Hoofdstuk 6
verdomme, verdomme, twee goede wagens naar z’n grootje en een aantal mannen zwaar gewond. Niets had je aan die lui. De trackers deden het nauwelijks, daar had dus ook niets aan en de mannen die het werk moesten doen waren ook waardeloos.
Boris was zoals gewoonlijk behoorlijk ongrijpbaar en Spike, hij was echt beducht voor Spike. Hij kon maar niet begrijpen waarom Spike iedere samenwerking had opgezegd, volgend in zijn kielzog Louis ook, en hem nu serieus naar het leven stond.
Maar hij had een ingang gevonden. Hij wist waar hij Victor kon vinden.
Daar had hij nog iets mee te regelen en hij was de eigenaar van die wonderwagen.
Die wagen kwam vanzelf naar hem toe. Hij kruiste zijn handen over zijn buik en leunden achterover in zijn stoel. Voor nu tevreden met het leven, ondanks alle tegenslagen. Hij had er vertrouwen in dat alles goed zou komen. Hij had alle touwtjes in handen.
De volgende morgen kwam Spike binnen met een bezorgt gezicht. Hij had weer de nacht onder Svet doorgebracht en had daar een poosje naar de onderkant liggen kijken toen hij wakker was geworden. Denkend aan Ghost. En aan Boris die zo gelukkig leek met Lisa. Zijn oog was op een oneffenheid gevallen op de verder zo strakke romp van het voertuig. Spike had het beter bekeken, hij had het van de romp gepeuterd. Hij dacht dat het een tracker was en had de hele onderkant afgezocht. Hij had er nog een ontdekt in de wielkast. Achter een schokbreker. Verder had hij niets meer gevonden, maar het was zorgwekkend.
Hij gaf de apparaatjes aan Boris, die hield ze in zijn vlakke hand en bekeek ze nauwkeurig.
‘Das niet best’ zei hij bezorgt. ‘zullen we maar snel vertrekken, voor ze hier zijn? Het is niet echt ver meer naar Victor. Die moet ik straks even bellen over dit akkefietje.’ Hij wees met een spitse vinger op de kleine klompjes metaal.
‘Ik zal ze op de grond leggen, voor we vertrekken, misschien denken ze dat ze er vanaf gevallen zijn’ hij grinnikte sarcastisch.
‘Smijt maar in de beek’ gromde Boris.
Lisa keek ze allebei aan en haalde haar schouders op, ze gooide een appel naar Spike.
‘Pak je spullen’ zei ze tegen Spike ‘ontbijten doen we later wel’ ze ging in de bestuurdersstoel zitten en deed de gordel om.
‘Stille modus, alweer’ zei ze tegen Svet. Tegen de tijd dat spike met zijn slaapzak binnen kwam, had Boris de boel snel opgeruimd, alles vast gezet en zat al in de stoel naast Lisa. Voor Spike bleef de bank over. Hij zette zich schrap en keek waakzaam om zich heen. De route leidde hen over een kort stukje weg, naar een meertje. Het was zo ondiep dat Svet makkelijk met die grote wielen door het water kwam. In de verte hoorde ze de helikopter. De route leidde hen door een dicht bos van naaldbomen. De onderlaag was maar matig begroeit, zodat Svet daar kon rijden, maar het kostte alle stuurmanskunst die Lisa had. Ze zweette ervan. Boris en Spike keken alle kanten op, maar zagen niets. Na een half uurtje kwamen ze weer op een weg en Lisa zuchtte van opluchting. Haar spieren deden pijn van het gespannen sturen en van de weeromstuit deden haar ribben mee. Ze stopte de wagen.
‘Zou het veilig zijn om op de diesel verder te rijden? vroeg ze.
De mannen keken elkaar aan en ze knikten naar elkaar.
‘Weten jullie zeker dat jullie geen broers zijn, jullie lijken wel telepathisch’ vroeg ze geërgerd.
Boris schoot in de lach.
‘Soldaten onderling, sorry’ grijnsde hij. ‘rijd maar verder met de diesel’ hij hoorde Spike gesmoord lachen vanaf de bank. Lisa begon van weeromstuit ook te grijnzen.
Ze reed weer door en volgde de weg.
Na een poosje doken ze weer het bos in.
Blijkbaar hadden ze het hoogste punt gehad en nu ging het aldoor omlaag. In de display stonden cijfertjes en Lisa had zich al een poosje afgevraagd wat het betekende.
Op een relatief makkelijk stuk vroeg ze het aan Boris. Ze kon de aanduidingen niet lezen. Hij vertelde dat het de percentages van de helling was , hij wees een ander getal aan.
‘Dat is het maximum van wat ze aan kan, dus als deze helling nog steiler wordt, zo’n zes procent, dan gaan we rollen. Dat moet ze kunnen, maar als dat gebeurd, dan moet je je voet op het gas houden, dan blijft de computer werken en gaat ze compenseren zodat je onder aan de helling op je wielen staat en niet op je dak. Het rollen op zich is minder leuk.’ hij grijnsde erbij. Lisa wist niet zeker of ze hem moest geloven.
‘Ik heb ooit met een eerste prototype gereden en het is onwaarschijnlijk wat ze kan. Dit is het derde. Heel bijzonder voertuig. Nog vijftig kilometer naar Victor. Ik denk dat we onze achtervolgers hebben ontlopen, maar ik moet hem wel even bellen’ Boris voegde daad bij het woord en belde Victor.
De helling werd nog steiler en de wagen begon te glijden. Lisa hield haar voet op het gas en inderdaad Svet stabiliseerde zelf.
De nummers op de display liepen weer terug en de helling werd weer vlakker. Wat is het toch een juweeltje om mee te rijden, dacht ze.
Na een heel gesprek in het Russisch vertelde Boris dat ze door konden rijden naar Victor. Hij zou de beveiliging opkrikken met zijn schoonfamilie. Volgens Boris waren die net zo gestoord als zijn vrouw was geweest.
Victor was gek geweest op zijn vrouw en kon het nog steeds heel goed vinden met zijn schoonfamilie.
Zelfs Svet was een deel van het gezin geworden. Ze waren van harte welkom.
Vijftig kilometer dwars door de bergen heen was nog een heel behoorlijke afstand.
Dat zouden ze die dag niet meer halen en de volgende dag ook niet.
Voor het donker werd zochten ze een slaapplek. Ze vonden er een onder een overhangende rots. Svets zwarte romp viel bijna weg tegen de donker grijze rots. Spike wilde weer onder de wagen gaan slapen, maar Boris vond dat ze nacht moesten verdelen.
Lisa wilde haar deel doen, maar ze werd weggelachen. Spike wees haar fijntjes op haar wegtrekkende blauwe plekken, haar net genezen hersenschudding en het feit dat ze de hele dag had gereden.
Ze gaf toe en liet de mannen het eten maken en de wacht verdelen. Ze zag er een beetje tegen op om de ruimte met Spike te delen, ze vond het moeilijk.
Toen ze eenmaal in haar deken gerold op de bank lag, begon spike te vertellen over Ghost. Hoeveel hij van haar hield en hoeveel moeite het hem kostte om haar er van te overtuigen. Het stelde Lisa gerust. Hij was helemaal niet bezig met haar, maar met zijn geliefde Ghost.
Vreemde naam had die vrouw.
Ze draaide zich eens lekker in de deken en viel in slaap bij Spikes stem.
Midden in de nacht werd ze wakker omdat iemand haar uit bed tilde en op zijn blote borst legde. Ze rook Boris en ontspande weer. Zo deed hij dat en zei dat dat ze hem
‘s nachts beklom. Slimmerd .
De volgende ochtend vroeg reden ze weer verder.
De route slingerde door een dichtbegroeid dal. Ze volgden een rivier, het werd af en toe breder, af en toe weer smaller.
Ze reden over de oever, soms door het water. Ze hadden geregeld uitzicht op de bergen in de verte. Het landschap was adembenemend. Maar ruig.
Ze kwamen herten tegen en een beer. Geen van de dieren vluchtte weg.
Een teken dat hier weinig gejaagd werd. Geen menselijke bewoning.
Victor woonde behoorlijk afgelegen. Er was zelfs geen dorp in de buurt. Het ruige terrein werd langzamerhand vertrouwd.
Lisa kon zich bijna niet herinneren hoe het was om over het asfalt van een snelweg te rijden met een snelheid van honderdtwintig kilometer per uur.
Nu was de gemiddelde snelheid een kilometer of vijftien, misschien twintig per dag.
Die routine hielden ze aan de volgens twee dagen. Boris keek bezorgd naar de lucht.
De bewolking hing laag en donkergrijs boven de bergen. In de verte werd de lucht steeds zwarter. Ze zagen zelfs wat bliksem flitsen.
‘We rijden door, we krijgen een sneeuwstorm en dan ben ik liever bij Victor.’
Boris klonk erg ongerust. Spike probeerde al een poosje bereik te krijgen met zijn telefoon, om een weerbericht te kunnen bekijken. Het lukte hem niet.
Lisa knikte begrijpend en keek naar de navigatie. Nog vijftien kilometer. Het werd over een uur donker.
‘Dat word twee uur in het donker rijden.’ zei ze onrustig. Het zou nog niet mee vallen om te rijden in het donker, zeker als het ook nog ging sneeuwen.
De navigatie gaf aan dat ze bijna weer in een dal waren en Lisa nam zich voor om wat meer gas te geven.
Ze had ondertussen geleerd het scherm te lezen. De percentages van de hellingen die gingen komen, de afstand, maar ook de buitentemperatuur, de binnentemperatuur, de hoeveelheid brandstof en water. Alle informatie die je maar wilden hebben stonden op het scherm. Ze ontdekte een teken voor infrarood en vroeg aan Boris wat dat betekende.
‘Ik denk dat we nachtzicht op het scherm kunnen zetten, net als de vorige keer dan kunnen we rijden zonder licht. Zal ik het uitproberen?’ Boris vinger zweefde boven het scherm.
‘Wacht maar tot het donker is, dan kun je zien wat het doet, nu niet, het is nog te licht’
Spike schudde zijn hoofd. Soms was Boris net een klein jongetje met een nieuw speeltje.
‘Je hebt gelijk’ knikte Boris. ‘We wachten, heb jij wel eens gewerkt met infrarood? vroeg hij daarna aan de andere twee.
‘Ik heb wel eens wat getemperatuurd met infrarood’ lachte Lisa.
Boris was gek op haar lach, die hoorde hij veel te weinig.
‘Ik heb wel eens gereden met een nachtbril op’ zei Spike. Hij wist wel wat Boris wilde. Hij wilde rijden op het infrarood scherm.
‘Oké’ zei Lisa ‘jij rijd als het donker wordt, dan mag je haar in één keer naar Victor rijden.’
Ze kwamen aan in het dal en Lisa gaf gas. De snelheid ging omhoog en ze snorden lekker door het dal heen.
Met zonsondergang wisselden ze van plek. Spike maakte wat te eten klaar. Dat viel niet mee in hotsende en schuddende wagen, maar een boterham kon hij nog wel voor elkaar krijgen.
Zachtjes begon het te sneeuwen. Het duurde niet lang voordat het harder begon te sneeuwen. Het werd nog donkerder. De wind stak op en al snel waaide de sneeuw dwars langs de ramen.
Nog vijf kilometer, maar het zouden vijf loodzware kilometers worden.
Het infraroodscherm deed zijn werk, maar met de zware sneeuwval was het niet echt doeltreffend. Boris deed toch de lampen maar aan. Uiteindelijk reed hij bijna op de navigatie en op de gradenmeters die de vorm van het landschap weergaven. Helaas zag je daar keien en bomen niet op. Twee keer reed Boris tegen een boom aan en een keer kantelden ze bijna op een rots. Spike bood aan om voorop te lopen, maar Boris weigerde.
Dat was te gevaarlijk vond hij. Zo modderden ze door en de afstand nam langzaam maar zeker af tot de teller op nul stond. Het zicht was ook nul. Boris stopte en tuurde door de vooruit naar buiten, maar zag eigenlijk alleen maar sneeuw.
‘we moesten er maar mee stoppen, we zouden er moeten zijn, maar ik zie helemaal niets. Morgen weer een dag’ Hij zette de motor af en klikte zijn gordel los.
De motor sloeg weer aan en Svet begon te rijden. Boris zat verstomd in de stoel.
‘Wat gebeurt er? Ik rijd niet, dat doet ze zelf.’
Hij hief zijn handen om te bewijzen dat hij niet reed.
Boris wist niet goed wat te doen. Hij zag niets in de sneeuw. Hij zag niet waar ze heen gingen. Svet reed een stukje achteruit en draaide naar rechts, daarna weer langzaam vooruit met een bocht naar links. Ze reed een stukje en begon weer achteruit te rijden. Ze reed een donkere schaduw in en meteen hield het op met sneeuwen. De motor stopte en Svet kwam tot rust. Een grote deur rolde dicht en lampen sprongen aan.
Een oudere man kwam breed grijnzend aanlopen. Boris sprong uit Svet en omarmde hem,
‘Victor, wat ben ik blij dat ik je zie’ zei hij in het Engels.
Lisa was voorzichtig uitgestapt en Spike stond achter haar.
Victor stak zijn hand naar haar uit en trok haar in zijn armen. Hij knuffelde haar.
‘Wat ben ik blij dat ik met jou kennis kan maken. Normaal zou ik je uitnodigen om hier te herstellen, maar je echtgenoot is bezig om stampij te schoppen. We kunnen beter een plan verzinnen om van hem af te komen.’
Victor grijnsde haar vrolijk toe.
‘Geregeld’ zei Spike op normale conversatietoon.’Ik doe het graag’
Lisa zuchtte diep en had het gevoel dat ze door het verleden was ingehaald.
‘Ik kan me beter laten doodslaan, dat scheelt iedereen veel werk en ellende’ ze liet haar schouders hangen ‘Ik vertrek zodra het niet meer sneeuwt’
Boris schrok zich rot.
Dat gaat niet gebeuren, als je dat doet jaag ik op hem en zorg ervoor dat hij gemarteld wordt.’ paniekerig keek hij haar aan.
‘Beloofd?’ vroeg ze lief en ze keek hem aan.
‘ Nee,’zei hij met een diepe zucht. ‘Ik beloof wel dat ik altijd achter je aan kom en dat ik doorzoek tot ik je heb gevonden. En dan geef ik je een pak slaag en hem ook’ Hij pakte haar beet en sloeg zijn armen om haar heen in een knellende knuffel.
Spike keek naar haar gaf haar een knipoog.
Victor keek peinzend naar Boris en dan naar Lisa. Dus zo hing de vlag erbij, dacht hij vermaakt.