Hoofdstuk 18

 

Verdomme, hij was naar Londen geroepen door De Man. Dat was altijd een slechte zaak. Een teken dat hij ontevreden was. Hij was zelf ook ontevreden, maar hij wilde dat niet bekennen aan De Man. Dat was levensgevaarlijk. Nu moest hij de incompetentie van zijn mannen verdedigen. Brown moest maar even de zaken in Marseille waarnemen. Zijn nummer twee kon ook het werk doen.

Hij had een naar voorgevoel. In Marseille liep alles ook niet zoals het zou moeten. Het was alsof er zand tussen de normaal zo soepel lopende raderen was gestrooid.

Verdomme, hij zat nu behoorlijk knel. Zuchtend begon hij zijn koffer te pakken en belde naar het vliegveld. Hij had helemaal geen tijd om naar Londen te gaan.

 

Lisa had het rapport gelezen en de echtscheidingspapieren ondertekent. Moragh had het meteen terug gestuurd naar Lisa’s Nederlandse advocaat, waarvan ze niet geweten had dat ze die had. Het was een fijn gevoel dat er zoveel mensen aan haar kant stonden en hun hulp aanboden.

Er was zelfs niet over geld gesproken en toen Lisa daar aarzelend over begon, werd ze weg weggewuifd.

‘Dat is waar safe Haven voor staat. De mensen die het nodig hebben een helpende hand toe te steken. Voor de kosten is gezorgd, steek zelf een handje toe als je ziet dat iemand dat nodig heeft. Dat heb je al gedaan voor Adam en op een speciale manier ook voor Boris. Daar zijn we je dankbaar voor’

Moragh keek haar recht aan om haar van haar oprechtheid te overtuigen. Lisa had maar wat geknikt, maar zeker het deel over Boris had ze niet begrepen.

Ze had alleen niet verder willen vragen. Boris moest haar die dingen vertellen en ze wilde het niet van iemand anders horen. Dat voelde niet goed.

Hij had haar al veel verteld over zijn jeugd, over de littekens op zijn rug, over de eenzaamheid en de woedde die hem jaren lang verteerd had. Tot dat hij te moe en te hol was geweest om nog door te gaan. Dat was het moment dat hij Drake had ontmoet en ze samen hadden gevochten om de opdracht van Drake tot een goed einde te brengen. Daarna was hij met Drake mee gegaan naar Morgan Security en was het helingsproces langzaam begonnen. Drake had hem een baan gegeven en een plek om te wonen.

 

Haar eerste les met vuurwapens was heel anders geweest als ze had verwacht.

Ze had er nog al tegen op gezien, die dingen waren gevaarlijk, maar Boris was een geduldig mens en had uitgebreid uitleg gegeven over de werking van zijn geweer.

Hij had haar zonder munitie laten oefenen tot ze de werking kon dromen, eindeloos haar houding gerepeteerd, daarna hadden ze geschoten met kogels. Bij het eerste schot had ze het geweer niet goed in haar schouder gezet en ze had meteen een fikse blauwe plek opgelopen.

Iets wat ze nooit meer fout zou doen. Het was pijnlijk. Later had Boris er kusjes op gegeven.

Nu was hij vertrokken met Luke naar Marseille.

Ze hadden het vliegtuig genomen wat Anders gestuurd had zodat ze hun tassen met wapens mee konden nemen.

Lisa voelde zich wat ontheemd en vreemd verdrietig.

Bo kwam haar halen.

‘Er is maar één manier om van dat gevoel af te komen’ zei Bo begrijpend ‘en dat is iemand in elkaar slaan, Drake is vrijwilliger’ ze grijnsde tevreden.

Lisa knikte en liep mee naar de geïmproviseerde sportzaal. Ze begreep Bo niet zo goed. Ze kon niet zomaar haar partner in elkaar laten slaan door een vreemde, alleen maar omdat ze zich zo rot voelde?

Grote matten lagen verspreid over de grond en verschillende fitnessapparaten en dumbbells. Een paar mannen waren met elkaar aan het oefenen en gooiden elkaar door de zaal. Drake keek toe met een beschouwende blik.

Lisa stond met grote ogen te kijken.

‘Ik geloof nooit dat ik dat kan’ zei ze twijfelend. Die mannen waren een kop groter dan zij en zij was geen kleine vrouw. Ze zagen er zo getraind uit, intimiderend.

Bo lachte hardop.

‘Allemaal domme kracht, wil je een demonstratie? vroeg ze .

Lisa knikte.

‘Demonstratie voor Lisa hier, is er een vrijwilliger? riep ze door de zaal.

De mannen werden stil en keken alle kanten op.

Een van de grootste kerels deed een stap naar voren. Hij was nieuw aangekomen en kende Bo alleen van horen zeggen.

Hij kon zich niets voorstellen bij alle griezelverhalen die hij over haar gehoord had en weet het aan overdrijving.

Ze was een heel klein vrouwtje, tenslotte.

Drake grinnikte boosaardig. Daar kreeg Sean spijt van, je kon ook te veel zelfvertrouwen hebben. Hij zou snel leren dat zijn grootte ook een nadeel kon zijn.

Vooral als iemand niet gevoelig bleek voor intimidatie.

Bo stapte op de mat en de mannen gingen in een ruime kring om hen heen staan.

Drake trok Lisa voor zich, zodat ze een goed uit zicht had.

Bo stond losjes en balanceerde op de bal van haar voeten.

Ze hield Sean scherp in de gaten. Hij liep een beetje rond en deed ineens een uitval naar Bo. Ze dook onder zijn vuisten door en schoot onder zijn bovenarm en gaf een venijnige elleboog stoot in zijn ribbenkast, op een specifieke zenuw. Hij strompelde vooruit, ineens geen adem meer hebbend. Ze trapte hem nonchalant in de knieholte en Sean viel als een gevelde boomstam naar voren. Hij kon zich nog net opvangen, anders was hij plat op zijn gezicht gevallen. Hij haalde uit met zijn been, maar Bo wipte er met gemak over heen en trapte Sean op een zenuwpunt en zijn been voelde ineens aan als verlamd en wilde hem niet meer gehoorzamen.

Hij wilde het nog niet opgeven, hij hees zich moeizaam overeind en maaide naar Bo.

Ze ontweek hem elegant, ze huppelde om hem heen, net buiten bereik.

‘Laat je hem een beetje heel, schatje, hij weet niet beter’ zei Drake met een grote grijns. Bo keek niet eens naar hem, maar concentreerde zich op Sean.

‘Wil je nog meer, of ben je klaar? vroeg ze tartend aan Sean.

Sean ontspande en knikte. Hij was klaar.

Bo stapte van hem vandaan en draaide naar Lisa. Op hetzelfde moment stapte Sean naar haar toe en greep haar van achter beet. Hij pakte de lange dikke vlecht en probeerde tegelijk haar arm om te draaien. Ze ging met vloeibare bewegingen met hem mee en voor hij er erg in had, had ze zich omhoog gegooid en hing ze over zijn schouder. Gebruik makend van de steun die ze had, doordat hij haar vlecht stevig beet had en die niet wilde loslaten.

Voordat hij wist wat er gebeurde had ze venijnig haar elleboog in een kwetsbare plek in zijn nek gezet en een gemene stoot uitgedeeld. Veel harder als de voorgaande stoten. Sean sloeg als een gevelde boom voorover, alweer, terwijl Drake Bo uit de lucht plukte. Hij kuste haar en zette haar weer op haar voeten.

‘Ziezo, hij weet het nu ook’ grinnikte hij.

Lisa keek vol verbazing toe. Zou ze dat ook kunnen leren?

Bo knikte opgewekt.

‘Natuurlijk kun je dat, hup, aan de slag’ zei ze opgewekt en sleepte Lisa mee naar de mat, om de basis aan te leren.

 

Boris en Luke waren aangekomen en Spike had hen van het vliegveldje gehaald met de bestelbus. Ze waren gevlogen door de broer van Anders, de oom van Boris. Het was voor het eerst dat Boris andere familie ontmoette dan zijn vader en hij wist zich geen houding te geven. Hij stak aarzelend zijn hand uit. Dat was niet naar de zin van Jacob, hij greep zijn neef beet en gaf hem een stevige knuffel. Hij pakte Boris hand en hield die even stevig vast. De man was duidelijk aangedaan.

‘Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou kunnen doen’ mompelde hij en verdween in zijn cockpit. Boris keek hem wat overdonderd na. Zou zijn hele familie zo zijn?

Boris was wel eerder in Marseille geweest, hij had veel rondgezworven in zijn leven, dus hij keek anders naar de stad dan Luke.

Luke keek vol verbazing naar buiten, naar de smalle straatjes waar je soms amper met een auto door kon. Naar de achterstandswijken, de grote huizen van de extreem rijke mensen en de plekken waar de hardwerkende middenklasse woonde en werkte.

Het was een gekrioel van verkeer en het getoeter was niet van de lucht.

Spike deed er vrolijk aan mee, door door de stad te racen en constant zijn vinger op de claxon te houden. Af en toe schreeuwde hij wat Franse en Italiaanse scheldwoorden door het raam. Hij genoot zichtbaar.

Bij het huis aangekomen gooide ze hun spullen aan de kant en begroetten Ghost.

Boris greep haar beet en gaf haar één van zijn befaamde knuffels. Ze verstijfde eerst en ontspande toen volkomen. Ze bloosde, tot haar grote verbazing.

‘Zo, die was van Mariah. Klagen bij haar.’ Boris grijnsde breed. Zijn bruine ogen twinkelde.

Spike kneep zijn ogen samen en staarde naar Boris.

‘Er is iets anders aan jou, ik weet niet? Hij twijfelde. Hij kende Boris niet zo heel erg goed. Ze hadden samen wel een hoop meegemaakt, maar dat waren bijna allemaal gevechtssituaties geweest.

‘Hij is gelukkig en verliefd’ gniffelde Luke ‘Wie had dat gedacht, hij blijkt gevoel voor humor te hebben’

Ghost keek hem aan, een blik vol verbazing.

‘Dan zal je wel snel terug willen.’ was haar conclusie.

‘Ik wil dit vooral opgelost hebben, Lisa is nu aan het werk met Bo, dus dat komt wel goed daar.’ Boris was voor nu heel tevreden. Hij kon zich wel verheugen op een goed gevecht. Hopelijk kwam er nog tijd genoeg om zich te gaan gedragen als een gesetteld man.

 

Marie Louise, de kennis van Anders, was veel bruikbaarder dan verwacht, ze bleek een commissaris van politie te zijn bij de afdeling zware misdaad. Ze had promotie gemaakt en ze was niet afkerig van een groep buitenlanders die de zaken van Leblanc en zijn compagnons lam wilden leggen. Ze probeerde dat nu al jaren, maar ze kwam niet verder omdat Leblancs een aanzienlijk deel van haar corps in zijn zak had.

Dat irriteerde haar. Ze had niet de mogelijkheid om uit te vinden wie in haar team zich verkocht had, maar die mogelijkheid had Ghost wel.

Ze was meteen bij aankomst al in de politiebestanden gedoken en had de financiën gevolgd van alle mensen uit het politieteam. Het resultaat was verschrikkelijk. Bijna het hele team bleek boven zijn stand te leven. In te grote huizen, te veel vrouwen, gokken of drugs. Maar twee leden leken onschuldig te zijn. Een ervan was een rekruut die pas twee maanden geleden aan het team was toegevoegd en de andere was zijzelf. Geen wonder dat ze niets voor elkaar kreeg en alleen kleine misdadigers te pakken kreeg. Of de figuren die Leblanc kwijt wilden. Daar zaten ook onschuldigen bij.

Ghost had ook de hogere ambtenaars in de hiërarchie na getrokken en daar was het geheel niet veel beter. Bijna het gehele Marseillaanse politieapparaat was besmet.

Ghost gaf haar de bewijzen zwart op wit. Ze had weinig tijd besteed aan haar onderzoek, de agenten deden niet eens meer hun best om hun sporen te verbergen, ze voelden zich onaantastbaar en het zou ook niet meevallen om het tij te keren.

Maar Marie Louise was niet voor een gat te vangen en viel terug op connecties uit haar verleden. Ze had voor de Franse geheime dienst gewerkt, daar had ze ook Anders leren kennen.

Ze was zich bewust geweest van de corruptie, maar ze had niet geweten dat de schaal waar op zo groot was.

Ze gaf de naam van haar voormalige collega’s aan Ghost om ook die na te trekken, in de hoop dat de corruptie zich niet zo wijd verbreid had. Ze stelde zich ook vragen over de politici, maar ging er blind van uit dat die hun ziel en zaligheid verkocht hadden.

Tot de tijd dat Ghost terug kwam met de gevraagde informatie, kon ze het huis van Brown in de gaten houden. Spike kon niet echt onopvallend in de buurt komen, Brown kende hem, maar Anders en Victor konden dat waarschijnlijk wel. Ze wisten niet of Brown op de hoogte was van alle zaken die Leblanc deed. Ook Marie Louise was onbekend bij hem. Leblanc zou haar waarschijnlijk wel herkennen, maar Brown was onbekend met het plaatselijke politiekorps.

Anders en Victor plaatsten camera's op straat bij het huis van Brown en Marie Louise hielp een dagje de schoonmaakploeg die het huis van Brown elke dag poetste.

Ze zag kans om camera’s te plaatsen op de plekken waar waarschijnlijk het meeste werd gepraat.

Plus dat ze kans zag om het wachtwoord van Brown te kraken terwijl ze het kantoor schoonmaakte, ze had niet voor niets bij de geheime dienst gewerkt.

Ze had wat van Mariah’s speciale software op zijn harde schijf gezet en was verder gegaan met haar poetswerk.

Brown zou niets merken als hij met zijn computer werkte, maar alle wat hij deed werd gekopieerd op een server van Mariah.

Het afluisteren begon en het huis van Ghost vulde zich langzaam met monitors en computers. Er kwamen langzamerhand ook steeds meer mensen bij en Ghost werd onrustig van al die onbekende gezichten. Ze had ze allemaal doorgelicht en nagetrokken, maar het werden er veel te veel. Hoe meer ze leerden over Browns zaken, hoe meer Leblanc in zicht kwam, maar ook de echtgenoot van Lisa kwam in zicht.

Hij bleek de zaken van uit het noorden van Europa te regelen, de kring was zoveel groter dan verwacht. Anders vond het allemaal erg interessant.

Na verloop van tijd bleek één van de panden waar waarschijnlijk de zaken werden gedaan, maar een paar huizen verderop zat dan het huis van Ghost.

Nu werd ze pas echt nerveus. Ze was als de dood dat haar echtgenoot, die ervan overtuigd was, dat ze was verdronken, er achter kwam dat ze nog leefde.

Dat zou iedere misdadiger die er op dit continent was, hierheen brengen.

Ze moest zich distantiëren, letterlijk van deze clusterfuck. Ze besloot met Spike te praten en dan haar vrachtwagen elders te parkeren. Ze had het zover gered met naar instinct te luisteren en daar zou ze niet mee ophouden.

Het gesprek met Spike leverde de nodige nieuwe ideeën op.

Spike vond ook dat het te druk en opvallend werd en was al op zoek geweest naar een andere locatie voor de vrachtwagen van Ghost. Die had hij gevonden in een dorpje buiten de stad, waar een oude fabriek stond. Hij had die fabriek al gehuurd met het plan om zich daar terug te trekken als het nog drukker werd in het huis. Nu had een hele eenheid van de mariniers zich erbij aangesloten en liepen er dus verschrikkelijk veel mensen rond.

Ghost was blij en ze besloot onmiddellijk te vertrekken. Spike reed mee op de motor en Luke en Boris reden mee met de bestelwagen.

In konvooi reden ze de paar kilometer en meteen voelde Ghost zich een stuk beter.

Ook Anders en Victor hadden zich terug getrokken en zo werd een geheel Franse aangelegenheid in het huis.

Ghost leverde alle papieren bewijzen en Marie Louise had de uitvoerende taak.

Nauwgezet werden alle connecties in kaart gebracht en werd er toegewerkt naar een operatie waar iedereen tegelijk van zijn bed werd gelicht en gearresteerd.