude water was de zwelling minimaal geweest. Ze had nu een mooi gipsbeen.

Ze was zo verdooft door de kou geweest dat ze niet eens gemerkt had dat haar been gebroken was.

Hij was dolblij dat ze er nog was en nam zich voor om haar voorlopig niet uit het oog te verliezen.

Spike had een hartig woordje met hem gesproken, maar na de uitleg van Drake was hij iets rustiger geworden.

Hij was na een bezoekje aan Bo, weer net zo spoorloos verdwenen als voorheen. Hij was op jacht had hij gezegd.

Bo moest nog een paar dagen in het ziekenhuis blijven en kon daarna terug naar Safe Haven. Daar waren heel veel mensen die besloten hadden om haar lekker te verwennen. Ook haar vriendin Meghan was daar. Ze was bang alleen in huis en ze had Phil gebeld om een bodyguard in te huren. Phil had haar uitgenodigd om naar Safe Haven te komen na een uitgebreide check van Mariah.

Bo was blij dat Meghan er was, ze kon niet echt vlot uit de voeten en het was prettig om iemand te hebben om mee te praten.

Meghan had genoeg te verwerken en vond de nodige rust in Safe Haven en bij Bo.

In de tussentijd gaf ze de aanwezige kinderen les. Zo had ze een nuttige tijdsbesteding en de tweeling voelde zich veilig bij haar.

Manuela was nog niet bereid om ze uit het oog te verliezen en ze naar school te sturen.

 

Bo wilde al weer een lichte training doen met Drake, ze werd kriebelig van al het stilzitten. Dus ondanks het gips ging ze weer voorzichtig aan de slag.

Ook haar werk pakte ze weer op. Behalve dat ze voorlopig niet op een ladder haar werk kon doen.

Doordat ze nu ineens veel tijd had en niet echt goed kon lopen schoot het raam wat in de werkplaats lag enorm op.

Jemmy had al heel veel van het glas uitgesneden en was nu druk met haar eigen opdracht. Ron was met veel plezier allerlei blaasoefeningen aan het doen. Hij ging met sprongen vooruit en ook lichamelijk werd hij snel sterker.

Marianus kwam haar werk in de kathedraal afmaken en logeerde ondertussen in Safe Haven.

Sofia vermaakte zich uitstekend met Manuela in de keuken. Ze kookten allebei heel graag en hielden een soort kookwedstrijden, tot groot plezier van allemaal.

Het was een rustige periode voor iedereen, maar Mariah maakte zich zorgen.

Ze kon niet geloven dat alles achter de rug was. De Familie had nog steeds leden die vrij rondliepen, er leek alleen geen machtsstrijd gaande te zijn.

In haar ogen was dat omdat iemand de macht al naar zich toe getrokken had, maar ze kon niet uitvinden wie dat was.

Ze hield alle spelers in de gaten en hield nauw contact met Ghost. Die wist te berichten dat Spike was opgedoken in de motorbende, maar ze wist niet zo goed wat ze van hem moest denken. Hij deed niet erg mee met de rottigheid van de leden en werd meer getolereerd omdat ze bang voor hem waren, dan dat hij lid was van de motorbende. Spike had zijn eigen agenda, dacht ze, maar ze kon niet goed bepalen wat dat was.

 

Hoofdstuk 16

 

De zaken begonnen uit de hand te lopen besefte hij ineens.

Spike was ergens naar onderweg en gezien zijn voorgaande acties kon dat alleen maar Brown zijn. Zou hij die ook als een kasplantje het ziekenhuis inslaan of zou hij er eerst informatie uitslaan? Hoeveel wist die man eigenlijk?

Spike kon gewelddadig zijn, maar hij had weinig belang bij zijn zaken, dacht hij. Toch? Hij maakte zich zorgen. Spike was niet de persoon om zich om te laten leggen en dan was alles achter de rug.

Hij was de persoon om terug te slaan vanuit zijn graf. Hoeveel informatie had hij opgespaard de afgelopen jaren? En over wie allemaal precies?

Hij wist wel dat de man voor de duivel niet bang was. Hij moest er nog eens goed over nadenken om Spike als zondebok te gebruiken. Iemand anders zat hem op de hielen en dat was niet Spike.

Als die twee gingen samenwerken kon het hem zijn hele organisatie kosten. Dat moest kosten wat het kost zien te voorkomen.

 

Spike was op zijn motor op weg naar San Francisco. Onderweg had hij er nog eens goed over nagedacht wat hij nu eigenlijk wilde en hoe hij dat ging bereiken.

Hij wilde dat zijn nieuw gevonden zus veilig was, zodat ze elkaar konden leren kennen.

Hij wilde ook dat de misdaadsyndicaten waar hij al een paar jaar voor werkte, beëindigt werden, hij had genoeg ellende gezien voor een heel leven.

Hij was er wel een beetje klaar mee, dat geen van die stoere mannen naar hem luisterden. Maar de meeste waren niet van plan om zelf hun handen vuil te maken. Daar hadden ze Spike voor gehad.

En zolang het criminelen waren die hij moest elimineren had hij er ook geen bezwaar tegen gehad, maar het begonnen steeds meer gewone burgers te worden die een contract op hun leven afgesloten kregen omdat omdat ze niet van plan waren om zich te laten uitbuiten door een stel criminelen.

En daar begon Spikes bezwaar. Hij had al heel wat mensen weggesluisd naar een veilige bestemming. Zijn voormalige opdrachtgevers waren in de veronderstelling dat ze dood waren, maar ze leefden elders in de wereld een goed leven.

Hij wist dat zeker, want ze stonden nog steeds onder zijn bescherming.

Oké, grote opruiming, besloot hij. In San Francisco was van alles aan de hand, had hij begrepen, maar hij wist niet precies wat, alleen dat Brown daar nu al weken bezig was met puinruimen en dat hij nog steeds niet klaar was.

Nou Spike kwam nog wat meer verwarring schoppen. Hij was bij die motorclub geweest en kon daar gewoon naar binnen lopen. Ze waren behoorlijk bang voor hem na de laatste keer dat hij daar geweest was.

Misschien kon zijn zusje, of misschien meer die vent van haar, hem helpen aan een connectie daar om hem bij te staan. Hij kon eens polsen of er iemand geïnteresseerd was om in San Francisco een beetje te rellen. Hij zou Drake maar eens bellen. Ze konden het alleen maar mee eens zijn dat hij de grootste operatie die ooit in de mensenhandel was gezien de nek om ging draaien. Hij wist dat Brown maar een uitvoerder was, maar Spike wist niet wie het grote brein erachter was. Misschien dat die beruchte Mariah daar eens naar kon kijken.

 

Na het telefoontje met Drake reed Spike weer verder naar San Francisco. Drake kon niets beloven, maar hij zou het overleggen met Phil en Mariah. Verder was het afwachten waar die twee mee aankwamen. Hij had er zelf wel zin in om te komen rellen, maar hij moest nu voor Bo zorgen. Daar was Spike het volkomen mee eens. Bo zat in het gips en had nu haar man nodig na alle doorstane ellende. Een volgende keer misschien?

 

Mariah dacht aan Ghost. Misschien was zij bereid om te helpen. Maar het kon ook zo maar zijn dat ze al druk bezig was met de bende. Mariah liet een bericht achter, met de uitleg dat Spike Bo’s tweelingbroer bleek te zijn en dat het er erg op begon te lijken dat hij bekeerd was en nu de rechte paden probeerde te bewandelen. Ze stuurden alle rapporten mee. Ze vertrouwde Ghost blindelings.

Ghost had haar eigen problemen en wist niet zeker dat ze op een vent zat te wachten.

En zeker geen huurmoordenaar of een voormalig huurmoordenaar. Dat maakte niet zoveel verschil meer. Ze dook nogmaals in het verleden van Spike en nu meer recent. Van de vroege jaren was genoeg bekent, maar van de laatste vijf vrijwel niets meer. Ze ontdekte na veel speurwerk dat hij getrouwd was geweest, dat zijn vrouw was overleden en dat ze een paar jaar na haar dood een eiland had gekocht in Argentinië. Dat was pas een vreemde aankoop. De eigenaar was een stichting met haar achternaam. Het was niet goed uit te vinden wat die stichting precies deed met dat eiland. Er werkten wel veel mensen.

Allemaal onbekende namen, die verder nergens te vinden waren. Er was ook niet duidelijk wat ze precies deden op dat eiland. Het was niet toeristisch, geen fabriek of handel. Erg onduidelijk allemaal.

Ghost gaf het voor nu op, ze had andere zaken aan haar hoofd. Ze had het vermoeden dat ze iemand op het spoor waren. De meiden stuurden geen tekstjes meer en de telefoons waren stil. De camera's werkten nog wel en er de ene vergadering na de andere werd gehouden.

Brown probeerde de mannen er van te overtuigen dat ze Spike moesten vermoorden omdat hij alle problemen veroorzaakte. De mannen wilden daar niet aan. Ze waren bang voor Spike of hadden behoorlijk veel respect voor hem. Meer als voor Brown.

Moest ze hem waarschuwen? Ze belde Mariah op de prepaid telefoon die ze van haar had gekregen toen ze de stad verliet. Alleen Mariah had dat nummer.

 

Nadat ze het nummer van Spike had gekregen stuurde ze hem een tekst dat hij moest oppassen, want zijn leven liep gevaar. Ze liet precies weten wat er besloten werd op de vergaderingen. Spike reageerden alleen met één woord. ‘Wie.’

Hij wilde weten wie ze was. Ze stuurde als antwoord ‘niemand’

Spike stuurde geen bericht meer en ze had geen idee of hij luisterde naar haar of dat hij dacht dat het een valstrik was.

Ze kende Spike niet persoonlijk. Ze had hem wel eens uit de verte gezien, dacht ze, maar ze was er niet zeker van. Er waren erg weinig foto’s beschikbaar en zeker geen recente.

 

Spike vroeg zich af wie hem en tekst met een waarschuwing had gestuurd en hij belde Drake.

Drake kon hem niet veel vertellen, behalve dat deze persoon zich met de motorclub bezig hield en dat een privépersoon was. Misschien werd er nog contact opgenomen, misschien wel niet. Spike zou het moeten afwachten.

Spike dacht er het zijne van. Ineens schoot het hem te binnen dat de vrouw die hij zo interessant had gevonden, ineens verdwenen was na de bomaanslag. Maar misschien was ze wel de aanstichter en zat ze achter al dit geruzie. Als dat zo was, dan had ze het perfect aangepakt. Hij zou bijna de zondebok worden en als hij vrienden had die wraak voor hem zouden nemen dan was er een oorlog uitgebroken. Hij had die vrienden niet, maar wel familie tegenwoordig. Ook al was zijn zusje niet zo groot van postuur, ze was een kracht om rekening mee te houden. Hij had haar nog niet boos gezien, alleen geërgerd en daar was hij al van onder de indruk. Woest moest ze de kracht van een kernexplosie hebben. Ze zou het niet goed vinden dat haar broer vermoord werd.

Misschien moest hij toch maar wat hulp troepen vragen. Hij belde Drake weer en overlegde nogmaals. Drake ging om een paar vrijwilligers vragen. Hij beloofde zo snel mogelijk terug te bellen.

Na een half uur belde hij terug.

‘Twee man, Luke en Boris. Ze komen vannacht aan op een vliegveld in de buurt. Waar ben je? Drake was kort van stof. Hij moest zijn nieuwe zwager in leven houden, anders kreeg hij de grootst mogelijke ruzie met Bo.

Hij wist alleen niet of die zwager ook mee ging werken om in leven te blijven. Hij kon niet meer doen dan zijn best.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdstuk 17

 

Brown hing aan de bar van de motorclub waar hij nu al weken druk mee was. Hij begreep het niet. Het was maanden goed gegaan en nu moest hij het ene brandje na het andere brandje blussen. Hij was boos en gefrustreerd. Door al het geruzie was het niet mogelijk gebleken om zijn laatste lading af te leveren. De aanvoer stagneerde en zijn klanten waren ontevreden. De laatste goederen waren ook niet erg goed verzorgd. Het was een bende en hij vond dat de mannen zich moesten schamen, maar zij maakten zich alleen maar druk over de machtsstrijd die losgebarsten was nadat hun regerend president ziek werd en naar het ziekenhuis moest. Het was nog steeds niet bekend wat hij had, maar Brown had nu met de derde nieuwe president te maken. Zo sterk als een os, maar niet de slimste. Het was overal een puinhoop. Brown zuchtte en schudde zijn hoofd. Hij was voor nu door al zijn opties heen.

 

Boris en Luke kwamen aan op het kleine vliegveld net buiten San Francisco. Ze hadden zich uitgedost als bikers. Luke droeg een leren broek en een shirt met afgeknipte mouwen, zodat zijn spierballen en tatoeages goed te zien waren. Boris droeg zoals altijd een cargobroek vol met spullen, een tanktop en een leren vest met de colors van een Poolse motorclub.

Dat stichtte altijd verwarring. Boris sprak geen woord Pools, maar wist zich er altijd uit te kletsen.

Hij had het vest van een bendelid van die club afgepakt omdat hij een grote mond had gehad. Dat was in Amsterdam geweest. Hij had er goede herinneringen aan, dat was een mooie vechtpartij geweest.

Ze hadden zich allebei al een paar dagen niet geschoren, dat was er niet van gekomen met alle trubbels van de laatste tijd. Boris begon al een volwassen baard te krijgen. Het paste wonderwel bij de rol die hij moest spelen.

Hij was bijna onherkenbaar, zonder veel moeite. Ook Luke paste goed in het plaatje. Ze hadden allebei niet te veel moeite gedaan om zich te als een biker te verkleden en dat gaf ze juist een eigen stijl. Ze zagen er wild en onverzorgd uit. Allebei droegen ze een zonnebril.

Ze hadden allebei hun motor in het vliegtuig gereden. Phil had ze voorzien van een vals kenteken.

Samen met Spike, die er uitzag zoals altijd, helemaal in het zwart, strak zwart shirt, zwart leren jack, met een groot mes op de rug en een geweer in een foedraal op zijn motor, zag hij eruit als wat hij was, dodelijk.

Boris en Luke hadden ook wapens op hun lijf, alleen ze hadden ze beter verborgen. Zo had Boris in iedere laars een mes, een revolver op zijn rug. Nog een onder zijn oksel en in zijn jas zat nog het een en ander. Ook hij had een geweer, maar die zat in een tas die hij op zijn rug gebonden had. Luke had diverse messen en andere wapens overal in zijn kleding verstopt plus een groot en opvallende revolver in zijn broeksband op zijn rug. Ze zagen er vervaarlijk uit. Luke had ook nog wat technische snufjes meegenomen.

‘Wat is het plan?’ vroeg Boris benieuwd. Hij stak een kop boven Spike uit en dat was toch geen kleine man.

Spike keek met enig ontzag naar de reus, er zat geen grammetje vet op dat lijf, alleen maar spieren. Dat kreeg je niet met alleen maar gewichtheffen voor elkaar.

Boris bewoog zich als een danser, ondanks zijn grootte. Soepel en elegant. Luke was kleiner en slanker, maar vermoedelijk zou hij verrekte taai zijn. Spike was content met zijn nieuwe aanwinsten.

‘Eigenlijk heb ik geen plan. Binnen walsen en de boel omleggen is wat ik normaal gesproken doe’ hij haalde verontschuldigend zin schouders op ‘Maar dat mag vast niet van Bo, dus.. uh’

Boris moest erom lachen.

‘Ja, dat zusje van jou, toen we gingen sparren had ze me in ongeveer dertig seconden tegen de grond gewerkt en geloof me, ik heb me niet ingehouden.’

Boris grijnsde breed.

Luke grijnsde nog breder.

‘ Jij hebt het nog lang volgehouden, ik lag daar binnen de tien seconden.’

Luke keek tevreden.

‘Pittig wijfie’ was zijn oorddeel. ‘Ze is goed voor Drake, ik heb hem in tijden niet zo gelukkig gezien’

Spike was tevreden over het inzicht van die twee mannen. Hij was buitengewoon trots op zijn zus. Hij had haar aan het werk gezien en dat was indrukwekkend geweest.

‘We walsen naar binnen, huh, wil je nog iets speciaals weten of leggen we iedereen gewoon om?’

Boris keek hem vragend aan. Hij vond Spike maar een vreemde snuiter, een eenling. Maar dat was hij zelf ook geweest toen hij Drake ontmoette. Dus hij ging geen oordeel vellen. Het leven kende vele tinten grijs was zijn ervaring.

‘Ik wil alleen maar weten wie de opperbaas is, dat is niet Brown. Hij is een uitvoerder, maar een stapje boven een crisismanager.’

Spike grinnikte.

‘Laat het hem maar niet horen, hij denkt veel van zichzelf.’

Hij zette een zwarte zonnebril op zijn neus.

‘Laten we gaan, we kunnen er onderweg nog even over nadenken hoe we dit gaan aanpakken’

Luke stapte op zijn motor. ‘weet je een rustige plek waar we nog even kunnen overleggen?’

Spike knikte en stapte op zijn eigen motor en startte. De andere mannen volgde zijn voorbeeld en startte ook. Ze reden in formatie van het vliegveldje weg. Spike voorop en Boris en Luke er achter aan.

 

Spike reed naar de oude loods achter het clubhuis van de motorclub. Luke keek vol verbazing naar de oude vrachtwagen die daar in hoek geparkeerd stond. Da’s Ghost dacht hij. Is zij hier ook? Weer Spike dat? Hoe kom ik daar achter.

‘Ik ga effen pissen’ zei hij en hij verdween achter de vrachtwagen. Hij klopte zachtjes op de zijdeur. De deur ging op een kiertje open en Ghost gluurde naar buiten.

‘Weer Spike dat je hier bent?’ fluisterde hij.

‘Nee, en dat hoeft hij ook niet te weten. Wat doe je hier?’ vroeg ze bezorgd.

‘Spike helpen, dat moet van zijn zus.’

Luke grijnsde breed naar haar.

‘Ik heb er wel vertrouwen in.’ Hij begon zich om te draaien ‘heb je mijn nummer?’

Ze knikte naar hem.

‘We houden contact’ fluisterde hij en hij begon weg te lopen. Hij lachte breed over zijn schouder en Ghost sloot de deur langzaam.

Wat nu, dacht ze, ga ik vertrekken of vertrouw ik Luke dat hij me niet verraad?

Ze keek naar de camera’s en zag Spike voor het eerst van dicht bij. Wat een lekker ding, dacht ze. Zonde.

Ze had geen tijd voor mannen. Met haar verleden ging het waarschijnlijk ook nooit meer wat worden.

Seks was een issue, vertrouwen was een issue. Werk was een issue.

Ze zuchtte diep. Het leven was wel eenzaam af en toe.

Ze stuurde een mail naar Luke met alle details die ze had van de club. Alle informatie wees in een andere richting dan Brown.

Ze stuurde een berichtje naar Luke ‘Kijk in je mail”

Ze zag Luke op zijn telefoon kijken en daarna een laptop uit zijn zadeltas halen. Hij zette de laptop op het zadel en opende zijn mail.

In de mail zat een compleet rapport van de motorclub. Hij las snel het rapport. Boris en Spike lazen over zijn schouder mee.

‘Zo, nu zijn we een hoop wijzer geworden.’

Spike keek peinzend om zich heen en trok eens aan zijn oor. Hij kende die vrachtwagen, die had hij eerder gezien. Hij keek eens schuin achter de vrachtwagen, hij zou er alles om verwedden dat Luke niet was gaan pissen, maar dat hij wat anders had gedaan achter die wagen. Misschien diegene die het rapport had gestuurd? Luke kwam achter de vrachtwagen vandaan en meteen kwam dat rapport binnen. Toeval? Spike haalde zijn schouders op. Niet relevant op dit moment, tijd voor actie.

‘Laten we gewoon de boel kort en klein slaan’ zei hij ‘Ik ben niet zo van de plannen.’

 

De mannen kwamen het terrein van de motorclub oprijden met een hoop lawaai. De motoren waren hoe dan ook luidruchtig en Spike gaf nog een beetje extra gas. Verschillende leden kwamen naar buiten en bleven op een afstand staan.

Er werden afwerende blikken op Spike geworpen, maar Spike negeerde dat. Hij was er aan gewend dat mensen niet blij waren met zijn komst.

De enige in al die jaren was zijn vrouw geweest en nu zijn zus. Zelfs zijn zwagers twijfelden nog.

Hij stapte af van de motor en trok in dezelfde beweging zijn geweer uit het foedraal. Hij legde het in de boog van zijn arm, voorlopig nog in rust met de loop omlaag, maar dat kon ieder moment veranderen.

‘Brown?’gromde hij

De meeste bikers deden een stapje achteruit en probeerde hem niet recht aan te kijken, zodat ze geen aandacht trokken. Niemand gaf antwoord.

Boris en Luke stapte ook van hun motor af en Boris trok het geweer van zijn rug en legde het over zijn schouder. Luke trok zijn revolver uit zijn broekband, maar liet het naar beneden hangen, met de loop omlaag. Beide mannen keken ernstig, maar nog niet boos.

‘Waar is Brown’ zei Boris met zijn zwaarste Russische accent. Hij keek recht naar de enige man die niet achteruit gestapt was en die niet zijn ogen had neergeslagen. Alfamannetje, dacht Boris, als je die grijpt is de rest meteen mak. Hij schoof zijn zonnebril omhoog.

Boris fronste dreigend zijn wenkbrauwen. Hij was erg goed in intimidatie. Hij deed twee stappen vooruit en haalde het geweer van zijn schouder. Hij zorgde ervoor dat hij een krankzinnige blik in zijn ogen had.

‘Zeg, laat ze eerst even praten voordat je ze zo beschadigt dat ze dat niet meer kunnen’ zei Luke op redelijke toon tegen Boris.

Boris keek met een nog grotere frons naar Luke.

Dit spelletje hadden ze al vaker gespeeld. Een vrije variatie op good cop, bad cop.

De man die Boris had aangesproken begon zichtbaar te zweten.

‘Er is je wat gevraagd’ zei Spike met een koude stem.

Het was wel de bedoeling dat ze bang voor hem waren en niet zo zeer voor Boris. Al moest hij wel toegeven dat Boris hem overtrof. Boris was formidabel.

Boris deed nog twee stappen vooruit en had de zwetende man bereikt. Hij reikte met zijn linkerhand naar hem en pakte hem bijna voorzichtig bij zijn keel.

Hij kneep en tilde hem tegelijk op. De man liep rood aan en opende zijn mond. Boris schudde hem eens door elkaar en sprak bemoedigend.

‘Vooruit, zeg het maar, waar is Brown? De man opende weer zijn mond, maar er kwam geen geluid uit.

De rest van de mannen bleven geïntimideerd staan, hij had hun maat met één hand opgetild en geschud en hij stond daar nog steeds met hem een paar decimeter boven de grond. Aan het geweer te zien was het niet eens zijn dominante hand. Dat rustte nog steeds op zijn schouder. Wat kon hij dan met rechts? De bungelende man begon blauw aan te lopen, hij spartelde hulpeloos.

‘Laat es los’ zei Spike, ‘zo kan hij nooit antwoord geven’

Boris opende simpelweg zijn hand en de man viel happend naar adem op de grond.

Spike trok een wenkbrauw naar hem op en zei’ Nou?’ Het was duidelijk wat hij wilde, antwoord op de vraag.

‘Ik weet het niet’ zei de man kuchend en over zijn keel wrijvend.

‘Oh, zeg dat dan meteen’ zei Boris en bukte zich om de man weer bij zijn keel te grijpen en weer verder te gaan met knijpen.

Boris had de tijd van zijn leven. Hij was meestal wel beschaafd, maar dat wilde niet zeggen dat hij niet genoot van dit soort situaties.

De man hijgde verschrikt.

Er kwam een vrouw naar buiten rennen, ze had een geweer in de hand en richtte de loop op Boris.

‘Laat hem los’ schreeuwde ze. Ze was lang, blond, redelijk knap en heel erg boos. Vermoedelijk was ze een jaar of dertig. Ongeveer even oud als de man in zijn vuist.

Boris opende weer zijn hand en de man viel hoestend op de grond, alweer. Boris pakte het geweer van zijn schouder en drukte de loop tegen haar voorhoofd, zich niets aantrekkend van de loop van haar geweer dat op hem gericht was. Hij was nu enigszins door het lint. Luke keek met bewondering naar hem.

Dit was de man die ze in Afghanistan hadden leren kennen. Woest en onbevreesd en ongelofelijk intimiderend. Hij pakte met zijn linkerhand het geweer uit haar handen. Ze bood geen weerstand.

‘Waarom zou ik hem met rust moeten laten’ vroeg Boris vriendelijk.

De gemoedelijke en redelijke toon van zijn stem klopte niet met de boze frons op zijn gezicht. Het was des te angstwekkender omdat het de indruk wekte dat de daden van de reus weloverwogen waren en dus des te killer en moordlustiger.

‘Hij is mijn broer’ zei ze boos, ze hield haar hoofd stil, maar keek met net zo’n boze frons naar Boris.

‘Hij wil een simpele vraag niet beantwoorden, misschien weet jij het antwoord en kun je zijn leven redden en die van jezelf misschien ook wel. Waar is Brown?

Boris trok vragend zijn wenkbrauwen op. Spike stapte naar voren en raapte de man op.

Voor de derde keer bungelde zijn voeten een paar decimeter boven de grond, terwijl hij alleen maar werd vast gehouden aan zijn keel. Hij haalde moeizaam adem. Spike kneep nog niet zo hard als Boris had gedaan, nog niet.

‘Marsha, je weet dat hij niet je broer is, maar meer de vent waarmee je deze week neukt, geef gewoon antwoord op de vraag.’ Spike zuchtte diep.

‘Ik verlies mijn geduld, kom laten we gewoon de boel afbreken, zoals het plan was. Al dat gepraat’

De vrouw gaf nog steeds geen antwoord. Spike zette het geweer op de grond, tegen zijn heup en pakte met zijn andere hand het achterhoofd van de man in zijn hand. Met een snelle beweging brak hij zijn nek en liet het lijk nonchalant op de grond vallen. Hij pakte zijn geweer en begon systematisch de mannen om hem heen neer te schieten. Boris gaf de vrouw een slag op het hoofd met de loop en richtte in een vloeiende beweging op de mannen die achter haar stonden.

Luke voelde zich een beetje achter lopen met alleen zijn revolver en begon ook te schieten. De volgende keer, dacht hij, nam hij ook een geweer mee.

Al snel lagen alle mannen op de grond. De meeste dood, maar sommige kreunend en hevig bloedend.

Boris had een schampschot in zijn bovenarm en Spike had een schram op zijn wang om te laten zien hoe dichtbij een kogel was gekomen.

Spike en Boris marcheerden zij aan zij naar binnen en namen alles onder schot wat binnen hun bereik was.

De bar versplinterde, de glazen ontploften. De vrouw die achter de bar stond, dook op de grond en hield haar handen over haar hoofd, terwijl er een regen van glas en alcohol over haar heen sloeg. Luke dekte hen in de rug en schoot niet mee. Boris en Spike waren helemaal los, dacht hij en hij kon beter opletten en zijn hersens gebruiken om te zorgen dat ze niet in de rug werden aangevallen. Hij had het geweer van de vrouw opgeraapt en gebruikte dat. Niet zo goed als dat van zichzelf, maar het kon ermee door.

Spike liep vooruit, naar het kantoor gedeelte van de club. Daar zou de president moeten zijn, maar het kantoor was leeg. Het raam stond open en zo te zien was de man daar uitgeklommen. Spike speurde nog een beetje rond en zag nog een rokende sigaar in de asbak liggen. Het was het merk van Brown.

‘We hebben hem net gemist, ze zijn er vandoor.’ Spike gromde van frustratie.

Boris begon door de laden van het bureau te spitten en stapelde alles wat interessant leek op. Luke deed hetzelfde met de ladekast, terwijl Spike zich ontfermde over de telefoon en laptop.

‘Breken we het pand af? Gewoon om te zien of ze nog geheime ruimtes hebben of vrouwen aan de muur geketend?’ Luke keek afkeurend om zich heen.

Hij hoorde iemand lopen in de barruimte en liep snel en geluidloos naar de deur en gluurde er omheen. De vrouw achter de bar was verdwenen.

Tot zijn verbazing liep Ghost daar rond te struinen en ze verzamelde haar camera's. Hij keek naar haar en ze keek terug.

‘Haal je wagen, een hoop materiaal hier, dit pand is verder gesloten.’ hij grinnikte naar haar. Ze knikte goedkeurend en verdween weer.

Hoofdstuk 18

 

Brown was geschrokken en had de pest in. Hij was uit het raam gevlucht, samen met de president van de club.

Hij kon alleen maar hopen dat ze niet de deur naar de kelder zouden vinden, zodat ze zijn handel niet zouden ontdekken. Dat zou een enorme kostenpost zijn.

Hij had een van de mannen horen roepen dat hij het gebouw zou verscheuren dus de hoop leek ijdel te zijn.

Hij had zich mee laten sleuren naar een oude boerderij, die wel vaker als onderduikadres werd gebruikt. Hij voelde zich hier niet op zijn gemak. Veel te open.

Spike was altijd geneigd om ergens naar binnen te stormen en de boel te verbouwen als hij boos was.

Als hij aan het werk was, was hij een stuk subtieler.

Gezien de manier waarop hij bij de motorclub binnen was komen vallen was hij woest. Brown snapte niet zo goed waarom. Hij had jarenlang zijn werk braaf gedaan en ineens wenste hij gehoorzaamd te worden. Was hij uit op macht? Wilde hij de baas zijn?

Nee, Brown snapte er geen bal van. Hij ging zijn baas maar eens bellen, al was dat geen klusje waar hij naar uit keek.

 

Na een poosje kwam Ghost met haar vrachtwagen het terrein oprijden. Ze laadde de papieren zonder commentaar in, maar liet de telefoon en de laptop achter.

Ze spitte nog snel door de archiefkast, maar vond niets bijzonders meer.

De mannen waren bezig het pand aan stukken te scheuren.

Twee van die grote mannen als Spike en Boris konden heel wat schade aanrichtten. Ze wilde een boodschap achterlaten met deze actie, dus de boel zonder meer in brand steken zou niet werken.

Boris was van plan het pand met de hand te decimeren tot kleine stukjes.

Na de bar van de muur getrokken te hebben en het restant van de flessen tegen de grond getrapt te hebben was het de beurt aan de grote spiegels, die een hele wand besloegen en de ruimte veel groter deden lijken. Tot zijn grote verbazing kwam er een deur achter te voorschijn.

Hij riep Spike en Luke, die gebroederlijk de bovenverdieping met de kamers van de clubleden aan het verbouwen waren.

Boris had de deur al kapot getrapt.

Ze kwamen snel naar beneden en ook Ghost kwam een kijkje nemen.

Spike keek naar haar alsof hij haar herkende. Ze werd er een beetje nerveus van, zijn donkere ogen staarde haar even aan, voor hij zich afwendde. Ze waren donkergrijs, realiseerde ze zich.

Boris en Spike gingen door de deur naar binnen en de trap, naar de kelder.

Het was donker, daar beneden en het stonk verschrikkelijk. Naar vuile lijven en ontlasting.

Het deed Luke en Boris denken aan de garage van Pete waar ze een tijd geleden vijf vrouwen hadden gevonden. Vuil en mishandeld. Twee waren er vermoord.

Spike had deze lucht al eerder geroken. De geur van slavernij, vond hij. Hij werd er altijd woest van. Hij zocht naar een schakelaar en deed het licht aan. Hij vloekte gewelddadig.

Er stonden allemaal kooien op elkaar gestapeld, in iedere kooi zat een vrouw of een kind. Als het mens in de bovenste kooi zijn behoefte moest doen, viel het op de mensen in de kooien eronder. Te goor voor woorden.

Allemaal zaten ze te sidderen van angst. Ze keken op naar de reus die zich over de kooien boog en zijn maten aankeek.

‘Zal ik Phil bellen? Dit is wat veel voor ons vieren’ vroeg hij Spike

Spike trok eens aan zijn oor, hij had dit wel eerder gezien, maar niet op deze schaal en deze mate van vervuiling.

‘Bel Phil, laten we opschieten, Debbie haal je vrachtwagen, dan maken wij de kooien open.’ hij draaide zich naar de kooien.

‘Ik weet nog niet precies waar jullie terecht gaan komen en of we de politie kunnen vertrouwen, maar ik weet een plek waar je veilig bent en kunt bepalen hoe het nu verder moet. Ga met Debs mee in haar vrachtwagen dan kunnen jullie in ieder geval weg hier en dan kunnen wij het pand slopen, je kunt ook gewoon vertrekken als je dat liever doet.’

Spike draaide zich om en liep naar een kooi waar een klein meisje, van amper vier jaar, in zat. Hij rukte het deurtje uit de kooi.

Hij stak een hand uit naar het meisje en gaf haar een zeldzame glimlach. Het meisje pakte zijn hand en hij tilde haar in zijn armen. Hij zette haar op zijn heup en hield haar daar, ze klemde zich vast als een klein aapje en drukte haar, vuile met tranen gevlekte, gezichtje tegen zijn borst aan. Hij hield haar met een arm vast.

In stilte werden de kooien geopend en in stilte liepen de vrouwen naar de vrachtwagen.

Ze namen de kinderen met zich mee, zelfs de kinderen huilden niet. Ze waren letterlijk met stomheid geslagen. Te leeg om te huilen. Te bang.

Ghost hielp de vrouwen in de vrachtwagen en zorgden ervoor dat het zich gemakkelijk maakten. Mariah belde op de prepaid telefoon en gaf een locatie door waar ervoor de vrouwen werd gezorgd. Sam de FBI agent was ingelicht en onderweg.

 

De locatie die Mariah had doorgegeven was het adres van een vrouwen opvangcentrum gelegen in de bergen.

Normaal gesproken werden er geen mannen toegelaten, maar dit was een speciaal geval.

De mannen wilden niet perse mee naar binnen, maar ze wilden wel voor de veiligheid zorgen. Brown en zijn baas liepen nog vrij rond, dus de vrouwen waren niet per definitie veilig. Voor de eerste opvang wel, maar ze konden daar niet blijven.

Sam vond het een goed idee om te zien of ze in Safe Haven konden blijven, maar Mariah wilde eerst ieders achtergrond natrekken. Ze week niet af van die regel. Ze wilden weten wie ze in huis haalde, er waren nog meer kwetsbare gasten in Safe Haven. Het opende wel haar ogen voor de noodzaak om een eerste opvang te realiseren. Zodat de vrouwen verzorgd zouden worden en veilig zouden zijn totdat ze het groene licht gaf. Ze wist zelf eigenlijk niet wat voor haar redenen konden zijn om iemand te weigeren. leugens waarschijnlijk. Anna was eerlijk geweest over haar achtergrond en alles wat ze had verteld klopte, ook wie haar echtgenoot was. Dus het was zaak dat er met de vrouwen gepraat werd en dat hun verhaal werd opgeschreven. Mariah kon dat zelf niet doen, ze wilde Safe haven niet verlaten. Ghost had ronduit geweigerd. Ze had een hoop papieren om door te werken in de hoop te ontdekken wie de boel werkelijk runde. De vrouwen die in de opvang werkten waren te begaan met de vrouwen en kinderen. Ze dacht aan de psycholoog die veel in Safe Haven werkte. Ze moest Kyra maar eens bellen.

 

Ghost zat in haar vrachtwagen en rommelde tussen de papieren die ze in de vrachtwagen had geladen. Hier werd ze niets wijzer van. Ze had al deze informatie allemaal al.

Luke kwam haar wagen binnen en keek haar vragend aan.

‘Debbie? Debs? Is dat net zoiets als Lucie? Luus?’ Luke kon het allemaal niet meer volgen. Wie was zij? En hoe heette ze?. Te veel vragen voor deze geheimzinnige vrouw. Ze keek verontschuldigend naar Luke.

‘Ik ben lang geleden al gestorven, ik besta niet meer. Naamloos? Ze haalde haar schouders op. Dit was het meeste wat ze van zichzelf had laten zien in jaren.

Spike kwam ook de wagen binnen.

‘Stoor ik jullie?’ vroeg hij aarzelend. Onzekerheid kwam niet voor in het boekje van Spike, dus het was zeker bijzonder om te zien.

‘Nee’ zei Luke, ‘Ik probeer alleen maar uit te vinden hoe ze heet. Jij zegt Debbie en ik ken haar als Lucie, dus…’ hij pauzeerde opvallend, duidelijk met de bedoeling dat ze haar naam ging zeggen.

‘Nevynn Anonymus, aangenaam’ zei ze grijzend.

Ze ging echt haar naam niet zeggen, ze was al zolang anoniem dat ze amper nog wist hoe ze heette.

Spike begon te lachen, dat was een hele grote naam voor een heel klein vrouwtje, vond hij.

Hij maakte de fout dat te zeggen, terwijl hij niet meer bij kwam.

‘Ik ben niet klein’ brieste ze woedend ‘Jij bent idioot groot.’

Luke keek van de één naar de ander en schoot in de lach.

‘Boris is groot, wij zijn gemiddeld’ hij kwam niet meer bij.

Over alle dingen waar ze ruzie over zouden kunnen maken, ging het over lichaamslengte. Hij schudde meewarig zijn hoofd. Als er twee mensen voor elkaar gemaakt werden, waren het deze twee.

Hij wist nog steeds de ware naam niet van Spike en hij dacht niet dat hij daar ooit achter zou komen. Deze vrouw was net zo. Nevynn, lachwekkend. Mariah noemde haar Ghost en dat zou hij ook doen.

‘Dus, ik neem aan dat jij verantwoordelijk bent voor de bomaanslag en de daaropvolgende ruzie.’ Spike bekeek haar nauwkeurig. ‘Je zag er anders uit toen, maar ik herkende je wagen.’

En dat, vond Ghost, was een enorm probleem.

Hij werkte altijd voor de verkeerde kant en ze kon niet goed geloven dat hij zomaar bekeerd was. Hij was gevaarlijk voor haar. Ze moest haar vrachtwagen veranderen, zodat hij niet meer herkenbaar was. Ze raakte een beetje in paniek.

‘Feitelijk heb ik mijn dienstverband al een paar jaar terug opgezegd,’ zei Spike geamuseerd, bijna haar gedachten lezend

‘Sindsdien werk ik ze alleen maar tegen, alle gewone burgers op hun lijstje leven nog. Ik heb er wel zin in om de hele donderse boel te ontmantelen. Ik zou het een geweldige eer vinden om dat samen met jou en de ploeg van Morgan Security te doen.’

Spike wierp een hoopvolle blik op Luke en Ghost. Hij wist nog wel een paar plekken van de motorclub. Hij bracht ze al een paar jaar in kaart.

Ghost wist niet wat ze ervan moest maken. Ineens dacht ze aan het eiland, gekocht in naam van een overleden vrouw en de stichting die erbij hoorde.

‘Wat kun je me vertellen over Van Dijk eiland en de Van Dijk stichting?’ vroeg ze Spike. ‘de rest weet ik al van je, dat heb ik al uitgezocht.’

Spike leek niet geschrokken dat ze over het eiland wist, Mariah had het ook gevonden, maar ze had het niet gevraagd en hij had het niet verteld. Misschien werd het tijd om wat opener te zijn. Hij voelde nog steeds diezelfde aantrekkingskracht, als eerder. Sterker zelfs.

‘Maureen van Dijk was mijn vrouw, ze is overleden aan kanker. Uit haar naam en van haar erfenis heb ik een eiland gekocht en een stichting met haar naam vangt daar mensen op die hier op een dodenlijst terecht zijn gekomen. In plaats van ze te vermoorden heb ik ze daar heen gebracht. Ze zijn daar vrijwillig. Met dien verstande, als ze de wereld laten weten dat ze nog leven, wordt mijn eigen leven ook bedreigt. Mijn vrouw was extreem rijk en al haar vermogen zit in die stichting. Is je vraag beantwoordt ?’ Spike trok een wenkbrauw op en keek Ghost vragend aan. ‘Nu weet jij alles van mij en ik weet niets van jou. Is dat eerlijk?’

Ghost keek peinzend naar het plafond, ze trok haar muts af en krabde in het korte blonde haar. Nee, dacht ze dat is niet eerlijk, maar niet nu en niet hier.

‘Ik zal je later alles vertellen, nou ja, iets vertellen, maar niet nu. Nu moeten we een organisatie vermorzelen en ik weet even niet waar we gaan beginnen. Ik moet ook weg zijn voor Sam aankomt en jij misschien ook wel.’

Nou, dat wist Spike wel. De halve ploeg was omgekomen bij het clubhuis, maar de president had het overleefd. Hij wist wel een plek waar ze zich konden verstoppen, maar het was wat moeilijker te benaderen als het clubhuis. Het was ook niet gezegd dat de mannen die ze zochten daar waren. Maar het zou interessant zijn om ook dat adres te vernietigen, wie weet wat ze daar zouden aantreffen.

 

 

 

 

 

 

Hoofdstuk 19

 

Dat rotwijf was er vandoor, dacht hij, hoe moest hij dat nou verkopen aan zijn schoonouders. Die waren er van overtuigd dat ze een goed en respectvol huwelijk hadden en ze verlangden erg naar kleinkinderen. Dat was hij niet van plan om hen te geven.

Hij was eerder van plan om hen te vermoorden, ze schoten niet erg op om uit zichzelf dood te gaan.

Dat secreet van een schoonmoeder zou uit puur venijn waarschijnlijk honderd worden.

Niet als hij het voor het zeggen had. Maar dan moest hij wel Louise terug zien te vinden. Het was een grote fout geweest om in slaap te vallen, hij had ietsjes te veel gedronken.

Ze had zijn auto gepakt en was er vandoor gegaan. Hij wist niet dat ze kon rijden. Ze had helemaal niets meegenomen. Alleen zijn portemonnee en de autosleutels. Geen paspoort of kleding. Helemaal niets. Ze had een bedrag gepind in de dichtstbijzijnde stad. Daarna was ze spoorloos verdwenen. Zelfs de auto was weg. Wat nu? Moest hij haar als vermist opgeven of was het beter wat van zijn connecties te bellen en hen te laten zoeken? Hij wilde dat zijn hoofd niet zo’n pijn deed.

 

Ze liep door haar dorpje en keek om zich heen. De huizen stonden keurig op een rij, de tuinen netjes onderhouden. Allemaal brave nette mensen. Alles even keurig. Strak in het keurslijf opgesloten. Grijze tinten voerden de hoofdtoon, grijze kozijnen, grijze stenen, grijze auto’s, grijze mensen.

Gelovig tot op het bot, vastgelopen in de conventie.

Dat leek het althans uiterlijk, de werkelijkheid was wel een beetje anders.

Ze liep moeizaam door, zeulend met haar zware boodschappentas, haar ribben deden zeer en haar hart ook. Ze had weer een miskraam gehad, geen wonder met zulke harde schoppen tegen haar buik. Ze had het kindje graag gekregen, maar bij nader inzien, met zo’n vader kon het niet anders dan een ongelukkig leven zijn. Misschien moest ze er gewoon blij om zijn, dat het niet geboren werd.

Haar rug werd steeds pijnlijker.

Vaag dacht ze aan vertrekken, zou ze dat wel durven? Haar ouders hadden haar in dit huwelijk gedwongen omdat de jonge predikant een ideale schoonzoon zou zijn.

En dat was hij ook. Hij was beleefd en attent voor zijn schoonouders. Hij had status en connecties.

Met het oog op het fortuin wat nog te erven viel, hield hij de droom in stand. Ze dacht wel dat op de dag dat het geld van haar zou zijn, hij haar dood zou slaan.

Tot die tijd moest ze niet te brutaal worden of kinderen krijgen die misschien voor hem zouden erven. Het geld van haar oma was al in zijn begerige handen gevallen. Hij had er een asociaal dure auto voor gekocht.

Helemaal overnieuw beginnen.

Dat was wel iets om eens goed over na te denken.

De tas werd zwaarder en zwaarder. Haar rug pijnlijker en pijnlijker. Ze moest naar huis, hij zou verwachten dat er eten op tafel zou staan als hij bij zijn liefje vandaan zou komen. Stinkend naar haar parfum.

Zijn vriendin mocht de lasten ook hebben, wat haar betrof.

Ze zuchtte diep en ging even op een bankje langs de waterkant zitten. De pijn was niet te harden en met even zitten leek het weer wat op te knappen.

Het riviertje kronkelde door het groene landschap, de koeien in de wei en de grotere stad in de verte. Zo dicht bij en toch zo ver weg.

Ze stond weer op en strompelde weer verder. Haar gedachten wazig en niet gericht.

Thuis gekomen stond ze even in de keuken uit hijgen. Ze keek op de klok. Ze was laat, het had veel meer tijd gekost om met haar zere lijf boodschappen te doen dan ze had gedacht. Hij zou nu ieder moment thuis komen. Hij was altijd op tijd en nooit te laat. Zij wel. Altijd laat, alles kostte zoveel energie. Ze was zo langzaam. Zo stom. Zo lelijk. Zo achterlijk.

Zijn woorden, altijd zijn woorden in haar hoofd.

Natuurlijk was ze langzaam, dacht ze ineens opstandig, ze had een paar gebroken ribben en een miskraam. Natuurlijk gaan dingen dan niet makkelijk.

De deur sloeg met een klap dicht en hij kwam de keuken binnen.

‘Altijd een teleurstelling’ gromde hij’ zoals gewoonlijk’ en hij haalde uit.

Hij had geen excuus meer nodig om haar te slaan. Haar geld was op en haar ouders wilden maar niet dood gaan. Hij had schulden en veel problemen en zijn vrouw was een teleurstelling. Het hele huwelijk was een teleurstelling. Het licht van de rede ging uit en hij sloeg haar steeds op nieuw.

Toen hij weer bij zinnen kwam, keek hij naar het bloedende hoopje ellende dat op de vloer lag. Ze bewoog niet meer. Haar ogen stonden half open en er zat geen leven in. Even schrok hij. Zou ze dood zijn? Dat was te vroeg, te snel.

Hij voelde aan haar hals naar een hartslag. Hij voelde het. Sterk en langzaam.

Ze was net een werkpaard, dacht hij, grof en niet kapot te krijgen. Hij spuugde op haar.

Hij draaide zich om en pakte een borrel.

 

Ze was naar haar veilige plek gegaan bij de eerste klap. Daar was het rustig en voelde ze niets. Altijd als ze daar was, voelde het aan als het strand. Warm. Vredig, Stil.

Maar nu hij klaar was moest ze terug naar de werkelijkheid.

De pijn was verscheurend. Haar hele lichaam deed pijn.

Haar gezicht voelde dik en stijf en brandde. Ze moest eten koken. Ze probeerde overeind te komen.

Alles draaide om haar heen. Ze schoof achteruit totdat ze met haar rug tegen een keukenkastje leunde. Ze haalde voorzichtig adem.

Haar ribben waren nog verder beschadigt en ze was bang om een long aan te prikken.

Hij zou haar nooit naar het ziekenhuis brengen. Ze zou overal in zijn dure auto bloeden.

Ze begon te grinniken bij het idee, ze moest meteen haar ribben grijpen want de pijn was onverdraaglijk.

De volgende keer slaat hij je dood, dat weet je toch? vroeg ze aan zichzelf. De lach verstomde weer.

Ja,ja, dat weet ik, maar wat doe je eraan? Opvanghuis? Geprobeerd, zij sturen je meteen weer terug, want een predikant, die doet dit soort dingen niet. Ouders? Geprobeerd, die geloven je niet, want een predikant is een ideale schoonzoon, die doet dit soort dingen niet.

Haar hoofd klopte zwaar van de pijn en de wilde gedachten.

Dacht ze er echt aan om er vandoor te gaan? Zonder iets mee te nemen, zonder geld?

De auto was geld waard, veel zelfs. Ze had geen rijbewijs, maar ze kon wel rijden.

Van een vriendin geleerd, totdat hij een eind aan die vriendschap maakte.

Ze stond moeizaam op en pakte de autosleutel uit het mandje, waar hij altijd zijn sleutels in legde. Ze pakte meteen zijn portemonnee ook mee, het ging in een moeite door.

Ze gluurde de huiskamer binnen waar hij zou moeten zijn en daar lag hij, op de bank, te slapen. Met zijn schoenen op de bank. Dat kon ze dan weer schoonmaken met haar zere lijf. Oh, nee, toch niet, ze ging er vandoor.

Ze nam zich hier en nu voor, dat als iemand haar nog eens zou slaan, ze hen driedubbel zou terug betalen. Genoeg is genoeg

Ze strompelde de deur uit en stapte in de auto. Hij had hem buiten laten staan, dus hij was van plan om nog weg te gaan vanavond.

Nou, dacht ze, niet met je auto. Ze stapte in en reed weg. Het kostte ongelofelijk veel moeite om de auto op de weg te houden. Ze reed heel langzaam.

Alles deed zeer. Haar hoofd bonsde, haar gezicht schrijnde en haar ribben stonden in brand.

Haar rug klopte.

Het was zo moeilijk om haar aandacht erbij te houden, haar gedachte dreigden af te dwalen.

Ze reed naar de dichtstbijzijnde stad en regelrecht naar een autodealer waarvan bekend was dat hij het niet te nauw met de regels nam.

Na zware onderhandelingen kwamen ze tot een overeenkomst en betaalde de man een flink bedrag voor de auto. Het was een schijntje bij wat het waard was, maar hij gaf haar ook een jas en een zwarte hoofddoek van zijn vrouw en een lift naar het station.

Ze stapte in de trein en nam zich heilig voor om nooit meer voet in dat kleine dorpje te zetten.

 

Lisa zat ineengedoken in de trein en luisterde geconcentreerd naar de twee jongens tegenover haar.

Ze hadden een hele woordenwisseling over freighttrain hopping, ze konden het niet eens worden over de plek waar ze wilden opstappen. Er scheen een storing in een wissel te zijn en nu weken de goederentreinen uit naar Rotterdam Centraal Station, wat de kans om betrapt te worden groter maakte. Dordrecht leek een optie, behalve dan dat er dan overgestapt moest worden.

De jonge mannen reden zwart, dus dan werd de pakkans daarop een stuk groter.

De meningen waren verdeelt. Het was al laat in de avond en er was minder controle dan overdag. Ook was het koud buiten wat minder actieve buitenwerkers opleverden.

Lisa dacht dat het voor haar de snelste manier zou zijn om te verdwijnen. Als ze een trein kon vinden.

En verdwijnen was een must na het pak slaag wat ze had gehad van haar man. Ze dacht dat hij haar deze keer dood zou slaan.

Naar de politie gaan en aangifte doen was geen optie meer.

Dat had ze al eens geprobeerd en ze was zonder meer mee naar huis gestuurd met de mededeling dat ze een goede psycholoog moest zoeken en haar arme man met rust moest laten. De volgende optie was verdwijnen. Het liefst voorgoed. Als er vrachttreinen in de buurt van Centraal zouden staan, was het misschien mogelijk om erin te kruipen en zo de grens over te gaan. Het viel te proberen. Lisa was zich ervan bewust dat ze niet echt heel ver meer zou komen. Haar beide ogen zaten dicht en ze kon nog een beetje zien door een kiertje, een paar ribben waren gebroken en iedere ademhaling voelde als een messteek.

Haar hoofd voelde wazig en wattig en het was moeilijk om zich te concentreren. Ze had een knallende koppijn.

Een plekje zoeken op een vrachttrein en dan haar ogen sluiten. Daar concentreerde ze zich op. De adrenaline hield haar voorlopig op de been.

De trein stopte op het station. Lisa stond voorzichtig op en haalde zo oppervlakkig mogelijk adem. Oh God, wat deed dat zeer.

Ze strompelde de trein uit, het perron op. Ze hield zo goed ze kon de sluier voor haar gezicht en liep langzaam als een oude vrouw helemaal naar het einde van het perron.

Het was nooit tot haar door gedrongen dat het perron zo lang was. Maar nu kwam er geen einde aan.

Ze liet zich langs de rand van het perron naar beneden zakken, het laatste stukje vallend en ze boog dubbel van de pijn.

Ze haalde langzaam adem, zich concentrerend op haar ademhaling. Heel voorzichtig kwam ze weer overeind, haar lichaam strekkend. Ze kwam amper boven het perron uit.

Ze keek om zich heen, ze stond net naast de rails.

Verderop zag ze dat de rails splitste in verschillende baanvakken.

Op één van de baanvakken stond een goederentrein te wachten tot er ruimte was om te vertrekken.

Ze begon er vastbesloten er naar toe te lopen. Het was een lange trein met verschillende soorten wagons. De trein stond met de achterkant naar het station. De achterste wagon was een lange platte wagon met een bizar vervoermiddel erop. Het leek een beetje op een boot met grote wielen. Aan de achterkant waren twee grote dubbele wielen met een enorm grof profiel. Het chassis hing er tussen en niet er boven. De wagen was zwart en bijna niet zichtbaar in het donker.

Precies wat ze zocht, dacht ze.

Ze klom moeizaam op de wagon en kroop onder de wagen en verstopte zich achter de dubbele grote wielen.

Ze ging liggen, zich langzaam en voorzichtig ontspannend. Ze sloot haar ogen en ademde uit. Ze had het gehaald.

Met een hard gesis kwamen de remmen los en de trein vertrok. Een harde schok sidderde door de trein van wagon naar wagon.

Lisa kreeg het niet meer mee, ze had het bewustzijn verloren.

Na verloop van tijd kwam ze weer bij. De trein reed, maar langzaam. Blijkbaar naderden ze een station of een rangeerterrein.

Lisa had het koud, ontzettend koud. Ze rilde aan één stuk door, wat bijzonder pijnlijk was met haar gebroken botten. Naast haar zat een vrouw met lang zwart haar.

‘Je moet wakker worden, als je niet wakker wordt ga je dood en je hebt nog zaken af te ronden en dingen te doen. Wordt Wakker!’ Haar stem klonk dringend, ze had een zwaar accent en ze sprak Engels.

Wat een rare droom, dacht Lisa wazig. De dringende nood in de stem bracht haar in beweging. De vrouw hielp haar niet overeind, maar moedigde haar constant aan.

‘Goed zo, lieverd, je kunt het, kom overeind en ga in de wagen. Ik heb de kachel voor je aangezet. Ik zal op je passen tot je hem gevonden hebt. Alles komt goed, er liggen nog mooie dingen voor je in de toekomst’

Ze begreep niet zo goed waar de vrouw over sprak.

De trein kwam langzaam tot stilstand, de remmen sisten en met een schok stonden ze stil. De wagen waar ze onder lag zoemde. Het leek alsof er een kachel brandde daar.

Verleidelijk.

Ze krabbelde moeizaam onder de wagen vandaan om te zien of er misschien een deur open was van het vervoermiddel. En verdomd, er was een deur van het slot en Lisa klom erin. Zachtjes deed ze de deur weer dicht. De deur klikte meteen in het slot. Ze dacht vaag aan de vrouw onder de wagen, maar ze was nu niet hier.

In de verte klonk geroep en er renden mensen bij de trein vandaan. Nog meer treinhoppers.

Ze keek om zich heen, een soort camper, dacht ze. Met een slaapbank, twee dekens en een kussen erop. Een krat met water stond klem in een hoek. Een andere hoek had een klein keukenblok. De binnenkant was glad en functioneel afgewerkt. Niet bijster gezellig, maar wel lekker warm.

Buiten zag ze twee werkmannen in oranje vesten alle wagons controleren op illegale passagiers. Ze kroop onder de dekens en deed net of ze er niet was. Haar hoofd ook verstopt.

Ze kreeg het er lekker warm van. De mannen liepen door, ze schenen onder het voertuig en voelden aan de deurkruk. Het voertuig zat op slot. Ze liepen door en Lisa haalde opgelucht adem. De remmen sisten, de wagons schokten, de trein vertrok weer.

Ze viel weer in slaap. Ze werd onderweg een paar keer wakker. Ze nam een fles water en dronk wat.

Dat was moeilijk, haar gezicht was vreselijk gezwollen. Alles brandde of deed pijn. Ze deed de sluier af, maar hield de jas aan. Ze lag gemakkelijk en had het niet meer koud. De trein reed nog steeds.

Hoofdstuk 20

 

Brown was in paniek, dat was meestal geen goed teken, dacht hij, hij was geen paniekzaaier en meestal de rust zelve. Maar nu niet. Hij was zijn hele handel kwijt geraakt die in het clubhuis was ondergebracht. De vrouwen zaten op een geheime locatie en hadden waarschijnlijk genoeg te vertellen als ze van de schrik bekomen waren.

Ook zijn eigen vrouw zat op een plek waar hij niet bij kon komen. Misschien kon hij een bom gooien, maar het moest wel een grote zijn, want een raket had niet voldaan. Hij had nog wel een mannetje die dat in elkaar kon zetten. Die moest hij maar eens bellen.

Hij beweerde ook al niet meer voor hen te werken, het leek wel besmettelijk, belachelijk.

Hoe kwamen ze nu toch op het idee, dat ze wat in te brengen hadden. Vermoeid schudde hij zijn hoofd.

Twee huurmoordenaars die solo gingen. Wilden ze zijn zaken overnemen?

Hij had nog veel meer trawanten, zelfs nog medewerkers die Spike niet kende. Hij wist niet goed wat hij met die reus aan moest. De man liep behoorlijk in de weg. Mm, daar moest hij nog eens diep over nadenken. Zo’n spierbundel op zich was veel waard, hij moest alleen gebroken worden en dat kon met dat type best een probleem zijn.

 

Spike en Ghost hadden de vrachtwagen een stuk verderop in het bos geparkeerd en wachtten op Luke en Boris tot ze klaar waren om de boel over te dragen aan Sam.

Er waren ook een aantal mannen van Morgan Security op komen draven.

Zij waren in de buurt bezig geweest met een beveiligingsklus en hadden nu ook wel tijd om dit Centrum te beveiligen. Met Sam was een psycholoog meegereisd. Een knappe donkere dame met intrigerende zwarte ogen en een lang en lenig lijf. Luke was danig onder de indruk van haar.

Na verloop van tijd kwamen Boris en Luke naar de vrachtwagen en gingen ze op weg naar het verstopplekje van de motorclub. Het was gelegen in vlak land in een oude verwaarloosde boerderij. Er stond een hele rij motoren voor de deur geparkeerd. Tot zover verstoppen, het was duidelijk dat er iemand thuis was.

Ghost reed langzaam met de vrachtwagen het erf op. Zij zou in de vrachtwagen achter blijven. Als zij niet wilde dat er iemand binnenkwam, dan kwam er niemand binnen.

De drie mannen stapten uit en liepen op hun gemak naar de voordeur.

Boris keek vragend naar Spike. Bellen of niet bellen?

Spike had er een beetje genoeg van dat Boris het zware werk leek te doen en Spike stampte in één machtige trap de deur eruit.

Hij liep door naar binnen en opende onmiddellijk het vuur.

De mannen die daar binnen zaten stormden zo snel ze konden de deuren uit en verdwenen. Je hoorde motoren starten en een paar motors reden ook daadwerkelijk weg.

Ook hoorde ze de motor brullen van de vrachtwagen en het gekrijs van scheurend metaal. Gejammer van mannen die hun geliefde motorfiets tot prut zagen vergaan. Ze huilden van woede en frustratie.

Luke ging weer naar buiten om te zien of met Ghost alles goed ging. Alles was prima in orde. Luke dreef de paar motorrijders die nog overeind stonden bij elkaar en bond ze vast met ductape.

Hij knikte naar Ghost en ging weer naar binnen. Het was een bloedbad daar buiten.

Intussen binnen waren er geen mannen meer te zien. Brown was er weer vandoor gegaan. Weer uit het raam aan de achterkant.

‘Volgende keer splitsen’ zei Spike nors.

Hij begon het huis uit elkaar te trekken, dat was snel gedaan, het was oud en bouwvallig. Hier waren geen verstopte deuren. Maar er was ook nog een grote schuur.

Hij liep naar buiten en stond even naar de chaos te kijken die Ghost met haar vrachtwagen had veroorzaakt. Overal lagen lichamen en motoren. Ze had er doorheen geploegd. Het restant was vast geplakt door Luke. Ghost hing uit het portier en keek naar Spike.

‘Dat heb je zo goed gedaan, schatje, ik ben apetrots op je’ zei hij.

Het was voor het eerst in jaren dat iemand haar een welgemeend compliment gegeven had, dat ze een beetje rood in haar gezicht werd.

Intussen leek Spike dat niet te merken. Hij raapte een vent van de grond op en schudden hem een beetje.

‘Hecht je waarde aan je leven?’ vroeg hij aan de man.

De man knikte verwoed.

‘Vertel me dan maar over de schuur.’ gromde spike.

De man stotterde een beetje.

‘Misschien kan ik het beter laten zien’

Spike sleepte hem mee naar de schuur.

Het was een grote schuur, beter onderhouden dan het woonhuis. Het stond vol met rommel en oude landbouwwerktuigen. De man liep naar de zijkant, achter een oude hooiwagen met nog een berg hooi erop. Hij deed een luik open en wees naar beneden.

Hij deed een stapje achteruit alsof hij Spike eerst wilde laten gaan. Spike greep de man en trapte hem het gat in.

De man stortte naar beneden en meteen klonken er schoten daar beneden. Spike trok zijn mes en sprong de man achterna. Hij rolde bij het neerkomen meteen opzij en er werd weer geschoten. Alle schoten waren mis. Een paniekerige man zwaaide met een revolver en schoot op alles wat bewoog. Spike gooide met zijn mes en het heft verdween in zijn keel. Het schieten stopte. Spike liep naar de man en trok zijn mes uit de keel. Hij veegde het af aan het shirt van de dode.

Voorzichtig liep door de ruimte en keek om zich heen. De man die hij naar beneden had getrapt lag dood op de grond. Doodgeschoten door zijn maat. Er kwamen twee deuren uit in de kelder. Hij bekeek de deuren op zijn gemak. Er liepen een wirwar van draden over de deuren heen. Boobytraps? Echte of nep? Hij bestudeerde de deuren. Hij wreef over zijn oor en trok er even aan. Luke kwam naar beneden.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij, ‘Boris let boven op en op de vrachtwagen.’

‘Kijk naar de deuren, zie je al die draden, dat krijg ik niet weg, ik weet er te weinig van. Spike trok weer gefrustreerd aan zijn oor.

Luke bekeek de deur uitgebreid, hij kende deze manier van een deur beveiligen niet zo. Het zag er maar vreemd uit. Hij liep terug naar de trap en riep Boris.

Boris kwam naar beneden en Spike ging weer naar boven om de omgeving in de gaten te houden, terwijl Boris en Luke zich bezig hielden met de deur. Boris had dit soort bedrading al eerder gezien, al was het wel lang geleden.

Feitelijk kon hij er zelfs een naam geven aan de man die dit geconstrueerd had.

Hij wist ook dat die altijd een achterdeurtje voor zich zelf had ingebouwd. Hij dacht weer terug aan dat kleine Italiaanse mannetje die altijd met vuurwerk bezig was.

Hij dacht dat de man dood was, maar dit was zuiver zijn werk.

‘Ach, wat de fuck kan het schelen’ zei hij ineens hardop en pakte een blauwe draad en gaf er een ruk aan. Er gebeurde helemaal niets. Boris hief een grote voet en trapte de deur eruit. De deur viel in fragmenten uit elkaar.

‘Subtiel, daar hou ik van’ lachte Luke. Deze keer zouden ze leven, blijkbaar.

Boris liep naar de andere deur en pakte de blauwe draad en rukte die eruit en trapte ook deze deur finaal uit zijn scharnieren. De deur viel met een klap naar binnen.

Hij liep naar binnen en ging op zoek naar een lichtknopje. De stank waarschuwde hem al. Hier zaten ook mensen. Maar het was heel stil. Het licht ging aan en Boris zag een heleboel kooien, net als in het andere pand. Hier waren maar een paar kooien bezet en hij zag meteen dat die mensen overleden waren.

Hij liep naar de andere kelder waar Luke het licht al gevonden had. Ook hier kooien en deze waren wel vol. veel kinderen, die lagen te slapen en van de herrie niet eens wakker werden. Deze ploeg was er nog erger aan toe, dan diegenen in het clubhuis.

Boris pakte zijn telefoon en belde Sam. Hij gaf door hoeveel en waar de mensen zaten. Hier zaten ook mannen bij zag hij.

Hij schudde verslagen zijn hoofd en liep naar buiten.

Spike liep naar beneden om polshoogte te nemen en barstte van woede over wat hij aantrof.

‘Ik heb nog een adresje om heen te gaan’ gromde hij. Boris liep snel naar de vrachtwagen en stapte in. Waar wachtten we op? We hebben werk te doen.

Sam vond het niet leuk, dat hij de hele tijd achter de feiten aanliep en alleen het opruim werk kon doen. Hij zag de vrachtwagen uit het zicht verdwijnen en wilde er maar wat graag achter aan. Maar hier moest hij ook zijn, die mensen hadden hulp nodig. Hij inspecteerde snel de kooien en begon om ambulances te bellen. De mensen hier waren er slecht aan toe. De kooien waren opengezet door Boris, maar de mensen waren te zwak om eruit te komen. De kinderen sliepen overal door heen. Gedrogeerd.

Zijn mannen begonnen de kinderen en vrouwen uit de kooien te halen. De meeste waren amper bij kennis. Veel te mager en ontzettend vervuilt. Onvoorstelbaar.

Sam wist best dat ze deze praktijken aanhielden om de mensen te breken. Dan waren ze veel gehoorzamer.

Maar het was verschrikkelijk om het met eigen ogen te zien.

 

Ondertussen reden Spike, Boris en Luke met Ghost mee naar het volgende adres.

Spike was er niet heel enthousiast over dat Ghost meeging, maar de vrachtwagen startte niet zonder haar vingerafdruk en Ghost zou laaiend zijn als ze haar achter zouden laten. Spike voelde zich gewoon een beetje beschermend over haar. Maar ja dat was meer zijn probleem, niet waar?

Deze keer was het een oude loods en er stonden geen motoren voor de deur. Of ze waren niet hier, of ze hadden hun lesje geleerd.

‘Oh, dit wordt een makkie’ lachte Ghost en ze gaf gas bij. Er zat een zwaar stalen frame aan de voorkant van de vrachtwagen, daar kon een sneeuwschuiver ingehangen worden. De sneeuwschuiver zat er niet op, maar het frame wel. Met een hard gekraak en het gegil van scheurend metaal reed Ghost de vrachtwagen de loods in. De mannen hadden geleerd van de vorige keer, de motoren stonden binnen. Ghost walste eroverheen met de grote wielen van haar vrachtwagen. Het gekrijs van vervormend staal ging nog een poosje door. Ghost had een grote glimlach op haar gezicht.

Spike sprong uit de nog rijdende vrachtwagen en opende het vuur. Zoals gewoonlijk een enorme chaos veroorzakend. Hij had geen medelijden en schoot op alles wat bewoog.

Ineens zag hij twee vrouwen ineengedoken zitten tussen de lijken van een paar mannen. Ze zaten helemaal in elkaar gedoken met hun armen over hun hoofd gevouwen. Om hun hals zat een stalen band met een ketting zaten ze vast aan een oog in de vloer. Ze konden geen kant op. Een van de vrouwen was bont en blauw en vreselijk mager, de andere zag er wat beter uit. Spike ontplofte totaal. Hij ging achter vluchtende mannen aan en schoot ze allemaal dood. Hij was als een armageddon.

Ghost was uit de vrachtwagen geklommen met een breekijzer en een betonschaar en probeerde de ketting lost te maken. Dat lukte niet best en Boris schoot te hulp.

De vrouwen krompen in elkaar bij het zien van de afmeting van Boris. Hij gaf ze een geruststellende grijns en knipte de ketting door. Ghost hielp ze snel in de vrachtwagen en sloot de deuren.

Spike was hard op weg om ook de loods te slopen. Luke bleef bij de vrachtwagen om op te letten dat er niemand hen in de rug zou aanvallen. Ghost vroeg de vrouwen of ze hier opgesloten waren en of er meer slachtoffers waren. Niet in de loods vertelden ze, maar er was nog een locatie waar ze geweest waren. Boris kwam naar de vrachtwagen toe met een vuilniszak met papierwerk en een paar usb sticks,

‘Kopietje computer’ grijnsde hij en verdween weer om Spike te helpen.

Deze vrouwen waren wat minder geterroriseerd als de andere vrouwen. Dat kwam vertelde ze dat ze al een hele tijd bij hun eigenaars waren en ze hadden geleerd om zichzelf te beschermen door goed op te letten en net te doen alsof ze niets zagen en niets hoorden. Ze waren langzamerhand beter behandeld dan de jaren ervoor. Ze voelden geen enkel loyaliteit tegenover de mannen die zich hun eigenaars noemden. Dus ze vertelden alles wat ze wisten over de volgende locatie, terwijl Ghost snel hun namen door het systeem haalden.

Spike en Luke kwamen aanrennen en sprongen in de vrachtwagen, Boris klom achter ze aan. Ghost ging in de bestuurdersstoel zitten en begon weg te rijden.

‘Per ongeluk een brandende sigaret in de prullenbak laten vallen, oeps’ lachte Spike.

Grote donkere wolken rook kwamen uit het kantoor, het knetterde al behoorlijk snel voor een sigaret.

‘Ik moet nodig stoppen met roken.’ mompelde Spike.

‘Even terug naar Sam om deze dames af te zetten en dan op naar de volgende locatie’ zei Ghost tevreden.

 

De volgende locatie was een oude fabriek, het leek wel een beetje op het grote gebouw van Safe Haven, maar dan kleiner en minder goed onderhouden. Er zat een garage in gevestigd. Buiten stonden motoren en grote pick-ups geparkeerd. Het zag er naar uit dat het grootste deel van de motorclub hier samen was. Misschien waren het er wel teveel voor drie man en een vrouw met een vrachtwagen.

‘Zal ik Sam bellen? Mogelijk wil hij mee doen met het ontmantelen van deze zooi.’

Sam was enthousiast over het idee en had al snel een paar betrouwbare mannen bij elkaar geroepen en was onderweg naar de garage waar op hem gewacht werd. De papierhandel deed hij wel achteraf, met zoveel vrouwen die gered waren kwam hij er wel mee weg. Zijn superieur zou het wel begrijpen. Hoopte hij.

Sam had nog zes man bij zich. De roldeuren van de garage begonnen omhoog te gaan en een vrachtwagen werd zichtbaar.

Ghost gaf gas en scheurde de inrit op naar de roldeur. Ze stampte op het laatste moment op de rem. De vrachtwagen probeerde haar te ontwijken en ramde zich in de zijkant van de roldeur. Met een scheurend geluid reed hij zich vast in de spijl van de roldeur. De chauffeur sprong eruit en begon weg te rennen, schreeuwend dat Spike er was. Binnen brak paniek uit en de stoere gasten renden door elkaar als paniekerige muizen. Sam stond breed te grijnzen met een groot geweer in zijn handen. Zijn mannen hadden de achterkant onder schot en iedereen die er langs die kant uit probeerde te glippen werd gewaarschuwd en daarna neergeschoten. De oogst was groot. Het restant van de club was hier en het pand was hermetisch afgesloten.

De vrachtwagen bleek vol met vrouwen, maar vooral kinderen te zitten. De vrouwen waren allemaal bont en blauw geslagen en vermagerd en vuil, alles om er maar voor te zorgen dat er geen vechtlust meer over bleef. Letterlijk lamgeslagen. De kinderen waren gedrogeerd om ze stil te houden.

Na verloop van tijd hadden de meeste mannen zich overgegeven en Boris, Luke en Spike onderzochten het pand zorgvuldig. Ze hadden geleerd van de vorige ervaringen en waren op zoek naar verborgen deuren. Spike liep letterlijk snuffelend over de gang. Het moest te ruiken zijn, die geur van wanhoop, dacht hij. Hij was laaiend, hij was niet meer voor rede vatbaar. Nu Sam er was kon hij niet iedereen zonder meer afmaken of met een hoop geweld ondervragen. Zijn zusje zou dat waarschijnlijk ook niet goed vinden. Hij moest zich beheersen. Toch was dat wat hij het liefste zou doen, het pand met de grond gelijk maken. Hij zuchtte eens en snuffelde weer. Hij rook toch iets? Vuilnisbak? Ander afval? De smerige lucht werd steeds sterker, naar mate hij verder in de gang kwam. Na verloop van tijd werd de geur weer minder. Spike liep al snuffelend weer terug in de gang. Hij leek wel een beetje op een speurhond, snuffelend de gang op en neer.

Overal zaten de zelfde schroten in de gang. Het leek veel te netjes en nieuw, gezien de rest van het pand. Dat was een grote bende. Deze organisatie was echt gek op verborgen deuren. Hij hief zijn voet en schopte zomaar ergens tegen de muur. Een hele rij schroten stortte van de muur af. De muur leek solide, maar de geur werd sterker., er moest dus een opening zijn. Boris hielp enthousiast mee en schopte tegen de andere muur in de gang. De muur was niet zo massief als het er uit zag. De gipsplaat wankelde even en stortte toen in. Er was weinig bestand tegen de lompe voeten van Boris als hij op een vernietigingstocht was.

Ze konden zo in de kamer ernaast kijken.

Het zag eruit als een kantine, met een paar tafels en stoelen en een koffiezetapparaat op een oude en vuile koelkast. Er was niemand aanwezig. Spike gaf weer een schop tegen de muur en nu stortte een deel van de muur met veel lawaai geheel in. Bakstenen rolden een trap af en de geur werd ineens veel sterker. Dat rook niet goed, dat rook helemaal niet goed. Sam kwam de gang inlopen met een van zijn mensen in zijn kielzog. Hij keek vol verbazing naar de ravage die Boris en Spike hadden veroorzaakt. Die twee samen waren een natuurramp, dacht hij.

Hij schudde zijn hoofd en zei verder niets. Hij gebaarde naar zijn collega dat ze naar beneden moesten gaan. Boris was blij dat hij niet naar beneden hoefde, het rook naar de dood. Samen met Spike en Luke zochten ze verder naar verborgen ruimten. Als achter hen in de gang de doden lagen, was er misschien nog wel een ruimte met overlevenden. Het kon ook zijn dat ze allemaal in de vrachtauto zaten. Voorlopig zochten ze nog even verder. Boris trapte met enige regelmaat een muurtje omver, als het er maar even verdacht vond uit zien. Luke stampte op de vloer en als hij een hol geluid hoorde zette hij een breekijzer tussen de planken. Ze vonden niets. Op het kantoor zat Ghost en verzamelde alle papieren die ze kon vinden en ze maakte een kopie van de computer. Ze wilde die niet meenemen voor het geval ze een tracker hadden. Dat hadden haar eigen computers ook.

 

In de keuken hoorde ze ineens Luke brullen, hij had een luik gevonden. Het luik was beveiligd met weer van die blauwe draadjes. Dezelfde maker? Boris bekeek ze uitgebreid. Nee dit was andere koek. Als hij deze los trok zou het hele pand de lucht in gaan. Hij riep Sam, die moest het maar oplossen.

Spike, Luke en Boris trokken zich terug in de vrachtwagen. Het terrein wemelde van de agenten. Ghost werd er nerveus van en Spike was er ook niet blij mee.

Ghost startte de vrachtauto en begon langzaam achteruit te rijden. Sam zwaaide naar hen en maakte een gebaar van bellen. Opgelucht keerde ze de wagen en vertrok.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdstuk 21

 

Alle handel was weg in San Francisco.

Brown was uit zijn plaat gegaan tegen zijn mannen dat ze zo slecht voor de handelswaar hadden gezorgd dat er veel te veel doden waren. De mensen breken was oké, maar ze vermoorden was zonde van het geld. Sukkels.

Maar nu was alles weg. De motorclub bestond niet meer, de gebouwen waren gesloopt of afgebrand en de meeste leden van de motorclub waren dood.

De meeste vermoord door Spike, zijn eigen huurmoordenaar, die hij blijkbaar tegen het zere been had geschopt en die gestoorde Rus. Hij wist niet goed wat hij van die vent moest denken, maar een mak schaap was hij zeker niet.

Nu moest hij een paar belangrijke klanten teleurstellen en daar verheugde hij zich niet op. Iedere keer dat hij dacht de juiste vrouw voor de belangrijkste van hen te hebben gevonden, gebeurde er iets wat de boel weer verpestte. Nu had hij al twee keer nog maar net het vege lijf weten te redden. Amerika werd een beetje te gevaarlijk voor hem en hij besloot richting Frankrijk te gaan. Daar zat nog een belangrijkere connectie van hem, zijn baas.

 

In safe Haven begon Bo weer behoorlijk op te knappen. Ze snakte naar een lekkere vechtpartij met Drake Maar hij gaf niet thuis. Eerst genezen, vond hij. Hij wilde niet knokken met haar, zo lang ze in het gips zat. Ze daagde hem voortdurend uit.

Ze stak haar krukken tussen zijn benen zodat hij struikelde. Ze prikte hem op pijnlijke plekken.

Maar het hielp allemaal niets. Hij gaf niet toe. Bo werd er enorm kriebelig van.

Ze had die uitlaatklep gewoon nodig. Ze kon ook niet rennen en seks wilde hij ook niet.

Hij was bang dat hij haar pijn zou doen. Ze had het gevoel dat ze ging ontploffen. Dus was ze naar de gym gestrompeld op haar krukken om te zien of één van de andere mannen met haar wilde sparren. Ze kon hinkelen, toch?

Vechten op één been was vermoeiend, maar toch ook leerzaam, dacht ze.

Ron was aan het trainen en hij wilde het wel proberen. Hij was nog steeds aan het opbouwen en echt veel sparren deed hij nog niet. Maar Bo zat in het gips en was dus ook niet snel. Ron zette een helm op en gaf Bo er ook één. Dat wilde ze eigenlijk niet, maar hij vond het nodig. Bo had een behoorlijke klap op haar hoofd gekregen toen ze van de ladder afviel en Ron had een hersenbeschadiging. Ze moest beloven dat ze hem niet tegen zijn hoofd zou trappen.

Ze gingen van start. Bo miste de trappen die ze normaal zou uitdelen enorm, maar ze kon alleen trappen met haar gipsbeen en dat leek haar geen goed idee. Ze huppelde rond en deelde klappen en stoten uit. Ze richtte op Rons schouders en niet op zijn hoofd. Ron deelde harde klappen uit, maar hij was langzaam. Ze zag alle klappen lang van te voren aankomen. Toch was het lekker on even bezig te zijn. Ron grijnsde als een gek, hij had het enorm naar zijn zin. Haar beweeglijkheid nam zienderogen toe, naarmate ze er aan wende op één been te staan. Ze probeerde voorzichtig om een trap uit te delen met haar gipsbeen, die was zwaar, dus het viel nog niet mee. Maar hoe langer ze bezig was, hoe makkelijker het werd. Ze voelde alle kneuzingen en alle stramme spieren, maar het was prettig om weer in beweging te zijn. Ze wist dat Drake boos op haar zou zijn, maar ze moest ontladen. Ze hoopte van harte dat ze het hem kon uitleggen. Ook Ron ging zienderogen vooruit, Bo was ook niet snel, dus ook hij kon alle slagen en trappen aan zien komen. Het was bijna of ze in slowmotion bezig waren.

Drake kwam de gym binnen en zag Bo daar aan de slag met Ron, hij wilde boos uitvallen naar Ron omdat hij aan het sparren was met een vrouw in het gips.

Maar eerst hij keek wat beter en zag niet alleen de brede grijns van Ron, maar ook de glimlach van Bo. Zo had ze in dagen niet gelachen, ze was alleen maar dwars geweest.

Drake besefte ineens dat Bo op het moment nergens haar overtollige energie kwijt kon en dat dat de reden was geweest van haar slechte humeur en dwarse gedrag.

Hij was naar de gym gekomen om alle frustraties van de afgelopen tijd kwijt te raken, maar haar wilde hij die mogelijkheid ontnemen. Hij schaamde zich diep voor zijn overbezorgdheid en ongevoeligheid voor wat ze nodig had.

Bo was niet het type die je in een glazen doosje kon doen en veilig kon houden.

Dan zou ze uiteindelijk hard weglopen. Het was een openbaring voor Drake. Hij leunde tegen de muur en keek hoe Bo bezig was met Ron. Hij was zo bang geweest dat hij haar was kwijt geraakt, dat hij haar het liefst aan zich zou vast binden, maar dat was zijn probleem en niet het hare.

Ze vochten verder in slowmotion tot Ron hijgend achteruit stapte en het gevecht onderbrak. Hij hijgde zwaar en was nat van het zweet. Dikke druppels liepen over zijn gezicht en nek.

‘Ik zit aan mijn maximum van wat ik kan doen vandaag, nu moet ik gaan douchen, eten en rusten, sorry’ hijgde hij zwaar.

Bo stak haar hand naar hem uit en gaf hem een knuffel.

‘Goed gedaan, Ron, dank je wel’ zei ze dankbaar. Ze zweette amper. ‘red je het om thuis te komen of moet ik Drake bellen om je even te brengen, het spijt me als ik je heb uitgeput’

Ron lachte hartelijk ‘Ik vond het heerlijk, ik heb goed geleerd de afgelopen maanden om mijn grenzen te bewaken, laat me even uit hijgen en ik ben zo goed als nieuw.’

Hij wiste het zweet van zijn gezicht en nek met een handdoek en pakte zijn fles water.

Een beetje drinken was een goed idee. Bo hinkte naar een bank en plofte neer, ze pakte haar water en nam een slok. Drake kwam geluidloos dichterbij en ging naast haar zitten. Er ging een schok door Bo heen. Nu zal je het krijgen, dacht ze en zette zich vast schrap tegen de donderpreek die ze verwachtte. Drake zei niets en zat daar met een peinzend gezicht. Ron keek ongemakkelijk.

‘Wil je een lift, Ron?’ vroeg Drake rustig.

‘Nee, dank je wel, even uitlopen is goed voor me. Dag Bo, tot kijk’ hij stak zijn hand op en vertrok.

Bo zat ongemakkelijk zwijgend op het bankje, Drake zat naast haar en zweeg ook. Hij zuchtte diep.

‘Ik wil mijn verontschuldiging aan bieden’ zei hij met schorre stem, ‘Ik heb je opgesloten en in de watten gelegd. Je moet op ontploffen hebben gestaan, het spijt me dat ik niet naar je geluisterd heb’ hij zuchtte weer.

Bo keek opzij en kroop toen op zijn schoot. ‘Het is vergeven, volgende keer beter. Ik zal harder tegen je schreeuwen. Oké? Ze grinnikte. ‘Denk je dat je nu wel weer seks met me wil of moet ik daar ook een andere vrijwilliger voor vinden?

‘Zet dat maar uit je hoofd’ gromde hij en sloot haar brutale mond met de zijne.

 

Een paar uur later had Drake haar in de tuin geïnstalleerd. Ze zat op het terras bij het zwembad, lekker in de schaduw van een paar grote bomen.

Anna en Phil zaten er ook met een kaart van het terrein voor zich op tafel. Ze waren het niet met elkaar eens over de nieuw aan te leggen weg. Phil wilde een rechte weg, zodat ze snel konden uitrukken, Anna wilde bochten om te hard rijden te voorkomen. Voorlopig waren ze nog niet aan een compromis toe.

Er zaten ook nog wat dames uit de opvang op het terras. De meeste zaten in gewone kleding en niet in zwemkleding. Ze schaamden zich nog te vaak voor blauwe plekken of littekens. De kinderen poedelden in het zwembad. Het was warm deze middag.

Bo was moe van de sparsessie met Ron en de sekssessie met Drake.

Ze wilde niet in bed blijven liggen en dus nu lag ze bij het zwembad. Ze hoorde het geroezemoes van de stemmen om zich heen en werd langzamerhand steeds slaperiger.

Ze kon natuurlijk een dutje doen, het was veilig hier. Ze hoorde een zachte bons en een verschrikte kreet.

Ze schoot overeind en keek om zich heen. Phil was vertrokken, maar de kaart lag nog op tafel. Dan moest Anna nog in de buurt zijn.

Bo keek om zich heen om te zien of ze Anna kon ontdekken. Ze zag een flits in de struiken en hoorde gemompel. De andere vrouwen hadden niets gehoord en praten rustig onderling. Eén van de kinderen keek naar de struiken en begon te trillen en huilde zachtjes. Het meisje zag spierwit, ze was amper zes jaar oud.

Bo kwam overeind en hinkte naar de struiken. Ze keek er om heen en zag één van de vrouwen van de opvang over Anna gebogen met haar beide handen om haar keel geklemd. Bo reageerde meteen en hinkte dichterbij en haalde uit met haar gipsbeen en trapte de vrouw tegen haar hoofd, ze zakte stil in elkaar. Bo hinkte dichterbij en liet zich op de grond vallen naast Anna. Ze controleerde haar hartslag en ademhaling en begon onmiddellijk te reanimeren. Na een keer of tien voor Anna geademd te hebben begon ze te hoesten. Bo pakte haar telefoon en belde Phil en daarna Drake.

De vijand was blijkbaar binnengedrongen. Maar door wie werd ze gestuurd?

 

Phil was des duivels. Bo had de vrouw hard geraakt met haar gipsbeen en ze was nog steeds niet bij gekomen.

Bo’s gips was gebroken en ze moest naar het ziekenhuis voor nieuw gips en een foto van haar been.

Ze had zwaar de pest in en was liever in Safe Haven gebleven om bij het verhoor te zijn. Ze wilde weten waarom Anna het slachtoffer was.

Drake was boos en alert, hij kon de aanslag niet rijmen met Anna. Zij kwam nooit buiten het terrein en ze was populair bij de andere vrouwen. Hij begreep het niet.

De andere vrouwen waren onrustig en kwamen één voor één naar Mariah toe om te vertellen wat ze over Sophie wisten, wat niet veel was. Ze was stil geweest en wilde niet praten over persoonlijke dingen. Mariah had wel een idee wie de opdrachtgever was, maar voor ze dat kon vertellen had ze eerst toestemming nodig van Anna en zij was nu niet aanspreekbaar.

Ze was bang en hield zich trillend vast aan Dec en wilde voor nu met niemand praten. Dec hield haar stevig in zijn armen en wiegde haar. Langzaam werd ze rustiger.

Mariah zocht de antecedenten na van Sophie, ze moest iemand anders zijn dan ze zich voorgaf te zijn. Blijkbaar was er bekend dat Mariah echt iedereen natrok.

Ze moest beter werk afleveren. Of zou ze gechanteerd worden met iets, zodat ze dit tegen haar wil deed. En wat moesten ze dan? Wel straffen, niet straffen, maar ze er uit gooien? Of was dat ook een straf of gewoon maar Sam bellen of de politie? Mariah wreef wanhopig over haar hoofd.

‘Ik weet niet of dit allemaal wel een goed idee was’ zei ze verdrietig tegen Phil, ‘Misschien moet ik gewoon weer iedere dag verkassen en Safe Haven sluiten’ er liep een traan over haar wang.

Hier had ze geen rekening mee gehouden, huurmoordenaars die achter haar vrouwen aanging. Hoe kon ze de vrouwen en kinderen daar tegen beschermen? Ze had nooit gedacht dat het allemaal zo zou escaleren als ze op één plek bleef.

Maar als zij het opgaf, waar moesten ze dan heen? De handel met vrouwen en kinderen, vooral kinderen moest gewoon ophouden.

Phil sloeg zijn armen om haar heen en knuffelde haar stevig.

‘Je bent altijd zo sterk’ zei hij zachtjes ‘geef het nog niet op, je weet toch wie hier achter zit, sla terug, zo hard je kan, daar ben je goed in. En je bent niet alleen, je bent nooit alleen.’

Mariah knuffelde Phil terug en dacht diep na

‘Ik heb mijn meiden nodig’ zei ze nog een beetje snotterig ‘Als we alle vier aan het werk zijn, zijn we onverslaanbaar’ Ze begon berichtjes te verzenden met haar telefoon en gaf Phil een dikke kus.

‘Hup, aan het werk’ zei ze glimlachend en begon allerlei computers op te starten.

Phil gaf een dikke zoen terug en ging naar zijn monitors om te zien of er nog vreemden rondliepen op, wat hij beschouwde als zijn terrein. Hij moest de waakzaamheid verhogen, de vijand was wanhopig aan het worden, de aanvallen gingen onverminderd voort. Nu van binnen uit. Misschien dat er nog een grote aanval van buitenaf zou volgen. Die verdediging was zijn werk. Ook voor hen was er werk aan de winkel.

 

 

 

 

Hoofdstuk 22

 

De aanslag was mislukt en hij voelde de hete adem in zijn nek van die meiden.

Ze waren veel te slim. Hij had korte metten met ze moeten maken toen ze nog verspreid waren.

Maar het was hem ook niet gelukt met Dinda, toen ze nog alleen woonde. Hij was toen kansloos en dat was hij nu nog steeds.

Zelfs Anna wist hij niet te pakken te krijgen en nu ze gericht aan het zoeken waren, kwamen ze steeds dichter bij. Brown was bij hem komen aanspoelen, zijn zaken verneukt.

Blut en kapot gemaakt. Volslagen nutteloos verder, maar misschien kon hij hem naar voren schuiven om de zondebok te zijn en zou hij kans zien om de dans te ontspringen. Hij zou hem nog even verdragen.

Hij krabde op zijn hoofd en nam nog een stevige borrel. De zaken gingen slecht. Hij had zelf naar de VS moeten gaan in plaats van de zaken door Brown te laten regelen, maar had er lang op geleken dat Brown de zaken goed onder controle had, klootzak

Nutteloos.

Nu had hij Boris én Spike op zijn spoor en dat was pas echt een slechte zaak. Al zijn afgerichte honden leken te gaan terug bijten.

 

Ghost had alle papieren die ze had meegenomen gescand en toen ze klaar was de hele handel aan Sam gegeven. Daarna had ze alles doorgestuurd aan Mariah. Daar waren de vier vrouwen aan het werk gegaan, terwijl Ghost ook bezig was. Ze had de vrachtwagen op een stil plekje geparkeerd in de buurt van de tijdelijke opvang. Sam ondervroeg alle vrouwen samen met Kyra. De vrouwen waren zonder uitzondering getraumatiseerd en soms amper aanspreekbaar. Maar er waren er genoeg om een complete nachtmerrie te onthullen.

Met genoeg details om nog een locatie te bepalen en nog meer kinderen te redden.

De kinderen waren allemaal gedrogeerd om ze rustig te houden. Het werd nog een hele tour om de ouders weer terug te vinden.

Ze bleken wereldwijd te zijn verdwenen en er werd een heel team gevormd om alleen al hun identiteit te bepalen. Sommige kinderen waren nog heel jong.

Sam was zo vriendelijk om alle informatie door te geven aan Ghost.

Spike was bijzonder geïnteresseerd in het kleine meisje dat hij uit een kooi had gered. Myra had zich als een aapje aan hem vastgeklemd en had enige moeite gekost om haar aan een hulpverlener te geven. Het meisje wilde niet loslaten en Spike eigenlijk ook niet.

Nu hield hij haar in de gaten. Als haar ouders niet gevonden werden wilde hij dat ze naar Safe Haven zou gaan en als dochter van zijn zus zou opgroeien. Niet van hem, hij was niet geschikt als vader.

 

Spike, Boris en Luke hadden hun motoren bij de vrachtwagen geparkeerd en waren ook druk bezig met de papieren.

Langzaam begon een spoor zichtbaar te worden.

Het spoor leidde naar een smokkelroute van Rusland naar Amerika, via de ondoordringbare Siberische bossen.

De verblijfplaats van Brown was niet te achterhalen. Voor nu.

Ook was het nog de vraag wie er de leiding had van de hele bende. Dat kon gewoon niet Brown zijn, hij had de intelligentie gewoon niet die er voor nodig was om dit allemaal op te zetten. De wreedheid misschien wel, maar hij miste de connecties en het vermogen.

Dus wie zat er achter en waarom was er telkens een connectie met Safe Haven? Of kwam dat alleen maar door de bemoeizucht van de vrouwen daar?

Waarom werden die mensen door de Siberische wildernis gesleept, er waren makkelijker manieren om er te komen.

Langzaam begonnen er sporen van een man tevoorschijn te komen, met een naam die iedere keer weer kwam opduiken. Wie was hij? Hij gebruikte verschillende identiteiten, maar verraadde zich geregeld.

Sam kwam langs om een update te geven.

Hij had een beetje moeite om de mannen uit de wind te houden nu er zoveel misdadigers gedood waren.

De vrouwen die gered waren hielpen wel, maar niet genoeg.

Er waren teveel agenten die met het oprollen van de organisatie een groot deel van hun inkomen verloren waren. Zij wilden de veroorzakers daarvan graag arresteren.

Sam deed zijn uiterste best, maar het dreigde te verzanden in een politiek spelletje.

Hij had van zijn superieur te horen gekregen dat de mannen uit het zicht moesten blijven. Het liefst het land uit voor een poosje. Sam zou het allerliefste zien dat ze achter het spoor aan zouden gaan naar de Russische bossen.

Het zou voor Boris betekenen dat hij naar huis ging, voor het eerst in twintig jaar. Hij twijfelde wat hij daar van vond. Aan de andere kant had hij de ellende gezien wat de handelaars hadden veroorzaakt en dat schreeuwde om actie. Dus hij zou ongetwijfeld terug gaan.

 

Spike wist niet precies wat hij moest verwachtten van de samenwerking met Ghost en Boris, zo te zien zouden ze naar Siberië gaan.

Maar eerst had hij nog andere zaken te regelen. Hij moest zijn zus uit de hebberige vingers van de nodige schatjagers houden en hij had een idee hoe hij dat moest doen.

Spike wilde de zelfde tactiek toepassen als hij had gedaan met het geld van zijn vrouw. Een stichting waardoor niemand meer aan het geld kon komen. Bo verdiende genoeg om geen honger te lijden, dacht hij grinnikend. Zijn zus deed het uitstekend.

Hij moest Moragh bellen en overleggen met zijn zus. Dat was moeilijk voor hem, hij hield er niet van om hulp te vragen, maar voor zijn zus deed hij veel dingen die normaal niet zou doen. Hij grinnikte in zichzelf.

Hij had een zus, hij had nog niet veel tijd gehad om er aan te wennen of om haar te leren kennen. Een onverzettelijke zus, die iedereen die haar te na kwam iedere hoek van de kamer kon laten zien. Hij was zo trots op haar. Ze leken zo veel op elkaar.

Het hele concept familie vrolijkte hem enorm op.

Tijd om de motoren in te laden en terug te keren naar huis. Ook Ghost had nog zaken te regelen en wilde rijden. Spike dwong haar om ook de vrachtwagen in het vliegtuig te zetten. Hij was er van overtuigd dat ze zou verdwijnen als hij haar uit het oog verloor. En daar kon hij best wel eens gelijk in hebben.

 

Boris had diep nagedacht over de maker van de bommen en was op internet op zoek gegaan naar een specifieke persoon. Degene die hij kende uit zijn tijd bij het vreemdelingenlegioen. Hij was er van overtuigd dat die persoon dood was, maar de bommen droegen duidelijk zijn handtekening. Had hij een leerling gehad of had hij een copycat?

Na enige speuren ontdekte hij hem in Londen.

In Londen was het huis van Bo opgeblazen en nu hij wist dat Louis in Londen woonde werd er een heleboel duidelijk. Louis werkte voor de organisatie die Bo naar het leven stond en een dikke vinger in de mensenhandel had.

Hij was diep teleurgesteld in Louis, hij had hem hoger ingeschat.

Louis was ook één van de weinige personen die een bom kon bouwen die zwaar genoeg was om de bunker van Phil daadwerkelijk te beschadigen. Dat maakte hem gevaarlijk voor Safe Haven en voor iedereen die daar woonde.

Hij besloot met Spike te praten omdat het ook over zijn zus ging, maar Boris wilde hem het liefst onschadelijk maken.

Hij was gevaarlijk voor Safe Haven als hij voor de Man werkte. Zo werd hij vaak genoemd. De Man.

Zijn werkelijke naam was nog onbekend, maar hij had er vertrouwen in dat de meiden hem wel zouden opsporen. En dan zou de Man het nog heel moeilijk gaan krijgen. Mariah kroop in zijn bestanden, Dinda in zijn financiën en Moragh zorgde voor problemen met de wet en Eva spoorde ieder fout op die hij ooit gemaakt had en strafte dat af. Dat waren geen meiden die je als vijand wilde hebben.

 

Tijdens de vlucht naar Safe Haven bespraken Spike en Boris de situatie van Louis.

Ze bleken hem allebei te kennen. Boris was opgelucht om te horen dat Louis verder geen betrekkingen meer had met de organisatie van die Spinoza.

Hij was blijkbaar verbonden met de Man, maar Spinoza lag als een kasplantje in het ziekenhuis, na een bezoek van Spike.

Hij had behoorlijk huisgehouden in Londen en was ook niet van plan om daar voorlopig terug te keren. Ze moesten naar Siberië en het was beter om daar niet via Londen heen te gaan.

Boris wilde zijn plannen eerst met Phil en Mariah bespreken, voordat hij in actie kwam.

Hij had nog een connectie uit het verleden. Victor, een Kroaat. Die kon hem misschien verder helpen om op het goede spoor te komen.

Victor was altijd een schimmige figuur geweest die uitsluitend deed wat hij zelf wilde.

Boris had hem leren kennen in het Vreemdelingen legioen. Victor was daar zijn sergeant geweest. Ze hadden samen de nodige gevechtssituaties meegemaakt. Victor was bijna als een vader voor hem. Hij had heel wat tijd doorgebracht bij Victors familie als ze met verlof waren. Zijn eigenwijze gedrag en vooral die van zijn vrouw hadden heel wat problemen opgeleverd voor Victor en zijn familie.

Maar in dit geval kon hij hem misschien wel verder helpen.

Victor had connecties op de gekste plekken. Dat varieerde van hoog in de politiek tot diep in de onderwereld. Met een beetje geluk ging dit hem aan het hart en wilde hij hen verder helpen.

 

Er hadden zich een hoop mensen verzameld in het kantoor van Mariah. Ghost was er ook en ze had een dikke knuffel gehad van iedereen. Ze was van de één naar de ander doorgegeven en Ghost wist niet wat haar overkwam. Het voelde aan als een warm bad en ze kon zich voorstellen dat iemand zich erg thuis kon voelen bij deze mensen.

Phil was er en de Morgantweeling, hun vriendinnen Bo en Dinda, Eva, Moragh, Boris, Spike en tot ieders verrassing Anna. Ze was een beetje bleekjes en zag er zenuwachtig en bezorgd uit.

Anna moest haar verhaal vertellen, het was tijd, maar het was moeilijk voor haar.

Ze schaamde zich. Verstandelijk wist ze wel dat het haar schuld niet was, maar gevoelsmatig was het anders. Ze voelde zich verantwoordelijk. Ze had het allemaal laten gebeuren.

En nu was ze hier en moest zich rechtvaardigen voor een aantal mensen die ze helemaal niet kende. Het was pijnlijk.

Ghost zag haar worsteling en herkende het tot diep in haar ziel. Ze had hetzelfde meegemaakt en ze besloot zich af te zonderen met Anna om met haar te praten.

Ze dacht wel dat ze wist wie Anna’s ex was en dat was dezelfde als de hare. Merkwaardig genoeg.

 

Toen Anna en Ghost later weer terug kwamen zagen beide vrouwen er meer ontspannen uit.

Ghost nam het woord.

‘Anna en ik moeten tot de conclusie komen dat we met dezelfde man getrouwd zijn. Ik heb me dood laten verklaren en Anna is door hem verkocht. Hij is een Brit en er wordt geregeld aan hem gerefereerd als De Man. Hij is een klootzak eerste klas. Ik ken hem onder de naam Taylor Davies, Anna kent hem als Hudson Bay. Ik vind nog wel uit wat zijn echte naam is. Ik heb geprobeerd hem te laten arresteren voor moord, maar dat is me niet gelukt. Nu is het tijd om zijn organisatie te vernietigen. Ik kon het niet alleen, maar nu heb ik hulp. Toch?’ ze keek vragend om zich heen. Iedereen knikte.

‘Hij heeft mijn drie zoons, hij is vast van plan om er misdadigers van te maken. Hij heeft me verkocht omdat hij vond dat ik er mietjes van maakte, zijn woorden, niet de mijne. Ik wil ze graag terug. Ze zijn nog zo jong’ Anna stem was zacht geweest, verdrietig.

‘Boris onderzoekt het spoor naar Siberië, ik ga met jou mee naar de plek waar Leblanc zijn organisatie heeft.’ Spike knikte naar Ghost. ‘waar is dat?’

‘Marseille’ antwoordde Ghost gespannen. Ze moest terug naar Marseille, kippenvel kroop over haar rug en ze rilde.

Spike legde een geruststellende hand op haar rug en ze trilde nu nog harder, maar om een andere reden.

Ze vond Spike leuk en doodeng tegelijk.

‘Wij gaan naar Londen om de zaken te regelen, Spike en ik zetten een Europese tak van Safe Haven op en gebruiken de erfenis om dat realiseren. Drake en ik zijn bij de hand als het nodig is.’ Bo leunde tevreden tegen Spike aan en hij sloeg een arm om haar heen.

‘Ik kijk of Louis geïnteresseerd is om mee te gaan naar Siberië’ zei Boris bedachtzaam. ‘Het is misschien wel verstandig om daar niet alleen rond te waren, ik heb dat land niet in alle vrede verlaten.’ hij grinnikte hardop, terwijl hij terugdacht aan het spoor van vernieling wat hij had achter gelaten toen hij vertrok.

Phil knikte, hij was het er mee eens, toch vroeg hij zich af of hij nog wel de baas was hier of dat de macht was overgenomen door Spike en Boris. Eigenlijk kon het hem niet veel schelen, als Spike zich met die zaken bezig hield, kon hij zich richten op de zaken hier. Problemen genoeg voor iedereen, dacht hij geamuseerd.

 

De vrouw was eindelijk bijgekomen van de klap met het gipsbeen en was verward. De mensen van Safe Haven hadden haar overgedragen aan de FBI agent Sam.

Hij had haar naar het ziekenhuis gebracht.

Ze had eigenlijk niet veel te vertellen. Brown had haar ingehuurd om Anna te vermoorden, ze wist niet waarom. Dat was het wel zo’n beetje.

Na behandeling had Sam had haar overgedragen aan de plaatselijke politie. Daar wisten ze wel raad met haar en ze verdween de gevangenis in afwachting van haar proces.

 

Na verloop van tijd werden de periodes waarin Lisa wakker was langer.

Soms ging ze een poosje in de passagiersstoel zitten en keek naar buiten. Ze had geen idee hoelang ze al in de wagen zat.

Buiten zag ze alleen maar bos aan zich voorbij trekken. Af en toe zag ze bergen in de verte of het blauw van een meer.

Als de trein vertraagde bij een station of een personeelswissel schoot ze weer onder de dekens en verstopte zich. Ondanks het drinken hoefde ze nog steeds niet te plassen.

Ze had verschrikkelijk veel pijn in haar ribben, maar ook steeds meer in haar rug.

Ze dacht aan de schoppen die haar ex-man haar gegeven had.

Gekneusde nieren, dacht ze gelaten. Gaat hopelijk vanzelf over, net als die ribben.

Ze scharrelde een beetje door de camper heen en ging op onderzoek in de kastjes.

Alles was functioneel, maar niet gezellig.

De kastjes zaten met een grendel dicht, alle spullen die in de kastjes stonden zaten vast met beugels en klemmen. Vreemde camper.

In een van de lades waar alle bestek apart vastgezet waren, vond ze een schaar.

Ze ging ermee in de bestuurdersstoel zitten en keek voor het eerst in de spiegel. Ze schrok zich rot.

Haar gezicht was gezwollen en bijna zwart van de bloeduitstortingen. Haar neus was dik. Ze dacht aan de selfie die ze had verstuurd toen ze de trein naar Rotterdam in stapte. Daar was haar gezicht nog niet zo blauw als nu, maar je kon al goed zien waar de agressieve blauwe plekken zouden ontstaan.

Eén foto had ze verstuurd naar haar ouders, zonder commentaar.

Eén foto had ze naar haar beste en oudste vriendin gestuurd met het onderschrift.

‘Je had gelijk, het spijt me’ daarna had ze haar telefoon in de vuilnisbak gegooid.

Ze zuchtte en knipte een blonde lok af. Ze draaide het raam open en stak de lok naar buiten en liet die verwaaien in de wind. En nog één en nog één. Net zolang ze een kort, ietwat onregelmatig koppie had.

Het was even lekker de frisse lucht, maar het was koud buiten.

Ongebruikelijk voor de tijd van het jaar. Ze draaide het raam weer dicht en wreef eens lekker over haar korte haar. Het was wel even wennen. Haar haar was zo lang geweest dat het over haar heupen viel. Nu was het tijd voor verandering en daar moest ze eens goed over nadenken.

Ze kroop weer op de bank en viel in slaap. Haar lichaam had de rust hard nodig.