Hoofdstuk 9

 

De hele familie was verdwenen, eer de tweede overvalploeg ter plekke was, de hele fucking familie. Alle huisraad ook was ook weg en een bom had een paar van zijn mannen gedood. Ze hadden een val voor hem achtergelaten.

Ook de Kroatische kant van Victors familie was weg. Iedere man, vrouw of kind. Zo ging het nooit wat worden met dat voertuig, zijn kopers werden ongeduldig. Het ging om een aanzienlijk fortuin. Zelfs de families Johansen en Lacroix waren van de aardbodem verdwenen. Onmogelijke lui.

Zijn zoon bleef maar janken over die vrouw van hem, hij had nooit met dat wijf moeten trouwen. Een slappe angsthaas was ze.

Leblanc dacht aan zijn zoon en besloot dat het ook slappe hap was. Een vrouw kon hij nog wel in elkaar meppen, maar met een echte vent was het een ander verhaal.

Hij moest die vrouw maar aan hem geven, ze was zijn type wel en vermoedelijk kon ze lekker hard gillen.

Hij moest zijn spionnen maar weer een beetje opporren. Hij had ze een keer gevonden en dat lukte een tweede keer ook nog wel.

Ook had hij zijn troef nog in het kamp van Victor. Hij had de moed niet opgegeven, hij ging keihard terug slaan. Hij pakte zijn telefoon.

 

Boris vond het eigenlijk wel prettig om de reis met Lisa te doen. Ze waren eindelijk alleen en dat was nog niet eerder gebeurt. Ze waren nu echt op elkaar aangewezen en dat gaf Boris de kans om haar vertrouwen te winnen.

En dat vond hij een heerlijke gedachte. Die nacht gingen ze niet heel ver, de dag was vroeg begonnen en ze waren allebei moe. Het was dan ook niet het makkelijkste terrein om te rijden.

De reis was lang en Boris wilde niet oververmoeid beginnen. Ze reden maar twintig kilometer voordat hij Svet parkeerde in een donker bosje bovenaan een helling.

De maan stond laag en vol net boven de bergen aan de overkant van het dal, dat verlicht werd alsof er een lamp scheen.

Svet was onzichtbaar tussen de bomen. Boris en Lisa zaten in de stoelen en keken door de voorruit het maan verlichte dal in. Het was een soort van romantisch, totdat ze beweging zagen in de vorm van een aantal ATV’s die door het dal crosten. Ze reden ongeveer de weg die Svet had aangegeven voor de volgende dag en als de voertuigen op die koers bleven rijden passeerden ze Svet op ongeveer twintig meter afstand.

Boris stond op en ging zijn geweer halen, hij ging weer zitten en pakte zijn telefoon om een bericht te sturen.

‘Ze weten nu dat er bezoek komt en dat ze moeten haasten, ik hoop dat ze ons over het hoofd zien.’ Boris keek bezorgd naar de naderende voertuigen.

‘Als ze ons zien dan vechten we’ zei Lisa eenvoudig en greep Boris hand. ‘Ik ben blij dat ik je ken en ik heb er spijt van dat ik de hele tijd zo bang ben geweest, als dit goed afloopt dan ga ik dat veranderden. Ik wil je zeggen dat ik van je houd. Ik weet niet of ik de kans nog krijg’

Boris boog zich naar haar over en kuste haar wang.

‘Ik houd ook van jou, ik heb geen haast, dit is nog niet voorbij’ hij leek overtuigd van zijn woorden.

De telefoon gaf een tinkel. Boris las het bericht en begon zacht te lachen.

‘Ze zijn klaar en vertrokken, alles is leeg. Maar ze hebben een verrassing voor ze achtergelaten. Een bom. Die ontploft als ze binnen komen. Victor is ontstemd dat ze zijn privacy hebben verstoord’

Hij schudde zijn hoofd.

De eerste ATV bereikte het bosje waarin Svet verstopt was, ze sloegen rechtsaf om eromheen te rijden, met veel lawaai volgden de andere voertuigen. Het laatste voertuig gleed weg en belande bijna bovenop Svet. Boris en Lisa zaten verstijft in hun stoelen en durfden niet te bewegen uit angst dat die beweging opgemerkt zou worden. De wagen corrigeerde en reed door. Ze waren niet gezien, de doffe diepzwarte verf van Svet had hen gered. Het was de allerbeste camouflage in het donker die je je kon wensen.

De voertuigen verdwenen lawaaierig over de helling en verdwenen uit het zicht.

‘Doe je gordel om' zei Boris gespannen ‘we vertrekken, we hebben het later over wat je hebt gezegd' hij lachte stralend naar haar.

‘Zachtjes en onzichtbaar’ zei hij tegen Svet.

De elektromotor begon te zoemen, het scherm ging naar infrarood en in de linkerhoek werd een nieuwe route zichtbaar.

‘Ik zweer je, die computer is geweldig’

Lisa was vol bewondering.

Ze deed haar gordel om en vlocht haar vingers er tussen. Ze dacht aan de eerste keer dat Boris haar vingers er tussen had geduwd. Nu wilde ze haar handen niet meer thuis houden.

Ze vertrouwde die man volkomen, geen reden om zenuwachtig te worden.

Ze reden de hele nacht door, sliepen een paar uur om de beurt zover dat lukte met het ongelijke terrein.

Ze hadden net weer gewisseld toen Boris telefoon ging. Het was Ivan.

Ivan had overal zijn spionnen zitten bij de spoorweg. Dat was de hoofdader naar Siberië, dus het was nuttig om hem aan je kant te hebben. Victor had hem ingelicht over de gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur. Ivan dacht dat hij hen wel op een trein zou kunnen krijgen als ze in het komende etmaal kans zouden zien om op een klein station te komen. Boris ging er van uit dat het wel zou lukken.

Het was niet de richting die eventuele achtervolgers zouden verwachten aangezien ze nu pal noord zouden reizen en niet zuid of west, richting de bewoonde wereld. Het kon wel eens de beste afleidingsmanoeuvre zijn.

Svet zette een nieuwe koers uit en ze konden een oude houthakkersweg benutten die eindigde in het station waar ze hadden afgesproken. Zo waren ze veel eerder in het dorpje dan ze hadden verwacht.

Ze bleven in het bos geparkeerd en observeerden het station. Het was heel klein met alleen een betonnen platform en een haveloos, bijna ingestort wachtlokaal.

Een paar roestige loodsen verder op en twee extra sporen om te rangeren.

Op één van de sporen stond een platte wagon, bijna van het model waarop Svet was aangekomen, maar toch enigszins anders.

Deze had lage opstaande kanten, die klapbaar waren. Eén kant stond omhoog, terwijl de andere kant weggeklapt was. Een oudere man kwam met een groot afdekzeil aansjouwen en gooide dat op de wagon. Aan de voorkant lag de arm van een graafmachine. De bak rustte op de wagon en de arm werd ondersteund door een grote houten bok.

‘Ik loop even naar beneden’ zei Boris ‘Pas jij op Svet? Als er iets gebeurt dan maak je dat je weg komt’ hij kuste haar uitgebreid.

‘Pas jij goed op jezelf? Kom alsjeblieft terug’

Lisa keek hem met opgetrokken wenkbrauwen bezorgt aan.

Boris knikte en vertrok. Hij liep de berg af en het station in alsof hij er woonde.

Er gebeurde niets, het was rustig in het dorpje. De zon scheen en er kwetterden zelfs een paar vogels.

Ze zag Boris in de verte met de ouder man praten en sloegen elkaar op de schouders.

Ze lachten luid.

Er werden een paar dikke planken op de achterkant van de wagon gelegd. Boris wenkte naar haar dat ze konden komen.

Svet startte de motor en ze reden naar beneden de berg af. Boris wees op de planken en gebaarde dat ze Svet op de wagon moest rijden.

Lisa wilde zich niet laten kennen, maar het zweet brak haar uit. Dit was verdorie het engste wat ze ooit had gedaan.

Eén van de planken boog veel verder door dan de andere plank, met als resultaat dat Svet enorm scheef begon te hangen.

Gas blijven geven, dacht ze bij zichzelf, gewoon gas blijven geven. Toen haar voorwielen op de wagon waren en net grip begonnen te krijgen op de ruwe planken, brak de linker plank. De wielen maalden onbeheerst, maar kregen steeds meer grip. Het linker achterwiel zakte achter de wagon, maar het het diepe grove profiel kreeg het daardoor grip op de wagon. Svet begon zich langzaam op de wagon te hijsen.

Het rechter achterwiel kreeg ook grip en Svet stond keurig op de wagon. Met de neus tegen de graafarm aan gedrukt.

Lisa baadde in het zweet.

De mannen klommen onmiddellijk op de wagon en begonnen de wielen vast te zetten met stevige banden en kettingen. Daarna pakte ze samen het zeildoek tussen hen in en trokken het over de wagen heen. Aan alle kanten werden de zijkanten weer omhoog gezet en vergrendelt. Het zeil werd er strak overheen gespannen, zodat een soort tent ontstond.

Svet was volledig uit het zicht verdwenen. Alleen de bak van de graafmachine stak er nog onderuit.

Tot Lisa’s verrassing was het zeil van binnenuit doorzichtig. Ze kon nog steeds zien waar ze was en wat er buiten gebeurde. Boris kwam weer naar binnen kruipen.

‘Ziezo, knappe jongen die uitvind dat wij hieronder zitten, dat scheelt ons achtduizend kilometer rijden. Kunnen we lekker uitslapen’ Boris wiebelde naar haar met zijn wenkbrauwen, Lisa giechelde.

Hij trok haar uit haar stoel en begeleidde haar naar het bed.

‘Laten we beginnen met een lekkere knuffel en misschien een beetje foezelen, dan zien we wel waar we uitkomen’ Hij trok zijn jas en shirt uit. Hij pakte de zoom van haar shirt en keek haar vragend aan. Ze stak haar armen omhoog en hij trok het shirt over haar hoofd. Hij sloeg zijn armen om heer heen en genoot van het huidcontact.

Hij opende de sluiting van haar beha en trok het ding van haar lijf.

Hij wandelde achteruit naar het bed en liet zich achterover vallen, zodat ze boven op hem landde. Dit was een bekende houding voor haar. Ze giechelde nog steeds, zich niet bedreigt voelend door Boris speelsheid. Ze stopte met lachen toen ze hem diep in de ogen keek en de liefde zag die daar was. Ze kuste hem voorzichtig maar al snel liep de kus uit de hand. Boris sloeg zijn armen om haar heen en hield haar stevig vast. Hij wreef met zijn grote handen over haar rug, naar haar billen, hield ze even vast en ging weer terug naar boven. Lisa streelde zijn gezicht en bedacht dat ze zich nog nooit zo gevoeld had. Zo veilig, zo thuis. Haar hand zakte lager en ze streelde zijn borst. De dikke spieren trilden en bewogen onder haar vingers. Hij zuchtte diep, vol genot.

Hij vond het blijkbaar fijn wat ze deed. Ze vrijden een poosje en Boris genoot van de intimiteit. Lisa ook.

Nee, ze liet hem niet meer gaan. Als een andere vrouw aan haar man zou zitten was ze instaat tot moord, dacht ze. Nu durfde ze wel.

 

In het Roemeense dorpje werd een complete invasie verwacht. Iedereen werkte uit alle macht om zoveel mogelijk slaapplaatsen gereed te hebben.

Ghost had zich op het internetshoppen gestort en een vrachtwagenlading met linnengoed en meubilair bestelt om de huizen in te richten en om één keuken gereed te hebben waar alle apparatuur werkte, zodat iedereen kon eten. De grote helikopter kwam aan en vermoeide mensen rolde eruit. De vrouwen begonnen meteen in de keuken eten te maken voor iedereen. Isabella was daar al aan begonnen en was erg blij met de hulp.

Het ging ineens allemaal een stuk sneller. De kinderen werden gevoed en in bed gestopt.

Ze waren allemaal stilletjes en vermoeid. Ze zouden wel snel weer ondeugend en lawaaierig worden, zoals kinderen hoorden te zijn.

Ben was met zijn mannen waren als een malle bezig met het repareren van daken en deuren om alles voor de nacht acceptabel te maken. De mannen die met de vrouwen mee gereisd waren gingen meteen aan de slag om de huizen op te ruimen en alle bruikbare meubelstukken te verzamelen.

De vrouwen riepen dat het eten klaar was en de mannen spoelden zich af onder de dorpspomp, die het wonderwel deed en gingen in de grote keuken zitten aan één van de twee grote tafels. De kleintjes lagen al lekker te slapen en iedereen zat gezellig te praten en te lachen. Het was een heidens kabaal. Het was voor Ghost wat te veel herrie en ze verdween stilletjes met een bord eten in haar hand. Ze had Spike gezien van een afstand, maar hij was niet naar haar toe gekomen.

Ze moest toegeven dat ze teleurgesteld was.

Had ze hem nu te lang op afstand gehouden? Had hij het opgegeven?

Ze ging op een muurtje zitten en begon op haar gemak te eten, genietend van de stilte. Toen ze een paar weken geleden waren komen kijken of het dorp iets voor hen was, had ze niet kunnen denken dat het nu al aardig vol en druk zou zijn en dat ze zoveel werk hadden verzet. Ze was moe.

Eén van de vrouwen was haar gevolgd en ging naast haar zitten met een bord eten in de hand. Ze aten in stilte

‘Mijn naam is Jehana. Wat een herrie daarbinnen, hé? zei ze lachend.

De vrouw was een knappe verschijning. ‘Ik ben de dokter van dat zootje ongeregeld’ ze grinnikte en nam nog een hap. ‘Jij bent Spike’s meisje?

De vraag kwam onverwacht en Ghost stikte zowat van schrik. Ze hoestte en haalde gierend adem. Jehana klopte op haar rug en wreef over haar schouder.

‘Sorry, ik laat je schrikken, ik had het begrepen zoals hij over je praat. Iedere vrouw die hem benaderd krijgt uitgebreid over jou te horen,of ze dat nu willen of niet. Spike is een knappe vent’ ze lachte nog steeds. Het was een behoorlijk eenzijdig gesprek, Ghost had nog geen woord gezegd, maar dat deerde Jehana niet. Ze keuvelde lustig verder.

‘Je moet het ze maar niet kwalijk nemen, zoveel vrije mannen zijn er niet waar we net vandaan komen en hij is een smakelijk exemplaar, maar ja, hij is bezet. De teleurstelling was groot, dat kun je wel begrijpen.’

‘Probeer je me nu jaloers te maken of me te laten inzien wat ik laat schieten?’

Ghost hijgde geschrokken en ook wel een beetje nijdig. Wat was die vrouw van plan? Ze wás jaloers, constateerde ze geschrokken. Tot zover niet verliefd worden, zodat hij je niet kan kwetsen. Hopeloos mislukt. Ghost zuchtte diep.

‘Je wilt niet weten wat voor moeilijkheden ik hem zal berokkenen als we wat serieus zouden hebben, ongeacht of ik dat wil of niet. Ik heb nog ergens een ex rondlopen, waar ik zover ik weet nog steeds mee getrouwd ben. Scheiden is een dingetje, dat kost me mijn leven en het zijne ook denk ik. Dat wil ik niet.’

‘Dat weet je niet, totdat je het geprobeerd hebt, geef hem een kans en laat het hem zelf beslissen. Als hij beslist tot iets anders, geef je in ieder geval de andere vrouwen de kans.’ Jehana stond op en raapte de lege borden op.

‘Houd hem niet aan het lijntje, maar maak ook geen beslissingen voor hem. Dat kan hij zelf wel’ Ze liep weg met de vuile borden in haar hand.

Ghost keek haar overdonderd achterna.

Ze had wel gelijk. Ze speelde warm en koud met Spike en dat was niet erg eerlijk van haar. Ze wilde wel wat met hem beginnen, maar ze was bang voor zijn reactie als hij hoorde wie haar ex was. Ze zuchtte diep en besloot hem op te zoeken en alles te vertellen. Ze zou wel zien wat ervan kwam. Ze was Ghost verdorie en voor niets en niemand bang.

Zo gezegd, zo gedaan.

Ghost ging op zoek naar Spike. Ze vond hem binnen omringt door drie verschillende dames, die allemaal om zijn aandacht vochten.

Spike stond met zijn rug tegen een muur en hield zijn handen in de lucht. De jongste van de drie sloeg een arm om zijn rug en kronkelde tegen hem aan. Spike pakte haar arm en trok hem los. Hij duwde de vrouw van hem af, maar ze kwam als een vlieg naar hem terug.

‘Ze wil je niet’ teemde ze 'maar ik wel’ Ze klom zowat in hem naar boven om een kusje te stelen. Spike keek lichtelijk wanhopig en deed zijn kin omhoog om het haar onmogelijk te maken. Ghost was op slag woest.

Ze marcheerde op het viertal af en gooide zowat de twee minst klitterige vrouwen van hem af.

Ze greep vrouw nummer drie en trok haar naar beneden.

‘Is dit je manier op onze gastvrijheid te belonen, je aan de man van iemand anders opdringen? Ik zal aan Isabella vragen om voor jou iets anders te organiseren. Naar Safe Haven misschien? Lekker ver weg? Als ik jou was zou ik ver uit de buurt van Drake blijven, want Bo legt je zo in de knoop.’ Ghost spuugde van nijd.

Bo, die net kwam aanlopen om dat ze gewaarschuwd was dat haar broer in moeilijkheden verkeerde schoot in de lach. Ze kwam niet meer bij, dat haar grote gevaarlijke broer niet tegen die vrouwen op kon en gered moest worden door Ghost.

Ze schudde haar hoofd tegen Spike.

‘Broertje, je hebt je gelijke gevonden, ik zou adviseren om je slag zo snel mogelijk te slaan, voordat ze ontploft.’ ze grinnikte vals.

Spike knipoogde naar zijn tweelingzus.

‘Het is altijd goed om te luisteren naar je zus, nietwaar? vroeg hij aan Ghost. Zijn ogen twinkelde.

Ze knikte ietwat verward, ze had het idee dat ze iets miste.

Spike greep haar beet, slingerde haar over zijn schouder en liep naar buiten met een sprakeloze Ghost over zijn schouder.

Hij marcheerde recht naar de kamer die hem was toegewezen toen hij aan kwam en gooide haar op het bed. Voordat ze kon opstaan was hij op haar gaan liggen. Hij friemelde een beetje en verschoof net zo lang totdat hij lekker lag.

‘Wat was dat allemaal? Je wilde toch niets met mij? vroeg hij bedaart.

Ghost kon hem niet meer ontwijken. Ze keek hem recht aan en begon te praten.

‘Ik ben getrouwd met dezelfde vent als Anna. Hij is gevaarlijk, heel gevaarlijk. Hij is een stiekemerd. Hij weet altijd in de schaduw te blijven. Hij is ook een monster. Hij is iemand die kikt op geweld. Ik heb mijn eigen dood in scene gezet om van hem af te komen. Voor de wet ben ik nog getrouwd, hij is een bigamist. Anna heeft hij verkocht omdat hij haar zat was. Hij heeft zijn drie zonen en zij was te lief voor hen,vond hij. Je weet hoe het met haar is afgelopen.’ Ghost zuchtte diep en wendde haar ogen af.

‘Daarom ben je bezig met de georganiseerde misdaad de nek om te draaien’ zei Spike begrijpend. ‘Waarom ben je met hem getrouwd, ben je voor de gek gehouden?

Hij pakte haar kin en draaide haar gezicht weer terug. Zijn ogen waren donkergrijs, bijna zwart. Ze wist heel goed hoe nietsontziend hij kon zijn.

‘Nee, ik wist wat voor mens hij was, mijn vader is van hetzelfde laken en pak. Ik ben uitgehuwelijkt en was te bang om nee te zeggen. Ik was nog maar zestien, tegenwoordig heb ik met nee geen moeite meer. Toen ik weg ging was ik zwaar gewond. Hij heeft me bijna vermoord. Ik heb me voor genomen al die samenwerkende kliekjes uit te roeien, maar het worden er steeds meer en ik ben nog steeds niet aan hem toegekomen. Ik ben moe Spike, ik kan niet meer, er komt nooit een eind aan’ tot haar grote schrik ontsnapte er een traan aan haar ooghoek. Het was jaren geleden dat ze had gehuild en dat was van pijn geweest.

‘Je bent niet meer alleen, ik weet niet of het je is opgevallen, maar je bent geadopteerd door Mariah en dat betekend tegenwoordig een hele grote achterban. Geheel Morgan Security, White Hat Interventions en Safe Haven. Deze locatie, want Victors vijand is de jouwe. Pierre Leblanc is ons volgende project. Hij zit achter Victor aan en iets wat Victors vrouw heeft gebouwd. Hij heeft de moeder van Boris vermoord en dat maakt hem mijn vijand. Dus je bent niet meer alleen.’ hij zuchtte diep ‘én je hebt mij, als je me hebben wil.’ Hij keek diep in haar ogen. Dit was werkelijk de laatste keer dat hij zich aan bood, als ze nu weer nee zei, ondanks dat ze duidelijk jaloers was geweest, dan ging hij alleen op zoek naar Lisa’s ex om hem een lesje te leren.

Ze tilde haar hoofd op en kuste hem, hij kuste onmiddellijk terug. Dat was een duidelijk genoeg antwoord.

‘Zin om mee te gaan naar Nederland om een dominee te bezoeken en over een scheiding te praten? Misschien moet ik eerst Moragh even bellen.’ vroeg hij ondeugend.

‘Boris’ meisje? vroeg ze ‘natuurlijk, ik heb de foto’s voorbij zien komen, de man verdient niet beter. Misschien moet ik hem in elkaar meppen? Gewoon, omdat het kan.’ ze lachte lief naar hem en hij zou zijn omgevallen als hij niet had gelegen. Zo onder de indruk was hij van de eerste echte lach die hij van haar kreeg. Eén die haar ogen bereikte.

‘Op naar Nederland dan, het is hier toch veel te druk.’