Hoofdstuk 5

 

Dragan belde met zijn belangrijkste contact. Pjotr was al jaren lang een waardevol aanspreekpunt in de Russische onderwereld. Hij was ook een gewaardeerde vriend geworden in alle jaren dat ze zaken hadden gedaan.

Na jaren lang stevig in het gareel gehouden te zijn door het sovjetregime, hadden ze volop van de vrijheid genoten. Dragan at al heel lang van twee walletjes.

Nu was hij behoorlijk in paniek. Boris was terug in Rusland en sterker nog hij was dicht bij zijn ouderlijk huis.

Het huis was afgebrand, daar had Dragan nog voor gezorgd, maar hij wist niet wat Boris zich nog herinnerde, maar het zou beter zijn als hij niet meer op deze aarde zou rondlopen. Hij had Boris gevolgd als klein jongetje.

Hij leek gebroken te worden bij een beest in China, maar toen hij jaren later weer over hem hoorde was hij niet blij met wat te weten kwam. Boris had zijn eigenaar vermoord en was vertrokken. Hij was nog maar zestien, maar erg groot en gespierd voor zijn leeftijd.

Ze hadden hem getraind om een moordenaar van hem te maken, daarna waren ze verbaasd dat hij een moordenaar was geworden. Stommelingen.

Hij was hem jaren uit het oog verloren. Hij maakte zich daar niet zo druk over, zijn vader was een vriend van hem, dacht hij, en hij hield hem op de hoogte van zijn pogingen om zijn zoon te vinden. Hij zou het op tijd horen.

Nu was Boris al bijna terug bij zijn thuis en Dragan hoorde daar nu pas van. Kippenvel kroop langs zijn nek omhoog.

‘Pjotr, vermoord hem en iedereen die bij hem is.’ Dragan stem klonk koud.

‘Komt voor elkaar’ Pjotr hing de telefoon op. Hij wist precies over wie het ging. En hoe hij het ging aanpakken.

 

Boris rolde opzij en gluurde om de berg planken heen. Hij zag vier mannen, allemaal met een geweer op hun rug het huis naderen. Langzaam tijgerde hij achteruit en verdween richting bosrand. Hij wenkte Lisa die doodstil in het hoge gras lag.

Boris haalde langzaam het geweer van zijn rug en richtte het wapen op de mannen over Lisa’s hoofd heen. Ze kroop langzaam maar zeker naar Boris toe, er vast op vertrouwend dat hij haar in leven hield. Ze verdween geruisloos in de bosrand en wachtte een klein stukje verderop op Boris.

Hij kwam stil aanlopen en greep haar hand. Ze liep zo geluidloos als ze kon mee en naarmate ze verder van de ruïne waren, des te sneller ging Boris lopen.

Ze kneep in zijn hand en hij keek om.

Ze zweette verschrikkelijk en zag wit van de pijn. Ze probeerde uit allemacht niet te hijgen. Ze ging zowat kapot van de pijn. Het viel niet mee om te rennen met amper geheelde ribben. Boris schaamde zich diep.

Hij keek even om zich heen en nam een besluit. Hij duwde de doos die hij onder zijn arm geklemd had, in zijn shirt, propte de zoom in zijn broek en draaide haar zijn rug toe.

Hij ging door de knieën en stak zijn armen uit. Lisa hees zich opgelucht op zijn rug.

Hij ging haar niet in de steek laten en hij was ook niet boos dat ze het tempo niet kon volhouden.

Boris pakte zijn geweer en begon in hoog tempo het bospad af te draven.

In een paar minuten waren ze bij Svet. Spike stond buiten met zijn geweer in de aanslag. Boris gebaarde dat Lisa naar binnen moest gaan, hij wees op de passagiersstoel en maakte een gebaar dat ze de gordel om moest doen.

Spike en Boris keken elkaar aan en ze stapte allebei in.

Boris hees zich in de bestuurdersstoel. Hij zette allerlei knopjes aan op het dashboard en praatte zacht tegen Svet.

‘In sluipmodus, liefje, en nu echt een veilige plek. Niet bij een weg in de buurt.’

Spike grinnikte zachtjes.

‘Ze liepen recht voor mijn voeten en zagen me niet. Lekkere soldaten zijn dat.’ zijn lach werd nog wat breder.

‘Ik heb gehoord wat ze tegen elkaar zeiden, ze waren op zoek naar mij.

Ze hebben de trackers gehackt, je moet Mariah bellen. Laten we zorgen dat ze de trackers de verkeerde kant op volgen. Svet, wanneer komt er een trein in de buurt? Is er een spoorlijn?’ Boris grijnsde woest.

Er werd meteen een route uitgezet, het spoor was verrassend dicht bij. Spike ging op zoek naar een dienstregeling, maar hij liep vast op het Russisch. Hij sprak verschillende talen, maar Russisch was daar niet bij. Svet loste het op door een aantal treinen in de display te zetten.

Boris deed zijn horloge af en gaf het aan Spike. Ook zijn telefoon gaf hij aan hem.

‘Haal die trackers er es uit’ gromde hij en startte Svet

Hij begon de aanwijzingen te volgen die hem verder de berg op leiden, om de andere kant van het afgebrande huis heen. De motor maakte alleen een zacht zoemend geluid.

Na verloop van tijd volgden ze een beek. Svet had er geen enkele moeite mee. Haar zes grote wielen maalden en gooide water en bagger hoog op.

Iedereen die erin zat werd door elkaar geschud. Het werd al donker maar Boris wilde het licht niet aan doen. Dat zou hun positie maar verraden. Svet ging over op infrarood en het scherm gaf de omgeving weer. De route werd nog steeds ingetekend.

‘Lekker wagentje’ zei Spike

‘wees lief voor haar, ze is een kanjer’ zei Lisa vermanend.

‘Hoever ben je met die trackers? ik kan hiervandaan het spoor zien.’Boris tuurde door de voorruit en keek naar het lijstje met treinen. Hij was gestopt vlakbij het spoor.

‘Er komt een goederentrein aan over een kwartier. De volgende komt pas over twee dagen’

Spike gromde verontwaardigd.

‘Denk je dat het makkelijk is om allerlei klein spul uit horloges te pulken in een wiebelende wagen?

Hij knipoogde naar Lisa die verontwaardigd omkeek.

‘Een beetje respect voor die wiebelende wagen’ zei ze nijdig. Ze had duidelijk haar hart verpand aan het bijzondere vehikel.

‘Ik ben klaar’ zei hij en stapte uit. Ik zal de trekkers in een wagon gooien, heb je een appel of zo?

‘Hoezo? Heb je niet genoeg gegeten? vroeg Lisa verbaast.

‘Als hij die trackers in een appel steekt gooit dat makkelijker en dan zijn we over een paar minuten onderweg naar Vladivostok.’

Boris grijnsde breed en gooide een appel naar Spike. Die tikte tegen zijn slaap en vertrok stilletjes richting spoorlijn.

 

Na een poosje kwam Spike weer terug.

‘Dat was een eitje, de trein vertraagde nogal. Zullen we een plekje zoeken om te pitten?’ Spike was bijzonder tevreden met zichzelf.

Svet gaf een nieuwe route aan en ze gingen op pad. Boris wilde nog steeds geen licht aan doen, maar het was een redelijk gemakkelijke route. Eerst volgden ze een houthakkersweg, die weg was al lang niet meer gebruikt, ze sloegen af en volgden een kleine beek. Svet had er geen problemen mee, maar de mensen werden vreselijk door elkaar geschud.

Spike verloor zijn grip en rolde door de cabine en stootte gruwelijk zijn hoofd.

Hij slaakte een paar woeste vloeken en zei meteen excuus tegen Lisa. Dat kwam er zo droog achteraan dat ze begon te giechelen.

Svet draaide weer een bosweg op, deze was nog minder onderhouden en begon bijna te verdwijnen. Ze kwamen aan bij een klein meer en Svet gaf aan dat de bestemming bereikt was.

Spike pakte zijn spullen en zei dat hij buiten ging slapen.

‘Jij blijft binnen, jou kennende heb je al in geen nachten behoorlijk geslapen. Je hebt nu de kans om even bij te tanken’ Met die woorden vertrok hij naar buiten.

Lisa klikte de gordel los en rekte zich uit. Ze was moe, maar eigenlijk ook heel nieuwsgierig naar de doos, die Boris onder de stoel geschoven had.

Boris kwam overeind uit zijn stoel en nam de doos met zich mee.

‘Zullen we samen kijken?’ vroeg Boris hoopvol. Lisa glunderde helemaal.

‘Heel graag’ zei ze blij.

Boris zette de doos op de grond en ze gingen ieder aan een kant zitten. Lisa op de bank, Boris op de grond er tegenover. Hij deed doos open. In de doos lag een pakket in plastic gewikkeld en volledig omwikkeld met tape. Boris vloekte en pakte een mes uit zijn laars. Lisa grinnikte zachtjes, Boris keek een beetje betrapt.

Hij sneed de tape door en schoof het plastic weg. Er onder zat een kartonnen doos, helemaal omwikkeld met geolied doek. Een stevig touw zat er omheen. Hij sneed het touw door en haalde het doek er van af.

‘Stevig ingepakt, zeg’ zei Lisa.

‘Allemaal om de inhoud droog te houden’ snoof hij.

In de doos zat weer een plastic zak. Goed dicht geplakt met tape. Boris worstelde met de tape. Hij kon voelen dat er papieren onder het plastic zat en hij wilde niets beschadigen. Uiteindelijk had hij alles los en haalde de spullen te voorschijn. Een paspoort, een paar foto’s en een brief.

Boris begon met het paspoort. Het stond op naam van Marie-Claire Lacroix. Het was al jaren verlopen.

‘Dit is mijn moeder, ik herken mijn moeder. Ik heb eindelijk de naam van mijn moeder’ Boris klonk ongewoon emotioneel. Lisa sprong van de bank en kroop bij hem op schoot. Samen keken ze in het paspoort.

‘Je lijkt op haar, behalve je ogen’ zei Lisa, geconcentreerd het paspoort bekijkend.

‘En mijn lengte denk ik’ grapte Boris, in een poging de spanning wat te verminderen. Lisa grinnikte.

‘Als ze net zo lang was als jij, dan was ze een amazone.’ lachte ze.

Boris pakte het stapeltje foto’s. Op één foto stond dezelfde blonde vrouw met een klein blond jongetje. Het jongetje had een brede grijns en vrolijke bruine ogen. Een hele jonge Boris, misschien net twee jaar oud. Op een andere foto lag het zelfde jongetje lekker te slapen met zijn gezicht in de nek van zijn moeder. Op een volgende foto stonden een man en een vrouw. Dezelfde blonde vrouw, een volledig onbekende man. Ze keken naar elkaar met een blik vol liefde. De man had bruine ogen en blond haar in een wilde kuif. De vrouw kwam amper tot aan zijn schouder.

Lisa dacht dat dat zijn vader was, hij had heel veel van zijn vader. Het woeste ontembare haar, de ogen, de lengte.

Boris pakte de brief. Hij begon te lezen en er sprongen tranen in zijn ogen. Het werd die grote stoere man allemaal te veel en hij huilde stille tranen. Lisa omhelsde hem en streelde zijn haar. Langzaam kwam hij weer tot rust.

‘Ik weet wie mijn ouders zijn, dat is prettig. Ze leven allebei niet meer, maar misschien is er nog familie?’ Hij zuchtte diep.

Hij pakte de foto van het stel.

‘Dit is hun trouwfoto, hij is vermoord door Pierre Leblanc, een misdadiger uit Marseille. Hij wilde haar en zij wilde niet. Uiteindelijk heeft hij ze allebei vermoord, mij heeft hij over het hoofd gezien. En dat gaat hem uiteindelijk alles kosten.’ Boris gromde die laatste woorden. Hij knuffelde Lisa die nog steeds gezellig op schoot zat.

‘Misschien is het tijd om te gaan slapen,’ zei Boris schor, maar hij hield Lisa nog wat strakker vast. Hij snuffelde aan haar nek, ze kreeg er kippenvel van, zijn baard kriebelde. Ergens diep in haar ontwaakte er iets. Ze kuste Boris vol op zijn mond.

Hij nam meteen de kus over en gaf haar wat tong. Ze deed gehoorzaam haar mond open en opeens werd ze echt gekust. Ze was nog nooit zo grondig gekust.

Dit is heel fijn, dacht ze wazig, ze begon haar naam te vergeten. Ineens dacht ze weer aan alle voorgaande seksuele ervaringen en ze verstijfde in zijn armen.

Boris had onmiddellijk door dat er iets veranderde.

Hij beëindigde de kus en streelde door haar korte haar.

‘Rustig maar, wees niet bang. De kus was een verrassing, maar heel erg fijn, je kunt goed zoenen. Je mag altijd langs komen als je gekust wil worden.’

Hij lachte zachtjes en keek haar teder aan. Hij drukte kleine kusjes op haar gezicht en het was zo lief dat ze weer ontspande.

‘Laten we maar gaan slapen,’ zuchtte ze.

 

De volgende ochtend werd Lisa wakker en lag lekker warm en comfortabel. Ze hoorde een hartslag onder haar oor en schoot ineens overeind. Ze lag boven op Boris brede borst.

Ze kon zich niet herinneren hoe ze daar gekomen was. Haar laatste moment voor ze in slaap viel was dat ze lekker ingestopt was door Boris en op de bank lag. Hij lag op de grond naast haar.

Ze schoot overeind, Boris armen gingen strakker om haar heen en nu realiseerde ze zich pas dat ze in een innige omstrengeling lagen.

‘Dank je wel, ik denk dat ik misbruik van je hebt gemaakt’ mompelde ze hevig blozend. Ze voelde die trilling weer in haar onderbuik. Dat had ze nog nooit gehad voor een man.

‘Graag gedaan, maak alsjeblieft veel misbruik van me’ rommelde Boris ‘Ik heb in jaren niet zo lekker geslapen als vannacht.’ Hij glimlachte oprecht tegen haar.

‘Ik ga je nu omdraaien’ waarschuwde hij ‘en je uitgebreid kussen, oké?

Ze knikte voorzichtig, blij met de waarschuwing.

Hij deed wat hij beloofde en rolde hen allebei moeiteloos om. Ineens lag ze onder met een grote warme man over haar heen gedrapeerd. Ze voelde zich niet bedreigt, maar meer veilig en gekoesterd. Hij bekeek haar zorgvuldig en toen hij niets van paniek zag, kuste hij haar uitgebreid en grondig. De kus eindigde even lief als hij begonnen was.

‘Je bent niet enige hier met nachtmerries en onderbroken nachten’ zei hij bedachtzaam. ‘Laten we opstaan en aan een nieuwe dag beginnen, laten we zoveel mogelijk in het nu leven en niet teveel stil staan bij het verleden.’ met die woorden stond hij op en hielp haar in dezelfde beweging overeind. Ze knikte stilletjes, diep onder de indruk van de man voor haar. En hij was nog een lekker ding ook.

 

Spike was al wakker en had een klein, rookloos vuurtje gestookt. Hij was koud geworden en wilde de twee binnen niet storen. Hij had de boel verkent en er was niemand in de buurt. Hij was benieuwd wie er nu achter de trein aanzat.

Hij grinnikte binnensmonds. Hij had het erg naar zijn zin. Hij was nog nooit in Siberië geweest en tot dusver was hij onder de indruk van het landschap.

Boris kwam naar buiten met twee koppen koffie.

‘Lisa staat even snel onder de douche, laten wij een plan verzinnen voor de dag.’ Boris grijnsde ‘Ja, ik heb heel goed geslapen, dank je wel.’

Spike grijnsde terug en keek weer peinzend in het vuur.

‘Ik heb Mariah gebeld en verteld over onze problemen hier en ze ontplofte zowat van nijd dat haar trackers gehackt zijn. Ze stelt een groot onderzoek in. Er zijn meer problemen en dit zou er mee te maken kunnen hebben. Ze denkt aan een mol.’ Spike lachte een beetje zuur.

Dat zou wat zijn als er een mol in Safe Haven zou zijn. Dan zou geen van de vrouwen die daar asiel hadden nog veilig zijn en ook de nieuwe locatie in Roemenië zou te snel bekent worden.

Mariah was des duivels. Maar goed, ze waren op de hoogte en alert.

Spike kon er hier vandaan niets aan doen. Het was bekend waar hij was.

Hij had Ghost gewaarschuwd dat de boel door derden in de gaten werd gehouden.

Hij wist niet of ze al op de hoogte waren van haar bestaan, maar daar kwamen ze vanzelf achter.

Mariah was al druk geweest met allerlei vallen te bedenken. Ook had hij zijn zus gebeld.

Ze hadden elkaar nog maar net terug gevonden en hij hield geregeld contact.

Dat was wel even wennen.

Ze zat op dit moment ook in Roemenië omdat haar nieuwe man Drake daar aan het werk was. Hij vond het een fijne gedachte dat ze min of meer dicht bij was. Hij grinnikte om de gedachte. Ze zat ruim tienduizend kilometer verderop en hij noemde dat dichtbij. Er zat in ieder geval geen zee tussen.

Bo had hem laten weten dat Louis de helikopter had bereikt en dat hij onderweg naar zijn vrouw was. Hij was gecheckt op trackers door Mariah’s speledingetje en hij was schoon bevonden. Hij kon dus rustig naar zijn vrouw reizen zonder dat hij haar in gevaar bracht door haar locatie te verraden.

Lisa kwam Svet uit en keek naar beide mannen. Ze stonden zij aan zij naar het vuur te kijken met een kop koffie in de hand en zagen er allebei intens tevreden uit.

‘Waarom kijken jullie zo tevreden? vroeg ze, van de weeromstuit ook lachend.

‘Met onze familie en geadopteerde familie is alles nog goed en nu zijn ze gewaarschuwd. Ik denk niet dat we nog gevolgd worden.’ Spike grijnsde breed. Een van de weinig lachjes die zijn donkergrijze, bijna zwarte ogen bereikte.

Hij was verschillende centimeters kleiner dan Boris, maar met zijn zwarte haar en strakke kaaklijn, was hij ook een intimiderend figuur. Hij stak zijn hand uit naar Lisa.

‘Volgens mij hebben we niet echt kennis gemaakt, Ik heet Spike’ Lisa pakte zijn hand en schudde hem plechtig.

‘Dat had ik al begrepen, ik ben Lisa. Hoe ben jij hier zo verzeilt geraakt? Lisa was nieuwsgierig naar de man.

‘Lang verhaal, geen zin om het te vertellen. We werken voor hetzelfde bedrijf. Mijn zus is samen met zijn baas. Zoiets’ spike keek naar de lucht en haalde zijn schouders op. Ineens keek hij intens naar de lucht. Hij kneep zijn ogen samen en focuste op een stip in de verte.

‘Helikopter’ zei hij kort en gooide zijn koffiebeker leeg in het kleine vuurtje. ‘Hopelijk hebben ze geen infrarood’

Boris greep Lisa bij de arm en gooide haar zowat Svet binnen. Ze ging snel in de passagiersstoel zitten, maar Boris knikte naar de chauffeursstoel.

Als het tot schieten kwam, wilde hij zijn handen vrij hebben. Hij greep zijn geweer uit het rek en ging achterin zitten. Lisa verplaatste zich, ging in de bestuurdersstoel zitten en deed haar gordel om.

Ze begon met het prepareren van Svet Ze zette de schakelaars om en zei hardop. ‘Onzichtbaar, als je dat kan. We wachten op Spike en gaan dan langzaam achteruit, verder tussen de bomen. Svets display ging aan en er kwam een korte route te voorschijn.

Spike had ondertussen de restanten van zijn vuurtje uit elkaar geschopt en het meeste het water in geschoven. Hij pakte zijn geweer erbij en sprong in Svet

De wagen begon langzaam achteruit te rijden tot een overhangende rots, waar Svet precies onder paste. Het duurde even, maar toen hoorde ze de helikopter. Hij cirkelde een paar keer over en verdween weer uit het bereik. Ze hoorden hem niet meer, maar dat wilde niet zeggen dat hij er niet was.

Svet gaf een piep en een nieuwe route kwam tevoorschijn. Aan de kaart te zien die er op het scherm verscheen, liep de route vooral door dicht bos. Ze gingen nog steeds richting Victor. Svet wilde naar huis.

 

Na een paar uur hadden ze de helikopter niet meer gehoord. In het begin hadden ze hem nog in de verte horen cirkelen, maar daarna niet meer.

Svet gaf aan dat de grote diesel gestart moest worden omdat haar accu’s uitgeput raakten.

Blijkbaar reden ze al die tijd elektrisch om geen hittespoor achter te laten en geen geluid. Lisa drukte op de knop en de motor kwam brullend tot leven. Meteen begon de kachel te zoemen en nu realiseerden ze zich pas dat het koud was geworden in het voertuig.

Op een vlak stuk stopte Lisa en rekte zich uit. Ze keek Boris vragend aan en hij knikte.

Ze ruilden van plek, zonder een woord gewisseld te hebben en ze reden weer verder. Lisa kroop in haar deken en zette zich schrap op de bank.

Spike vond ze net een lang getrouwd stel, met een stilzwijgende communicatie.

Hij stond op en wisselde van plek met Lisa, zodat ze in de gordel kon zitten. Svet leek het wel makkelijk te hebben met de route die ze gekozen had, maar het hobbelde als een malle. Lisa stuiterde bijna door de cabine.

Svet bleek een voorkeur te hebben voor beekjes en riviertjes om door te rijden. Als het kon pakte ze de wegen van houthakkers, zo meanderden ze over de berg, zonder een doorgaande weg te gebruiken. Er liepen niet veel doorgaande wegen door het land.

Hier en daar waren kleine weggetjes voor werklui, maar eigenlijk liepen die nergens heen. Het begin lag meestal bij een rivier of een doorgaande weg.

Tegen de tijd dat de zon weer onder ging, hadden ze de berg verlaten en stonden ze aan de voet van de volgende berg.

Boris voelde zich enorm op zijn gemak in het verlaten land.

Svet deed het geweldig op het ruige terrein, eerlijk gezegd beter als op de openbare weg. Daar was ze groot en lomp, maar op de ruige hellingen voelde ze zich duidelijk thuis en werd ze lichtvoetig en elegant, als je dat tenminste kon zeggen over een voertuig.

Haar accu’s waren weer opgeladen en Boris ging op zoek naar een goede plek om te overnachten.