Hoofdstuk 7

 

Alles was geregeld, de mannen die waren opgehouden door de sneeuwstorm kwamen langzamerhand op de plek waar hij ze dagen geleden al had willen hebben.

Zo te zien was Boris ook opgehouden en nog niet gearriveerd. Zijn contactpersoon nam de telefoon niet op. Waarschijnlijk kwam dat door het slechte weer. Of misschien had ze het te druk. Nog even en de aanval zou beginnen. Hij kon niet wachten, als hij Mariah en Bo ook nog kon verschalken dan was het leven volmaakt. Dan was hij werkelijk De Man.

 

De eerste nacht die ze doorbrachten in Victors huis, kon Lisa haar draai niet vinden. Haar bed was koud, ze voelde zich alleen en ze moest tot de conclusie komen dat ze gewend was geraakt aan het gezelschap van Boris en dat ze zijn warme lijf miste.

Ze wist niet goed waar ze hem kon vinden. Ze besloot naar de plek te gaan waar ze zich, ook zonder Boris, veilig voelde. Svet.

Ze stond op en nam haar deken mee. Ze liep de gang door en kwam daar Boris tegen.

‘Je gaat er toch niet vandoor. Hé?’ vroeg hij grappend. Lisa keek hem serieus aan en schudde haar hoofd.

‘Zou Victor het erg vinden, als ik in Svet ga slapen? Ze durfde niet goed te vragen of hij daar ook wilde slapen, misschien zou hij meer verwachtten dan ze kon leveren en ze wilde hem niet voor de gek houden.

Boris schudde zijn hoofd.

‘Ik denk van niet, we doen het gewoon. Ik begin aan de vloer daar te wennen’ Boris lachte zachtjes,

‘Ik zal je laten zien dat er ook een tweepersoonsbed is’ zei Victors stem achter hen. Hij was mateloos trots op zijn Svet. De grote wagen op de hoge wielen. Twee paar achter en één paar voor. Allemaal konden ze onafhankelijk van elkaar werken.

Geen fourwheel drive voor Victor, maar sixwheel drive. De grote water- en brandstoftanks werden gebruikt om de boel te balanceren en te stabiliseren en werden rondgepompt. Een grote brute twaalfcilinder diesel en een elektromotor vormden de aandrijving. De dubbele uitlaat liep achterlangs een rolbeugel omhoog. Het voertuig had twee zware rolbeugels. Aan de voorste beugel hingen twee schijnwerpers aan de binnenkant, zodat ze beschermd waren als de wagen mocht rollen. De onderkant van Svet was waterdicht zodat ze zonder problemen als amfibievoertuig kon worden gebruikt. De voorkant liep uit in een punt, als bij een boot.

De kleur van de wagen was matzwart. Van het zwartste zwart, zodat ze bijna niet zichtbaar was, maar meer een donkere vlek was. Er waren veel liefhebbers die Svet aan hun wagenpark wilden toevoegen. Maar Victor stond daar niet voor open. Het was een ontwerp van zijn overleden vrouw en van een wagen zoals Svet was er geen tweede.

Victor liep mee naar de garage en gaf een rondleiding door haar binnenkant. De bank kon worden uitgeklapt tot een twee persoons-, maar kon ook worden gesplitst tot twee eenpersoons bedden. Er was een douche, die geheel in de wand kon worden weg geklapt. Er kon een tafel uit de muur worden geklapt, zodat er gegeten kon worden.

Over de bediening raakte Victor niet uit gepraat. Boris zag dat Lisa steeds vermoeider werd en hij kapte Victor af.

‘Lisa moet gaan slapen, mogen we dat hier doen? Ze is zich veilig gaan voelen in Svet, de laatste tijd.’ Boris wierp een vragende blik op Victor.

‘Welterusten’ zei hij tevreden ‘ook namens Svetlana.’ hij draaide zich om en ging naar buiten. Hij sloot de deur achter zich.

Boris liep naar het bed en pakte haar deken en gooide die over het bed. Hij sloeg het open en gebaarde naar haar. Lisa stapte in het bed en hoopte dat Boris naast haar ging liggen.

Tot haar vreugde deed hij dat en trok haar tegen zich aan. Lisa kroop op zijn borst en met haar wang tegen zijn borst luisterde ze naar zijn hartslag.

 

De storm duurde een paar dagen en daarna scheen de zon verblindend op de witte sneeuw. Het zag eruit als een kerstplaatje. Dikke witte lagen sneeuw die de boomtakken diep lieten doorbuigen.

Victors familie had een paar paden geveegd tussen de diverse gebouwen die er stonden. Allemaal gebouwen met steile daken en kleine ramen. Van gebouw naar gebouw waren touwen gespannen, die nu parallel met de paden liepen.

Op de vragende blik van Lisa legde Boris uit dat die touwen gespannen waren om tijdens de storm van gebouw naar gebouw te kunnen lopen zonder te verdwalen in de verblindende sneeuw. Ze herinnerde zich hoe moeilijk het was geweest om het huis te vinden. Zonder de hulp van Svet zou het niet gelukt zijn. Ze knikte begrijpend.

Boris kwam erachter dat Lisa niet echt een prater was.

Hij vond het wel prettig dat ze in gemoedelijk stilzwijgen konden rondwandelen. Hij was lang alleen geweest en had kletspraat nooit goed onder de knie gekregen. Hij was uiteindelijk een binnenvetter eerste klas.

Hij realiseerde zich dat hij zich wel moest openstellen voor Lisa als hij wilde dat ze ook verliefd werd op hem. Maar hij was geduldig. Ook moest hij Victor nog vertellen wat hij over zijn moeder had ontdekt.

‘Ik moet met Victor praten over mijn moeder. Ik moet uitvinden wie ze was en wie mijn vader was. Misschien kan hij me helpen. Zou je daar alsjeblieft bij willen zijn om mijn hand vast te houden?

Boris keek haar aan met smekende ogen. Ze knikte naar hem met een brede lach, die ook haar ogen bereikte. De zwelling in haar gezicht was zover afgenomen dat je langzamerhand de vorm van haar gezicht kon zien. Ze kon weer lachen, het deed nog nauwelijks pijn.

 

Ze zochten Victor op in zijn kantoor en Boris gaf hem het paspoort van zijn moeder.

‘Mijn moeder. Marie-Claire Lacroix’ Boris keek naar Victor om te zien of hij de naam herkende. Victors mond viel open.

‘Jij bent de zoon van Marie-Claire? vroeg hij verbaasd. ‘De zoon van Anders Jonassen?

‘Je kent mijn vader?’ Boris was verbaasd ‘Maar je wist niet dat het mijn ouders waren?’ hij kon er niet over uit dat Victor zijn ouders kenden.

‘Je moeder kende ik niet, had ik haar maar gekend, dan had ik misschien haar leven kunnen redden. Maar je vader en ik gaan ver terug, heel ver. Hij komt ieder jaar hier terug om naar jullie te zoeken. Hij denkt ondertussen niet dat jullie nog leven, maar hij is op zoek naar jullie graf. Hij heeft bijna de hele wereld afgezocht om jullie te vinden.’ Victor zuchtte diep. ‘Je vader heeft belangrijke connecties, Boris. Hij is een invloedrijk man’

‘Hopelijk geen criminele connecties’ bromde Boris ‘zeg dat meteen maar als het zo is, dan weet ik dat ik hem moet ontwijken.’

‘Niet zoals jij dat bedoelt, maar je weet net zo goed als ik, dat niemand schone handen heeft. Jij ook niet. Hij werkt bij de Zweedse geheime dienst.

De laatste jaren heeft hij meer een bureaubaan en werkt hij niet meer in het veld. Mag ik hem bellen? Hij zal zo blij zijn.’ Victor stond bijna te dansen van opwinding. Hij beende zijn kantoor op en neer.

Boris keek naar Lisa en ze keek terug naar hem. Ze knikte licht. Er was geen reden voor hem om zijn familie te ontwijken. Ze was de hare kwijt, maar ze was blij voor hem dat hij de zijne gevonden had.

‘Is het een grote familie? vroeg ze ‘De familie van zijn vader?

‘Een hele grote familie. Die van Marie-Claire ook, trouwens. Boris je hebt echt ongelofelijk veel familie en ze zijn al jaren naar jullie op zoek.’ Victor wreef verheugd in zijn handen.

‘Bel hem maar’ Boris leek een beetje bezorgd en Lisa pakte zijn hand met twee handen beet en kneep erin. Hij keek weer naar haar terug.

‘Ik heb een heleboel familie’ zei hij verbaasd ‘Ik heb nooit familie gehad tot ik in Safe Haven kwam. Ik moet je vertellen over Safe Haven. Uiteindelijk woon ik daar.’

Hij haalde zijn hand door zijn haar en trok haar daarna in zijn armen. Hij knuffelde haar uitgebreid, terwijl Victor probeerde Anders aan de telefoon te krijgen, zonder al te veel details te moeten geven. Hij was nog niet vergeten dat iemand op zoek was naar Boris.

 

Anders Jonassen was niet bereikbaar. Hij was op reis en had geen ontvangst met zijn telefoon. Victor liet een boodschap achter die een gewoon mens niet had begrepen, maar Anders wel.

Lisa had een beetje door het huis gedwaald en had lang staan kijken naar een portret van een vrouw met lang steil zwart haar. Ze was mooi, maar had een wilde uitstraling.

‘Mijn vrouw' zei Victor met een liefhebbende blik op het schilderij, ‘Het portret doet haar geen eer aan, ze was in werkelijkheid veel mooier’

‘Ik heb over haar gedroomd’ Lisa fronste, ze snapte niet goed hoe dat mogelijk was.

‘Ze is nog steeds bij ons en bemoeit zich overal mee’ hij lachte zachtjes ‘zoals gewoonlijk’

 

Die avond was de meeste sneeuw weer weg gesmolten en het was het buiten een blubberige bende geworden. In de loop van de avond bevroor de blubber weer.

Lisa zat met één van Victors schoonzussen lekker bij de kachel. De zus, Jehana was de arts die Lisa had onderzocht toen ze aangekomen was.

Nu zaten ze te praten over Boris. Jehana kende Boris al sinds haar tienerjaren en ze vertelde dat ze als zestienjarige enorm verliefd was geweest op hem.

Hij was zich amper van haar bestaan bewust geweest, lachte ze.

Lisa vertelde dat ze enorm gek was op Boris, maar dat ze ook bang was. Ze had zich nog nooit echt bloot gegeven bij iemand, maar Jehana leek erg lief en betrouwbaar. Ze had nog steeds een zacht plekje voor Boris.

‘Wat het meest opvallende is, dat hij nu verder niemand knuffelt dan jij. Hij is een enorme knuffelaar en iedereen was blij dat hij zou komen, maar nu hij er is, is iedereen kansloos’ Jehana schudde haar hoofd. ‘Hij heeft geen gemakkelijke jeugd gehad, zijn moeder is vermoord en hij is later verkocht naar China. Daar hebben ze eerst geprobeerd hem te breken, maar later hebben ze hem opgeleid voor de bewaking. Toen hij geen loyaliteit naar zijn eigenaar liet blijken hebben ze hem verkocht als vechter. Daar is hij weggegaan toen hij een jaar of zeventien was. Hij is Victor tegen gekomen en die heeft hem aangenomen bij het vreemdelingenlegioen.

Victor was zijn officier. Daar is hij vijf jaar geweest en daarom kwam hij weleens bij ons, tussen missies door. Hij heeft nu de Franse nationaliteit. Dat moest na verloop van tijd. Het kon Boris niet schelen.’

Lisa zat met rode oortjes te luisteren. Ze begon ineens te begrijpen hoe Boris was geworden zoals hij was. Wat was hij een sterke man. Ze was stil van bewondering. Ze was nog bezig om het verhaal van Jehana te verwerken, toen ze geweerschoten hoorden.

Jehana vloog overeind en pakte en geweer uit de kast en stopte een pistool achter in haar broeksband.

‘Verstop je snel, we hebben ongewenst bezoek’ zei ze en ze rende de kamer uit en liet Lisa achter. Lisa rende naar de enige veilige plek die ze kende… Svet.

Daar aangekomen leek er niemand te zijn, maar op het moment dat ze deur open had, greep een grote hand haar haar ruw beet en hoorde ze een stem.

‘Hebbes, allebei tegelijk te pakken, mooi zo en lief dat je de deur voor me open hebt gemaakt’ Hij gooide Lisa de wagen in en ze sloeg met haar hoofd tegen het keukenblok. Ze stortte neer en bewoog niet meer.

Zo ga ik nog een hersenbeschadiging oplopen, dacht ze en langzaam trokken de golven pijn en misselijkheid weer weg. Naarmate ze weer bij kwam, werd ze bozer en bozer.

Alweer een vent die dacht dat hij haar ongestraft pijn kon doen en de opmerking die hij maakte klonk niet veelbelovend voor wat hij van plan was met Svet en haar.

Ze keek om zich heen en realiseerde zich ineens dat ze onder het wapenrek lag waarin Spike zijn wapen had opgeborgen. Ze had geen idee hoe je zo’n ding moest afschieten. Als ze dit overleefde zou ze iemand moeten vinden die het haar wilde leren.

Maar ze was in haar jeugd enorm goed geweest in honkbal en met dat wapen kon je een beste klap uitdelen. Ze kroop overeind en hield de man goed in de gaten.

Hij had een zwarte muts op, waar donkere krullen onderuit kwamen.

Een ongeschoren kin en een broek die onder de bagger zat. Ook zijn laarzen zaten onder en hij had behoorlijk wat blubber mee naar binnen genomen. Ze voelde naar het wapenrek en inspecteerde snel de klem waarmee het wapen vastzat. Langzaam maakte ze de klem los en pakte het geweer bij de loop beet. Ze nam een paar passen naar voren naar de man die in de bestuurdersstoel was gaan zitten en nu druk op zoek was naar een startknop. Hij had het veel te druk om op haar te letten. Ze zwaaide het geweer naar achteren en haalde uit.

Ze sloeg zo hard als ze kon en raakte hem recht op zijn achterhoofd. Hij zakte met een zucht in elkaar. Ze zette het geweer opzij en en trok aan zijn arm om hem uit de stoel te gooien. Ze deed het portier open en begon hem eruit te duwen. Hij viel met een klap naar buiten en ze deed snel het portier weer dicht.

‘Op slot’ zei ze zachtjes en draaide zich om naar het andere portier wat nog open stond. Ze verstarde.

Daar stond een andere man. Klein en blond met koude blauwe ogen.

‘Wat hebben we hier? De hoofdprijs? Precies wat die laffe dominee bestelt heeft? Wat een mazzelaar ben ik toch. Nu nog die lange afschieten en ik heb goed verdient vanavond’ hij glimlachte vriendelijk.

Lisa’s hart stond stil. Dominee? Haar echtgenoot? Dat kon niets goeds betekenen.

Die lange was waarschijnlijk Boris. Hem vermoorden, net nu ze hem gevonden had?

Dat liet ze niet gebeuren. Dat haalde haar uit haar verstarring.

Ze deinsde achteruit en stootte tegen het geweer. Nogmaals betreurde ze het dat ze er niet mee overweg kon. Ze pakte het weer bij de loop beet en haalde uit naar de man, die net bezig was om in Svet te klimmen. Hij zag uit zijn ooghoek het wapen aankomen en dook weg. Hij gleed uit in de bagger en boorde zich hoofd eerst het keukenblok in, net als Lisa een poosje eerder. Hij suizebolde. Lisa bedacht zich geen moment en haalde weer uit met het geweer en raakte hem nu vol met de kolf op zijn hoofd. Hij zakte in elkaar.

Ze begon hem onmiddellijk uit de wagen te rollen en met een zware plof viel hij op de grond. Ze sloeg de deur met een klap dicht.

‘Alles op slot’ zei ze hijgend van de inspanning. Die mannen waren niet licht geweest om te verplaatsen. Ze veegde het zweet van haar voorhoofd en pakte het geweer en zette het tegen het dashboard van Svet. Ze plofte in de bestuurdersstoel en dacht heel even na.

‘We gaan Boris halen’ zei ze ‘wil je de garagedeur even voor ons opendoen, dan kunnen we zien of we wat schade kunnen aanrichten onder de aanvallers, we moeten ook de rest van je familie helpen.’

Svet piepte instemmend en het scherm begon infrarood op te lichten. De deur ging open en Svet en Lisa reden naar buiten met een brullende motor. Ze zag vreemde mannen in het zwart gekleed, net als de twee in de garage en ze reed er pardoes op in. Geen tijd voor subtiliteit, dacht ze fanatiek. Als Svet inderdaad bezeten was van Svetlana, Victors overleden vrouw, had ze er alle belang bij om haar familie veilig te houden.

Samen zouden ze precies dat doen besloot Lisa. Ze voelde Svet trillen onder haar handen toen de motor weer brulde als een prehistorisch dier. De aanvallers keerden zich allemaal naar Svet toe. De prooi liet zich zien en ze dachten dat ze haar wel konden overmeesteren, maar Svet was in de aanval. Lisa’s voet hield het gas ingedrukt en Svet deed de rest bijna zelf. Ze draaide om haar as met een achtereind wat uitbrak en zo twee van de aanvallers van de wereld maaide. Ze verdwenen onder de malende dubbele achterwielen. De volgende twee werden recht overreden, voordat de aanvallers tot inkeer kwamen.

Die wagen op zich was een moordmachine.

Er stonden nog vier mannen overeind. Zij besloten uit het pad van Svet te gaan en begonnen te rennen.

Boris kwam om een hoek heen en haalde snel en regelmatig de trekker over. Ieder schot was raak. Hij mikte op mannen die Lisa nog niet had gezien.

Victor kwam om een andere hoek heen en schoot ongeveer in het zelfde tempo als Boris. Twee mannen bleven over en bevonden zich in het kruisvuur van Boris en Victor. Ze dachten zich onder Svet te verstoppen, maar Svet begon om haar as te tollen met wielen die allemaal een andere richting uit leken te draaien.

Eén van de mannen kwam tussen haar wielen terecht en werd vermalen.

De laatste man rolde met zijn handen omhoog onder de wagen vandaan en gaf zich over.

In de hoop op genade.

Boris gooide hem op de grond en zette een voet tussen zijn schouderbladen en drukte hem in de blubber.

Victor grijnsde en gebaarde naar een paar mannen achter hem. Ze hielpen de vuile man overeind en sleurden hem weg.

Boris liep naar de wagen toe en deur sprong van het slot. Hij keek naar het rode gezicht van Lisa. Ze begon van de zenuwen te huilen in een enorme geweldige ontlading. Hij greep haar beet en sloot haar in zijn armen, haar stevig tegen zich aantrekkend.

‘Ik ben zo onvoorstelbaar trots op je’ mompelde hij in haar haar.

‘Ze wilden je vermoorden, mij terug sturen naar Rudolf en Svet stelen’ snikte ze. ‘Er liggen ook nog twee mannen in de garage.’

Victor stond in de open deur te luisteren en keerde zich om en gebaarde naar de garage. Een paar mannen ploeterde door de blubber daar heen om de mannen op te halen.

Boris knuffelde haar uitgebreid. Ze haalde opgelucht adem en probeerde haar tranen te drogen

‘Wil je me met een geweer leren schieten?’vroeg ze, ‘het zou zo gemakkelijk zijn geweest als ik enige notie had gehad hoe zo’n ding werkt, nu moest ik het als honkbalknuppel gebruiken.’

‘Tuurlijk’ zei Boris nog trotser dan hij al was.