Hoofdstuk 8

 

Rudolf was diep teleurgesteld, je zou toch zeggen dat zijn vader de boel onder controle had, maar nee. De aanval die zo precies was voorbereid, uitgesteld door de sneeuwstorm, was een enorme flop gebleken. De wagen was er al geweest en had verwoestend werk verricht. Zijn vrouw was daar ook gezien, maar niemand had haar meegenomen. Sukkels. En die Rus leefde ook nog steeds, Dragan werd alsmaar lastiger als het om die Rus ging.

Onmogelijke vent. Rudolf kneep in zijn telefoon in een poging om zijn geduld te bewaren en niet uit te barsten in geweld.

Dat had hem in eerste instantie in de problemen gebracht.

Zijn schoonmoeder had veel vragen, vooral waar haar dochter was en over de foto die ze gestuurd had. Wat een bitch.

Ze had ook nog zijn auto verkocht. Hij had de koper wel gevonden, maar de auto was weg. De koper hoorde bij een hele grote familie, daar rotzooide hij liever niet mee, dus had hij het maar zo gelaten. Hij zou zijn frustratie wel op zijn lieve vrouwtje botvieren.

Hij moest zelf op zoek gaan. Hij zou bij ieder station navraag gaan doen, het niet meer over laten aan een lakei, maar zelf op stap. Hij zou zijn neukertje meenemen, dan had hij wat te doen.

Ja, aan de slag, Actie.

 

De drie mannen die gevangen waren genomen hadden niet veel tijd nodig om door te slaan. Boris fronste zijn wenkbrauwen naar hen en trok zijn gevechtsgezicht en ze begonnen zwetend en trillend van alles te vertellen. Vooral over hun baas. Pierre Leblanc.

Hij woonde in Marseille en was het hoofd van de smokkelaars. Brown kenden ze ook en één van de mannen wist hem te vertellen dat Brown daar al een poosje woonde.

Hij was gevlucht uit San Francisco en had de dood bevolen van Boris en Spike.

Hij had Luke, die er ook bij was geweest nog niet kunnen identificeren, anders had hij ook op het lijstje van Brown gestaan.

Boris en Spike waren heel content om te horen waar ze Brown konden vinden. Ze staken hun koppen bij elkaar om een plan te maken om in Marseille Brown en Leblanc om zeep te helpen.

Ook moesten ze iets doen aan De Wit. Spike vond dat hij een belofte had gedaan aan Lisa om haar man om zeep te helpen, maar Boris wilde die eer hebben.

Ook Victor bemoeide zich ermee en de mannen kregen er bijna woorden over, wie De Wit te grazen zou nemen en met hoeveel pijn dat gepaard zou gaan.

Lisa dacht na over het lot van haar echtgenoot, ze wilde hem niet perse dood, maar ze wilde wel van hem af. Ze vond scheiden wel een acceptabele optie.

Ineens hoorden ze het lawaai van een helikopter snel dichterbij komen. Boris gooide de deur van Svet dicht, Lisa daarmee veilig opbergend in een wagen die ze met haar leven vertrouwde. De mannen schouderden hun wapens en Boris en Spike verdwenen in de schaduw. Svet stond op een donker plekje geparkeerd en was bijna niet zichtbaar. Het matte diepzwart van de wagen camoufleerde alles. Het reflecteerde absoluut geen licht.

De helikopter landde en een lange elegante man stapte uit. Hij had een woeste mop blond haar. Hij bewoog met een bekende elegantie en gemak.

Lisa vond dat hij iets bekends had en ineens besefte ze dat dit Anders Jonassen was, Boris vader. Ze leken op elkaar. Ze hadden absoluut dezelfde neus.

Victor stapte naar voren en begroette zijn oude vriend.

‘Heb ik je bericht goed begrepen? Leeft hij nog en je hebt hem gevonden?’

Anders was enorm opgewonden. Hij gebaarde geagiteerd.

‘Ik ben meteen gekomen toen ik je bericht hoorde. Ik was toch al in de buurt, in Moskou’

Victor grinnikte, alleen Anders kon ruim tienduizend kilometer ‘in de buurt’ noemen.

‘Ik blijk hem al een hele tijd te kennen, al heb ik hem de laatste jaren niet veel meer gezien. Hij is in de VS terecht gekomen.’

‘Hoe kan dat dan? Ik snap er geen reet van.’ Anders blik was geheel verward.

‘Kom mee naar binnen, dan leg ik het uit’ Victor wist heel goed dat Boris in de schaduw stond en naar zijn vader keek. Hij wilde de man een adempauze geven, hij kon binnen komen als hij zover was. Victor zou hem alles vertellen, behalve waar Boris was.

Boris stond in de schaduw en keek naar zijn vader.

Hij wilde heel graag dat Lisa nu naast hem zou staan om zijn hand vast te houden. Hij had het gevoel dat hij in de spiegel keek, maar hij zag ook subtiele verschillen.

Hij haalde eens diep adem en zijn vader verdween met Victor uit het zicht. Met grote passen liep hij naar Svet en maakte de deur open.

Hij stapte in en plofte naast Lisa op de passagiersstoel. Hij wist even niet wat te zeggen.

‘Wil je kennis met hem maken? vroeg ze stilletjes.

‘Ik weet het niet. Ja uh nee, ik ben zo in de war’

Ze greep zijn hand en hield hem stevig vast. Hij zuchtte diep en telde terug van honderd. Een trucje uit zijn jeugd om even van alles afstand te kunnen nemen. Hij ademde diep in.

‘Ga je dan met me mee? Ik wil dit niet alleen doen,’ Boris stem was schor.

‘Natuurlijk en hij moet wel aardig tegen je zijn anders zal ik hem mores leren’

‘Mijn kleine krijger’ hij pakte haar beet, trok haar op schoot en kuste haar.

 

In Refugiu Sigur, afgekort tot Resi, zoals ze het dorp hadden genoemd, was iedereen hard aan het werk om het huis in orde te krijgen voor de familie van Louis.

Zij waren nog steeds in Zwitserland, maar konden daar niet veel langer blijven. De kinderen begonnen in de gordijnen te klimmen.

Isabella wilde ook graag weg om te helpen de boel in orde te maken.

Ben de aannemer van Safe Haven, was geland om het één en ander te repareren en om een inspectie te doen in de rest van het dorp.

Hij had een aantal werknemers meegebracht en een aantal medewerkers van Morgan Security.

Zij zouden de beveiliging van het terrein doen en waren nu druk met camera’s, bewegingsmelders en zelfs drukplaten bovenaan de rotswand, zodat iedereen die dacht dat naar beneden klimmen een optie was, op tijd werd ontdekt.

Na verloop van tijd kwam de familie met Drake en Bo naar het dorp.

Met zoveel mensen was het simpeler om hen te beschermen dan met twee personen in een Zwitsers hotel. Louis was ook onderweg naar Roemenië, hij zou graag zien dat zijn familie veilig was.

Midden in de nacht vertrokken ze uit het hotel naar het kleine privévliegveld. Alles was rustig, niemand zag hen vertrekken.

Na een rustige vlucht kwamen ze aan op een klein privévliegveldje vlakbij de berg waar het dorpje lag.

Isabella en haar kinderen waren vermoeid, maar opgewonden dat ze nu eindelijk in veiligheid waren en uit die hotelkamer. Vooral de kinderen verheugden zich op buitenspelen en even schreeuwend rondrennen.

En dat was ook precies wat ze het eerste halfuur deden. Ze genoten van de vrijheid van de wilde ommuurde tuin, die bij het huis hoorde.

Ben had de houten poort gerepareerd en met een stevig slot afgesloten. Verder had hij een mooie schommel gebouwd. De tuin was nog woest, maar het huis was schoon en leeg.

De mannen hadden alle spullen die er nog stonden in een ander huis opgeslagen en alles wat kapot of onbruikbaar was weggegooid.

Isabella liep in het huis rond met de zes slaapkamers en de ouderwetse keuken en waande zich bijna thuis, in haar moeders keuken.

Buiten stopte een vrachtwagen met haar eigen spullen en er krioelde ineens allemaal mensen rond die begonnen met haar spullen uitladen, dozen uitpakken en spullen op de juiste plek te zetten.

Mannen waren bezig bedden in elkaar te zetten terwijl Ghost en Bo bezig waren de bedden op te maken en de keukenspullen in de kast te zetten.

Isabella ging snel meehelpen en begon de koffers uit te pakken en de kleding in de kasten te leggen.

Na een paar uur waren alle koffers en dozen uitgepakt, alle meubels stonden op hun plek en de kinderen waren uitgeraasd. Nu waren ze hongerig en vermoeid.

Drake had snel wat te eten gemaakt en na het eten ging iedereen even slapen, ook al was het nog middag. Hun dag was midden in de nacht begonnen, Isabella en haar kinderen waren uitgeput.

Maar ze was heel tevreden. Deze mensen waren zo warm en zorgzaam. Dat had ze nog nooit meegemaakt met mensen die ze amper kenden.

Ook waren ze er erg goed in om zaken voor elkaar te krijgen.

Snel, geruisloos en onopvallend.

 

Op de berghelling woonde verder geen mensen en bijna alle grond hoorde bij het dorp. Onder aan de weg naar het dorp stond een oude boerderij, het was meteen laatste bebouwing op de berghelling, buiten het dorp.

Phil had besloten dat die boerderij het eerste punt van de beveiliging moest worden en Morgan Security had het terrein gekocht.

Hij was van plan om een klein vliegveld aan te leggen en de mensen die in de boerderij zouden gaan wonen konden de weg goed overzien en alle onverwachte bezoekers aanmelden aan de meer opvallender beveiliging dichter bij het dorp.

Op de weide bij het dorp kon een helikopterplatform worden aangelegd plus een moestuin om in de eerste levensbehoefte te voorzien. Plannen waren er genoeg, maar niet genoeg mankracht om het uit te voeren.

Totdat Spike belde met de mededeling dat Boris en hij gezocht werden, dat Victors huis ontdekt was door Pierre Leblanc en dat Boris afkomst bekend was geworden.

‘Ik denk dat je misschien moet rekenen dat je Victors familie een poosje te gast krijgt, ik denk niet dat hij hun veiligheid nog kan garanderen.

En we moeten uitzoeken hoe het kan dat ze wisten dat Svet op die trein stond. Ze kwamen ook voor haar.’ Spike kon er niet goed over uit hoe die supercrimineel dat allemaal wist.

‘We hebben een mol in Safe Haven, Victor is een klant van White Hat Interventions, wij hebben de computer geïnstalleerd en de software geschreven en kort geleden geüpdatet. Eva is daarvoor onlangs in Londen geweest. Samen met de gehackte trackers en met de gekopieerde programma's waar Mariah aan werkt, is het duidelijk dat we een luis in onze pels hebben. Mariah is woest. Er wordt aan gewerkt, maar laten we proberen om de boel zo ondergronds mogelijk te houden. Vertel Victor maar dat iedereen welkom is, maar dat het een ietwat primitief wordt.’

Phil klonk behoorlijk gefrustreerd.

Het was bijzonder onplezierig om iedereen die in Safe Haven woonde te verdenken. Ondertussen had Phil de beveiliging voor het kantoor verscherpt. De commandopost was verplaatst naar de veilige ruimte van het gebouw in de kelder en het kantoor wat nog een verdieping lager lag werd alleen nog gebruikt door Mariah, Eva, Moragh en Dinda, de originele eigenaars van Safe Haven en White Hat Interventions. De hele onderste verdieping was extra beveiligd. Alle programma’s waren gescand op virussen, maar ze hadden niets gevonden, tot Mariahs grote frustratie. Ze bleef onverminderd door zoeken totdat ze de informant had gevonden.

Nu moesten ze ook nog proberen het nieuwe project in Roemenië zo geheim mogelijk te houden, wat niet mee zou vallen met zo’n grote toevloed van mensen in een korte tijd.

Phil zuchtte, hij kon niet meer doen dan zijn best, maar hij ging er het uiterste uithalen om iedereen te beschermen. Tijd om Ben blij te maken dat er nog meer huizen snel in orde gemaakt moesten worden en om zijn verhuisteam in Londen te waarschuwen.

 

Boris en Lisa liepen de werkkamer van Victor binnen.

Boris keek naar zijn vader en wist even niet wat te doen. Hij wilde best geloven dat de man blij was, maar hij voelde het nog niet.

Anders sprong overeind en greep Boris in een knellende omhelzing. Hij haalde een beetje snotterig adem. Duidelijk aangedaan.

Boris verstijfde enigszins, hij was nooit goed geweest met mannenknuffels.

Vrouwen waren zacht en roken meestal lekker, maar mannen waren een andere zaak.

En dit was zijn vader, een compleet ander fenomeen. Hij wist niet goed hoe te reageren.

Hij was beter in gevechtsitaties dan in zaken van het hart. Het had hem al moeite genoeg gekost om zijn gevoelens voor Lisa aan haar te vertellen, liefde was een vrij nieuw concept voor hem. Vriendschap was hij beter in. Hij had een paar gekoesterde vrienden en die voelde tegenwoordig als familie. Daar kon hij nu een vader aan toevoegen. Die gedachte maakte dat hij ook vol schoot.

Hij wurmde zich los van zijn vader en pakte Lisa’s hand en hield hem stevig vast, alsof hij een anker nodig had.

Hij, de man die een kop grote was dan Lisa, hield zich stevig vast aan de vrouw die zijn hart gestolen had nog voor ze een woord had gesproken.

Ze kneep in zijn hand om hem steun te verlenen, zoals altijd nauwelijks woorden nodig hebbend om hem duidelijk te maken dat hij niet meer alleen was.

Hij haalde diep adem en keek zijn vader recht aan.

Twee identieke bruine ogen keken terug, verdacht vochtig, en een brede grijns verscheen op het gezicht van zijn vader.

‘Het zou natuurlijk kunnen dat je kwaad bent op me, maar wat ben ik blij om je te hebben gevonden. Ik ben al dertig jaar naar je op zoek en naar je moeder. Ik dacht niet dat één van jullie nog zou leven.’

Anders blies met een puf de lucht uit zijn longen.

‘Ik heb nooit zo erg nagedacht over mijn vader, ik heb altijd gedacht dat mijn moeder bang was voor mijn vader en dat hij haar vermoord had. Ik heb hem gezien, weet je.’

Boris leek rustig, zijn gezicht een strak masker, maar hij knelde Lisa’s hand stevig in de zijne.

Anders pakte zijn telefoon en zocht een foto.

‘was het deze man?’vroeg hij en liet de foto van een man zien van een jaar of zestig. Boris haalde zijn schouders op.

‘Ik weet het niet, het is lang geleden en ik was nog jong. Ik weet het niet’

Anders scrolde weer op zijn telefoon en zocht een andere foto. Ditmaal was het een man van begin twintig met zwart krulhaar en zwarte ogen. Hij had een scheve grijns en was smal en tenger gebouwd.

Boris knikte. ‘Ik herken de lach en de ogen. Ik zag hem, maar hij zag mij niet.’

‘Pierre Leblanc in zijn jonge jaren. Het is dezelfde man als daarnet maar dan dertig jaar eerder. Hij had een oogje op je moeder, maar ze was al met mij getrouwd, we hielden van elkaar. Hij wilde van geen nee weten en werd gevaarlijk. Ze is gevlucht, mij met een raadsel achterlatend waar ze kon zijn. Het heeft me even gekost om uit te vinden waar ze was. Toen ik haar gevonden had was Pierre me voor geweest en was het huis afgebrand. Jullie waren verdwenen. Ik heb het nooit kunnen bewijzen, maar sindsdien houd ik hem scherp in de gaten’ Anders zag er bezorgt uit.

‘Het is een heel gevaarlijk man, hij heeft zijn eerste vrouw vermoord en de tweede laten verdwijnen. Maar we hebben nooit wat kunnen bewijzen. We hebben hem het wel zo moeilijk mogelijk gemaakt. Als we die vrouwen toch hadden kunnen vinden.’ hij zuchtte gefrustreerd.

Boris sloeg een arm om Lisa heen en stelde haar voor. Anders had alleen nog oog gehad voor Boris en had verder iedereen genegeerd.

Boris vond het duidelijk tijd voor een ander onderwerp en tijd voor wat ontspanning. Leblanc kwam nog wel.

Nuwas de blik van Spike en Boris op hem gevestigd, Boris was nog niet vergeten wat zij samen in San Francisco teweeg hadden gebracht.

Het was één van de redenen dat de twee mannen nog niet terug konden naar Safe Haven. Als die twee soldaten los gingen omdat ze kwaad waren, dan werd het pand tot op de grond toe afgebroken. Letterlijk. Dat was wat ze hadden gedaan in de stad. Op meerdere locaties.

Nu moesten ze even wachten tot het weer een beetje bedaard was.

Victors telefoon rinkelde, hij nam op en luisterde. Hij zei zelf verder weinig en knikte bedachtzaam, ondanks dat de beller hem niet kon zien. Hij tikte met zijn nagels op zijn bureau en gaf na enkele seconden instructies in het Kroatisch.

Duidelijk zijn eigen familie.

‘We zijn ontdekt hier, ik moet snel mijn familie verplaatsen. Ik heb zo mijn eigen problemen.’ Victor liep door zijn contactenlijst en probeerde te bedenken wie hij zou kunnen vertrouwen met zijn familie. Ook de Kroatische kant liep gevaar, maar die kon nog wel even voor zichzelf zorgen. Zij waren bezig om vrouwen en kinderen te verzamelen en veilig te stellen in zijn berghut. Het was daar goed te verdedigen en er was nog geen teken dat ze serieus achter zijn zussen en hun families aan zouden gaan. Hij had gehoopt dat ze alle overvallers te pakken hadden, maar blijkbaar was er iemand ontsnapt of was de locatie door iemand verraden. Hij had minder tijd dan hij had gedacht.

Spike kwam binnen om zijn eigen nieuws te brengen en de uitnodiging van Phil door te geven.

‘Safe Haven is gehackt, ze hebben een mol, maar weten nog niet wie. De beveiliging is opgeschroefd en een deel van de mannen is naar Roemenië gestuurd. Luke gaat daar ook heen, uit veiligheidsoverweging. Victor, je hele familie is ook uitgenodigd om daar heen te gaan. We hebben een heel leeg bergdorp daar, maar het is nog enigszins primitief, totdat we de tijd hebben gehad om de boel op te knappen. Als je wilt staat er een verhuisploeg klaar om je zo stil en snel mogelijk te verhuizen.’ Spike streek door zijn haar.

‘We gaan naar huis’ knikte hij naar Lisa.

Victor overwoog even zijn opties, maar besloot toen snel om de ploeg van Boris te vertrouwen. Dat zou niemand verwachten, zeker niet dat ze zich zo snel konden verplaatsen, zonder een spoor achter te laten.

‘Zet maar in gang, dan zeg ik dat iedereen zijn spullen moeten pakken, hoe snel kunnen we vertrekken?’

‘Over een uur komt er een legerhelikopter waar twintig man in kunnen. Is dat genoeg voor iedereen? Spike pakte zijn telefoon en begon een berichtje te typen.

Victor knikte. Dat zou wel voldoen. Hij had ook de helikopter van Anders nog, als was die veel kleiner.

Hij trommelde weer met zijn vingers op het bureau. Hij moest Svet achterlaten, maar dat ging hem aan zijn hart. Hij moest de computer er uit halen, zodat er niet al te veel prijs werd gegeven.

‘Ik rijd Svet wel naar Roemenië, zei Boris, ‘dat scheelt weer plek in de helikopter’

‘Ik wil met Boris mee’ Lisa keek vastbesloten. ‘Iemand moet op hem passen’

Ze lachte stilletjes. Boris zou waarschijnlijk op haar passen. Hij kneep in haar hand.

‘Ik zou best mee willen, maar iemand moet de helikopter vliegen.’ Anders was een beetje teleurgesteld dat het weerzien met zijn zoon zo kort was, maar hij had zijn eigen gevecht te beslechten met Leblanc.

Hun tijd als gezin zou nog wel komen, maar niet nu en niet hier.

In Zweden waren heel veel familieleden en ze waren allemaal al jaren op zoek naar Anders vermiste familie. Dat zou een feestje worden als ze allemaal bij elkaar waren. Hij moest ze wel waarschuwen voor de komende vijandelijkheden. Hij pakte zijn telefoon en begon zijn broer te bellen.

 

Boris en Lisa liepen naar Svet. Ze hadden daar iedere avond geslapen en dus lagen al hun spullen nog daar. Bij Svet aangekomen troffen ze Jehana aan, druk bezig met het vol laden van Svet

Blikken en gedroogd eten. Ze wees op een enorme grote doos.

‘Eerste hulp pakket. Beter dan dat kleine doosje van jou’ ze grinnikte. ‘de tanks zijn vol, vuil water is leeg. De banden zijn na gekeken, de accu’s geladen. Jullie zijn klaar voor vertrek.’

Boris had er even geen woorden voor. Hoe kon ze dat weten?

‘Hoe wist je dat?’ vroeg Lisa onbeschaamd, ‘we weten henzelf nog maar net.’

‘Het is altijd hetzelfde liedje, uiteindelijk vinden ze Victor en dan verkassen we. Svet moet altijd mee. Iemand moet haar rijden en ik denk dat haar voorkeur uitgaat naar jullie of naar Viktor. Viktor heeft het druk dus… Een goede gok’ Jehana lachte uitbundig.

‘Ik heb nog een hoop warme kleren voor jullie aan boord gegooid. Het is vast een eind rijden en de winter komt eraan.’

Lisa wist niet wat ze moest zeggen en knuffelde Jehana. Boris greep haar beet en gaf haar een berenknuffel.

‘Dank je wel, Jehana en een goede reis. We zien je daar’

Hij pakte Lisa hand en hielp haar in de grote wagen.

‘Heb ik toch nog eindelijk mijn knuffel gehad’ lachte ze en zwaaide naar Lisa voordat ze zich omdraaide en de deur opende. Het was nog steeds donker buiten.

Boris en Lisa gingen in de stoelen zitten, deden de gordels om. Snel vertrekken was waarschijnlijk beter. Met een helikopter kon je snel grote afstanden afleggen, maar zelfs met een wagen als Svet, duurde het allemaal wat langer.