Hoofdstuk 3

Hij had ze gemist. Hoe was het mogelijk. Zijn mannen hadden het verprutst, alweer.

Ze hadden de wagen niet kunnen onderscheppen.

De wagon was er wel, maar het voertuig niet. Dat was blijkbaar geheel zelfstandig afgestapt.

Hij belde Dragan om hun falen toe te geven. Dragan was niet blij. Hij vertelde dat er een tracker in de bumper zat en één aan de onderkant.

Hij gaf de codes van de trackers en Leblancs belde naar zijn mannen om nieuwe opdrachten te geven.

De volgende ploeg had Boris moeten onderscheppen om de locatie van Victors huis uit hem te persen. Hij had nooit gedacht dat Boris dat zou kunnen weten. Maar Boris was van de aardbodem verdwenen en hield complete radiostilte met zijn telefoon.

Die ploeg nam niet eens de telefoon op. De volgende ploeg moest de vrouw van zijn buitenechtelijke zoon terug vinden. Ook zij was spoorloos. Niemand had ook maar iets bereikt deze week. Leblanc gooide zijn drankje tegen de muur. Het glas rinkelde hard.

Zijn huishoudster kwam snel binnen met de stoffer en blik. Tegen de muur natuurlijk. Alweer. Hij schold haar de huid vol.

Ineens stopte hij met schreeuwen en een gedachte schoot door zijn hoofd.

Hij kon de boel laten exploderen, daar moest hij dan wel de juiste persoon op loslaten. Hij wist precies wie dat was, maar hij had een dwangmiddel nodig. De man in kwestie had net zijn dienstverband opgezegd en wilde niet meer werken, maar hij wist wel een manier. Hij pakte de telefoon.

 

Ghost en Spike keken zwijgend naar het stille dorp. Het was ooit verlaten na een aardbeving en er waren inderdaad huizen met schade.

Maar uiteindelijk viel het best mee. De meeste huizen waren gebouwd op een steile rots en overal liepen kleine straatjes en trappen.

Het was net een doolhof. Achter het dorpje, wat misschien bestond uit vijftig huizen, rees een steile rotswand op. De wand helde iets over, wat het dorpje leek te beschermen.

Er kronkelde een weg naar het dorpje toe, met aan de ene kant van de weg een steile rotswand en aan de andere kant een diepe afgrond.

Voor het dorp eindigde de weg in een grote weide. Het hele dorp stond te koop.

De Roemeense bewoners waren gevlucht na de aardbeving en wilde niet meer terug keren. Bijgeloof hield ze weg. Het zou hier spoken, er zouden vampiers en andere ondoden wonen.

Ghost luisterde alleen maar. De zon scheen lekker warm.

Er zongen vogels in de verte en alles stond nog steeds in bloei, ook al waren ze laat in het jaar. Het dorp lag beschut. De sfeer was vredig. Bijna sereen.

Spike keek meer naar de beveiliging. Als er sneeuw lag werd het dorp bijna onbereikbaar. Een helikopter zou dan uitkomst brengen. Ze hadden vast wel piloten in hun kennissenkring.

Ze waren op zoek naar een plek voor een Europese vestiging van Safe Haven. Dit dorp zou wel eens een goede kandidaat kunnen zijn.

‘Laten we een stukje lopen’ zei Spike met een schuine blik op Ghost. Hij was nog niet ver met haar gekomen, al zou hij wel wat meer willen. Maar ze leek hem te vertrouwen en dat was met een verleden als zij had al iets heel bijzonders. Voorlopig was het goed zo.

Ze kwamen in beweging en liepen het dorpje in. Ghost had een grote sleutelbos in haar hand. Niet alle huizen waren op slot, maar de grootste en mooiste wel.

‘We moeten wel een aannemer zien te vinden, dat is denk ik de grootste uitdaging’ zei Ghost ‘maar ik vind het wel potentie hebben, wat vind jij?’

‘Wat ik zie staat me aan’ zei Spike ‘en het dorp is ook prima’ hij grinnikte.

Ghost sloeg tegen zijn borst om dat lamme complimentje.

Stiekem vond ze het leuk om te horen. Ze werd altijd een beetje nerveus en zelfbewust van Spike.

Ze wilde eigenlijk wel wat meer, maar had niet het lef om er iets mee te doen.

Ze was niet bang om afgewezen te worden, hij was duidelijk genoeg geweest, maar ze was wel bang dat hij uiteindelijk haar hart zou breken.

Het was lang geleden dat ze in de liefde had gelooft.

Maar samen strijden tegen de misdadigers, iets wat ze eerst alleen deed, had toch een band gesmeed. Het was fijn, moest ze bekennen, dat ze nu meer mensen aan haar kant had. Eerst was het alleen Mariah geweest, maar nu was het de hele familie van Safe Haven.

Daar hoorden Morgan Security ook bij.

Het bedrijf wat de beveiliging organiseerde van het hele terrein.

Als Ghost en Spike dachten dat dit dorp wel iets voor hen was, dan zouden Drake en Bo komen om te zien of dat zou werken. Ze waren allebei straatvechters.

Door de familie van Bo waren ze op het spoor gekomen van het netwerk van mensenhandelaars en ze was vast besloten om er een eind aan te maken.

Boris was naar Rusland gestuurd om daar een aanwijzing te volgen en zij waren nu bezig om een basis op te zetten. Wat haar aandacht weer terug bracht naar het dorp.

Ze liepen de verschillende huizen door. Er waren nog veel meubelstukken aanwezig.

Ze wist nog niet precies waar de nodige werknemers vandaan moesten komen.

Er was niet bepaalt een dorp of stad in de buurt. Was er plek voor een landingsbaan? Hoe zag de rest van de berg eruit. Wie woonde er nog meer.

Allemaal vragen die nog beantwoord moesten worden. Ghost had haar vrachtwagen op de bergweide geparkeerd, dus ze hadden de tijd op de boel te bekijken en om onderzoek te doen. Ook Mariah was er mee bezig.

 

Spikes telefoon ging en hij keek op het scherm, hij nam op met een kort ‘Ja’

Hij luisterde aandachtig.

‘Blijf waar je bent, hou je normale routine aan, je kinderen worden van school gehaald en in veiligheid gebracht, pak een tas voor de eerste dagen, reis licht. De rest regel ik.’

Hij luisterde nog even en hing op. Hij belde onmiddellijk een ander nummer.

‘Louis zijn oudste kinderen moeten van school gehaald worden en in veiligheid gebracht, zijn vrouw en de twee jongsten moeten opgehaald en verdwijnen. Ze wordt gevolgd.’ Hij gromde in de telefoon.

‘Ik bel Phil en hij zorgt voor een vliegtuig’

Spike hing op en belde meteen Phil. Hij legde in hoog tempo uit wat er aan de hand was en Phil beloofde meteen van alles te regelen.

‘Is het wat dat dorp? vroeg hij ‘Kunnen we meteen die mensen daar heen brengen, of waar laten we ze? Louis moet gek worden daar in Siberië, weet hij het al?’

‘Nee, ik bel hem straks, als ik weet dat iedereen veilig is en waar ze zijn. Ik heb verhuizers nodig.’

Spike zuchtte ongeduldig, Phil moest aan het werk en niet onnodige praatjes maken.

‘Rustig, Mariah is al bezig, we hebben een team in Londen, Moragh is daar bezig met jullie financiën, Bo en Drake zijn daar ook, er staat al een vliegtuig klaar en ze is nu bezig om te zien waar het kan landen. Moragh gaat meteen achter de verkoop van het dorp aan, dus blijf daar tot we weten waar ze landen. Ik bel je als we iedereen bij elkaar hebben en ze veilig zijn’

Phil lachte om Spikes ongeduld en hing op.

‘Klaarblijkelijk hebben we net een dorp gekocht en onze eerste gasten zijn al onderweg hierheen. We moesten maar eens aan de slag om een huis klaar te maken voor een moeder en vier kinderen.’ Spike lachte een tikje overdonderd.

Ghost keek hem aan en haar mond viel open.

‘Louis familie?’vroeg ze verbaasd.

Spike knikte bevestigend.

Ghost keek rond in het dorp en probeerde te bepalen welk huis het minste werk zou geven om het in orde te brengen voor een gezin met vier kinderen. Ze verwachtte Louis ook nog wel. Ze stonden op het pleintje met de grootste huizen van het dorp. Ze wees een huis aan.

‘Dat huis. Laten we eens zien wat we nodig hebben om de eerste dagen door te komen. Hun spullen komen ook mee?’

Spike knikte weer en liep naar het huis. Ze hadden het al geïnspecteerd, het was redelijk in orde, maar wel erg vuil.

‘Aan de slag, laten we het eerst leeghalen en opruimen en dan kunnen we het schoonmaken.’

Spike wreef zich in zijn handen.

 

Mariah maakte zich druk over de logistiek. Ze had een vliegtuig klaar staan voor de familie van Louis.

De oudste kinderen waren al uit school gehaald. Dat was al een kwartier na het telefoontje gelukt.

Bo en Drake waren toevallig in de buurt en het was Bo gelukt om ze met een smoesje mee te krijgen. Dat was een meevaller. De twee waren regelrecht naar het appartement van Isabella gereden en hadden de twee jongsten en Isabella ingeladen en waren vertrokken. Ze had haar telefoon achter gelaten.

De actie was zo snel verlopen dat ze de bewaker die haar in de gaten moest houden overdonderd hadden en hij te laat bij zijn auto terug was om hen nog te kunnen volgen. Blijkbaar was hij even wat te eten halen bij een bakker om de hoek. Hij had hun vertrek volledig gemist.

Ze waren regelrecht naar het vliegveld gereden en het vliegtuig was vertrokken.

Ze waren naar Zwitserland gevlogen en hadden daar hun intrek in een hotel genomen. Voorlopig waren ze veilig, maar dit was niet ideaal. Isabella was behoorlijk onder de indruk van wat er allemaal gebeurde, maar de kinderen vonden het spannend. Ze waren meteen idolaat van Drake en ze stoeiden met hem totdat ze te moe waren en op het bed in slaap vielen.

Bo had Isabella verteld over Safe Haven en over de bedoeling dat er een Europese vestiging zou komen. Dat dat waarschijnlijk hun eindbestemming zou zijn. Isabella maakte zich ongerust over hoe het nu verder moest en over Louis.

Isabella was een vrouw die heel goed overweg kon met de stress en het gevaar wat een man als Louis met zich mee bracht. Ze hield verschrikkelijk veel van hem en kon zich niet voorstellen wat ze zonder hem moest. Ook al was hij veel weg voor zijn werk.

Hij had belooft om te proberen zijn werk achter zich te laten, maar dat zou niet zo eenvoudig zijn. Ze had er veel voor over om een normaal gezin te vormen met haar kinderen en Louis.

 

Ondertussen was er een vrachtwagen achter het appartement geparkeerd.

Het het hele team van Morgan Security was aan de slag gegaan om de spullen in te pakken en in de vrachtwagen te laden. Vanaf de weg was de vrachtauto niet te zien. In een paar uur tijd was de vrachtwagen geladen en appartement was leeg. Klaar om verkocht te worden.

De bewaker was weer terug gekeerd en had volledig gemist dat Isabella en haar kinderen vertrokken waren. Ook de komst van de vrachtwagen had hij gemist.

Er moest een afleidingsmanoeuvre bedacht worden zodat de spullen verplaatst konden worden. Een van de vrouwelijke leden van het team verkleedde zich in de kleding van Isabella en wachtte bij de deur totdat er een zwarte SUV bij de voordeur stopte. Een lange man in chauffeursuniform stapte uit en belde aan.

De namaak Isabella deed de deur open en praatte wat met de man. Ze liet hem aan deur staan alsof ze haar spullen moest verzamelen en ze verscheen met haar jas over haar arm en gravend in haar tas. Ze stapte in met haar hoofd nog steeds gebogen, de wagen reed snel weg.

De schaduw reed onopvallend achter hen aan. Ze reden een rondje door de stad en de vrouw werd daarna weer bij het huis afgezet. De vrachtwagen was verdwenen en de spullen waren al onderweg naar Roemenië. Ze kleedde zich om in haar eigen kleding en ze vertrok meteen door de achterdeur. Ze klom over een hek heen, liep door een achtertuin. Een straat verder werd ze opgepikt door een wagen en ze verdween uit het zicht.

Het ging nog wel een poosje duren voordat de schaduw door zou hebben dat zijn prooi verdwenen was. Voorlopig waren Louis en Isabella en hun kinderen spoorloos.

De schaduw bewaakte een leeg appartement.

 

Mariah was tevreden over de dingen die gedaan waren.

Isabella was voor nu veilig en spoorloos. Dat moest even zo blijven.

Nu kon ze zich concentreren op de problemen die er waren met White Hat Interventions. Het bedrijf dat ze had opgezet met Eva en Moragh. Moragh was de advocaat van het bedrijf en Eva was het gezicht. Mariah was de creatieveling, terwijl Eva altijd goed was geweest in problemen oplossen. Maar nu had Eva een stalker.

Haar appartement was vol gestopt met camera’s en ze voelde zich niet meer veilig.

Ze had haar intrek genomen in Safe Haven en ze werkten daar vandaan. Als ze met klanten moest afspreken nam ze een bodyguard mee van Morgan Security. Ze had net een opdracht gehad in Londen. Ook Moragh nam een bodyguard mee, als ze buiten Safe Haven moest zijn.

Tot nu toe was er niets gebeurd, maar iemand hield haar appartement in de gaten.

Mariah had de camera’s gehackt en hield de stalker op haar beurt in de gaten, in de hoop dat er een locatie uit zou komen. Maar tot nu toe was het steeds openbare wifi geweest. Ook hielden ze het computernetwerk van WHI in de gaten met een speciaal programma wat Mariah daar voor gemaakt had. Daar was ook nog niets uit gekomen. Ze hadden wel ontdekt dat er programma’s gekopieerd werden en dan op de markt opdoken onder een andere naam. Mariah herkende haar werk als ze het zag, maar het was een stuk moeilijker om te bewijzen. Op het kantoor van WHI kregen ze steeds minder echt werk te doen en steeds meer verzonnen of onbelangrijk werk. Langzamerhand begonnen de werknemers te mopperen en ander interessanter werk te zoeken. Langzaam liep het kantoor daar leeg. Het echte werk werd gedaan in het kantoor van Safe Haven. Mariah vond het jammer haar werknemers te zien vertrekken, maar iemand spioneerde en ze wist niet wie. Ze zou voor iedereen haar hand in het vuur steken. Ondertussen moest ze mensen natrekken voor Boris.

Moest ze een dorp kopen in Roemenië en de logistiek verzorgen voor Isabella en haar gezin. Er moest een aannemer gevonden worden en wat mensen om het eerste huis in orde te maken voor Isabella en iemand voor de beveiliging.

Spike was daar, maar hij moest Louis gaan vervangen in Siberië.

Ook die logistiek moest verzorgt worden. Ze wist wel precies waar Boris en Louis uit hingen. Ze hadden hun speciale horloges om.

Ze was erg gesteld geraakt op Boris en wilde hem uiteindelijk weer veilig thuis hebben.

Nu was er ineens een vrouw in het leven van Boris opgedoken.

Mariah had haar reserves gehad over Lisa. Ze begreep niet waarom Boris ineens zo geïnteresseerd was in die vrouw.

Maar na onderzoek en de foto’s die Boris had gestuurd van een douchende Lisa, was ze van mening veranderd.

Ze was enorm geschrokken van de verwondingen en had Phil geraadpleegd of er geen dokter nodig was. Maar Lisa leek goed op te knappen. Boris hield hen op de hoogte en het leek allemaal goed te gaan. Op hun eindbestemming was een dokter.

Mariah wreef eens stevig over haar schedel met het korte gitzwarte haar en zuchtte diep. Zou het leven ooit weer eens rustiger worden? Wilde ze dat eigenlijk wel?