Hoofdstuk 13

 

Ze waren weer verdwenen, die verdomde Rus was er weer vandoor en hij kon weer kostbare mankracht verspillen om die ellendeling terug te vinden.

Die zoon had zich ook nog steeds niet gemeld. Hij zat zich ongetwijfeld te vermaken in Moskou. Waardeloze vent. Nee, daar kon hij geen imperium mee opbouwen.

Dragan belde, hij wist waar de Rus was gebleven, er was nog een aantrekkelijk item bij gekomen. Een jongen. Die was vermist geraakt bij een auto-ongeluk, hij had niet gedacht dat hij die nog terug zou vinden, maar hij was bij de Rus. Natuurlijk, bij die ongrijpbare glibberige Rus. Die man was als een spook.

Hij gooide zijn glas tegen de muur. Een vrouw kwam binnen om te dweilen. Hij moest een val gaan zetten om die lui te pakken te nemen. Hij moest dit slimmer aanpakken.

Hij pakte zijn telefoon en begon te bellen.

 

Victor maakte zich enorm ongerust. Hij had al een paar dagen niets gehoord van Boris en de berichten die hij wel ontving waren niet best. Zijn weg zou door Oekraïne leiden en daar was iedere crimineel naar hen op zoek, opgeroepen door Leblanc en zijn onbekende baas. Hoe harder Leblanc schreeuwde, hoe meer de aandacht zich op hem richtte en op Brown. Die had al de aandacht getrokken van Spike en Ghost.

Zij hadden hem nog nodig voor al die slachtoffers die Brown in San Francisco had gemaakt.

Victor wilde dat Svet op de trein werd gezet en ze via Turkije zouden reizen. Het was ook voor Lisa de makkelijkste manier om al die grenzen over te steken. Een afgesloten Svet kwam niemand in, als ze dat niet toestond.

Hij had al een wagon geregeld, de trein en de benodigde papieren, maar hij kreeg Boris niet te pakken. En sinds de trackers allemaal verwijdert waren kon hij ook niet zien waar ze ongeveer waren.

Anders had zijn helikopter gepakt en was vertrokken om te zien of hij ze terug kon vinden, maar het gebied waar ze konden zijn was enorm. Svet zat niet bepaald vast aan de wegen. Victor dacht dat het onbegonnen werk was. Boris moest gewoonweg bellen. Hij hoopte daar al dagen op.

Hij liep onrustig het huis op en neer. Het was hem toegewezen en hij moest toegeven dat het best een leuk huis was. Hij vroeg zich af of zijn huis in Rusland er nog stond of dat het de lucht in gegaan was. Hij had geen enkele manier om het te controleren.

Zijn telefoon rinkelde. Boris naam stond op het scherm. Hij nam snel op .

‘Hoe gaat het? ‘vroeg hij kortaf. Het was niet de bedoeling dat Boris zou merken dat zich vreselijk ongerust had gemaakt of dat zijn vader naar hem op zoek was.

‘Prima,’zei Boris ‘We hebben wat last met hebberige types en nu worden we gevolgd. We zijn van de weg afgeweken en nu proberen ze de zelfde route te volgen als wij. Ze hebben een goede wagen, maar wij hebben een betere. Het gaat allemaal wel wat langer duren, nu’

‘Waar ben je nu? Ik heb een wagon geregeld en de trein, via Turkije. Dan kun je die lui misschien in het geheel ontwijken. Dan kun je in een dag of drie hier zijn. Je vader is in de buurt, die kan wel wat afleiding verzorgen, denk ik.’

Boris moest er even over nadenken. Met de jongen en de hond aan boord zou het niet gemakkelijk zijn, maar als zijn vader de jongen en de hond kon meenemen dan zou het wel lukken.

‘We hebben nog twee passagiers opgepikt. Een jongetje met zijn hond. De jongen spreekt in ieder geval Frans. Als Anders hem kan oppikken en in het dorp kan onderbrengen bij Bo dan kunnen Lisa en ik die trein nemen.

‘Wordt geregeld, ik zal je het station sturen waar de wagon klaar staat. Nu maar hopen dat de wagon niet weer verkeerd uit komt. In Rotterdam of zo.’ Victor lachte en begon de bijzonderheden door te geven.

 

Tot Boris grote vreugde zaten ze vlak bij het station wat Victor had doorgegeven. Ze moesten zelfs een stukje terug. Wat onmiddellijk problemen opleverde met hun achtervolgers. Ze hadden amper geslapen nadat ze ontdekt hadden dat de bergen werden afgezocht door ATV’s Dit konden ze maar zolang volhouden. Nu moesten ze een omtrekkende beweging maken en een plek vinden waar Anders Adam en Max kon oppikken. Ze waren weer wat in meer bewoond gebied, zodat zijn telefoon weer werkte. Hij besloot Anders te bellen om te zien waar hij was. Misschien konden ze een plek afspreken.

Anders had wel alle activiteit gezien met die wagens die over de berg scheurden, maar het was niet tot hem door gedrongen dat dat wel eens voor Svet kon zijn. Maar hij was nieuwsgierig van aard en had de bewegingen gevolgd.

Na het telefoontje van Boris verdiepte hij zich er nog meer in. Hij kreeg een idee, toen een collega van hem belde met de vraag waarom iedere kleine crimineel onderweg leekte zijn naar Georgië. Hij moest een lokaas verzinnen om die criminelen even uit de buurt van dat station te houden.

Hij had nog wel zijn connecties met een paar hogere agenten hier. Een ervan noemde hij al jaren zijn beste vriend. Dragan wilde hem vast wel helpen met het opzetten van een roddel om iedereen weg te lokken van zijn zoon. Het mooiste was dat Dragan hem al jaren hielp om Boris terug te vinden. Hij zou enorm blij zijn dat het eindelijk gelukt was.

Hij belde Dragan meteen.

 

Na een enthousiast telefoon gesprek waarin hij moest uitleggen wie Boris en Lisa waren, hoe Adam en Max daar terecht waren gekomen en wat de uiteindelijke bedoeling was, was Dragan bereid om te helpen.

Hij zorgde voor een auto die naar het station ging waar ze op de trein zouden gaan.

Anders zorgde voor proviand, voor kleding voor Adam en een mooie riem en harnas voor Max. Ze reisden uiteindelijk met de heli naar Roemenië’, dus moest de hond goed vast zitten. Ze wisten niet wat hij van vliegen vond. Ze hoopten dat hij alles best vond, zolang hij maar bij Adam was. Ook zorgde Dragan ervoor dat alle mensen die op zoek waren de roddel hoorden dat ze een stuk verderop gezien waren als ze daadwerkelijk waren. In de hoop dat die wagens haast zouden maken en dat stuk berg zouden verlaten. Alles werd in gang gezet en er werd een plan gemaakt en een route die ze zouden kunnen volgen.

 

Svet volgde de voorgestelde route naar het station waar een wagon voor ze klaar stond. Maar eerst moesten ze daar nog wel zien te komen. Ze hadden zich tegen een beek op geploeterd en klauwden zich nu een weg tegen een stenige helling op. De helling werd steeds steiler en Svet begon een andere route aan te geven. Boris zat aan het stuur. Hij keek bedenkelijk naar de helling en dacht dat die er erg onbetrouwbaar uitzag. Hij moest er rekening mee houden dat er geen gordel was voor de jongen en de hond. Op een vlakke rots stopte hij en keek Lisa aan.

‘Dit wordt een ruig stukje, we moeten een gordel voor de jongen en de hond verzinnen’ Hij krabde in zijn baard en trok aan zijn lip.

Lisa klikte haar gordel los en begon in haar rugzak te graven. Ze nam ook een shirt mee van Boris. Ze trok het shirt aan en ging weer zitten. Ze trok een riem achter zich langs. Ze frummelde haar gordel onder het shirt door en klikte de boel vast.

‘Je moet niet ondersteboven in het water belanden’ zei ze gnuivend ‘ ik kom hier niet zo makkelijk uit’ Ze wenkte Adam en nam hen op schoot. Ze trok hem in het shirt.

Zodat ze daar samen in zaten. Adam zat met zijn gezicht naar haar toe en hij sloeg zijn benen om haar middel. Lisa pakte de beide uiteinde van de riem en snoerde adam vast.

‘Als we samen in gordel zitten en we maken een rol, dan plet ik hem met mijn gewicht.’ verklaarde ze. Boris knikte. De jongen zat redelijk stevig. Lisa deed haar benen een stuk uit elkaar en knikte naar Max.

‘Zet hem ertussen en bind hem vast aan mijn benen met die sluier. Meer heb ik niet wat ik daarvoor kan gebruiken.’

Boris deed wat hem bevolen werd en bond Max vast. Zo kon hij niet makkelijk een duikeling door de wagen maken. Het was beter als niets. Boris voegde daar nog een sjaal van zichzelf bij en vond het toen wel welletjes.

‘We gaan, hou je goed vast’ hij zuchtte eens diep en deed een schietgebedje.

‘Goed, Svet. Langzaam en voorzichtig. Laten we die helling oversteken zonder van de berg te rollen. Boris gaf gas en ze reden langzaam de helling op.

Het veld was zo nat en zacht dat de modder metershoog werd op gesmeten. Langzaam maar zeker staken ze het veld over. Ze lieten enorme sporen achter en Boris maakte zich zorgen. De motor brulde en overstemde alle lawaai van buiten.

Langzaam heel langzaam begon de helling te zakken, als een langzame stroperige rivier van pure bagger. Steeds sneller begon het te stromen en steeds sneller probeerde Svet uit de bagger te komen. Langzaam, maar zeker stroomde ze steeds harder met de blubber mee, totdat ze dwars op de stroom lagen en Svet het heft in handen nam. Ze sloeg het stuurwiel uit handen en begon haar eigen koers te rijden. Boris bleef gas geven. Hij had dit één keer eerder gedaan met een ander prototype, dat was geen prettige ervaring geweest, maar ze hadden het overleefd. Hij moest er nu vanuit gaan dat Svet alles zou doen om hen het leven te redden. Hij hield zijn handen op het stuur, klaar om te helpen en keek uit naar obstakels, die Svet misschien over het hoofd zag. Twee weten meer als één, zelfs als één een computer is.

Met een scherpe hoek werd de neus van Svet naar beneden geduwd. Ze raakten een grote rots, verstopt door de modder en Svet draaide op haar zij. Haar wielen maalden en ze gleed op haar zij naar beneden. De motor brulde en ze werden hevig door elkaar geschud. Adam huilde en Max had zich schrap gezet tegen Lisa benen. Lisa had haar ogen dicht en probeerde uit alle macht iedereen bij elkaar te houden. Als we dit overleven, dan heb ik gigantische spierpijn morgen, dacht ze. Ik moet meer gaan sporten.

‘Kom Svet, zet je weer op je wielen’ brulde Boris. Ze zakten nog steeds met de stroom modder mee en gingen steeds sneller. Ze waren bijna bij het riviertje wat onder aan de helling stroomde. Eén wiel kreeg grip en trok de hele wagen weer overeind. Met een klap stond ze weer op haar wielen en dook met een bulderend motor achter een grote rots. Ze kwam met een schok tot stilstand en de motor sloeg af. Een dodelijke stilte volgde. Voor ze hadden kunnen bewegen hoorde ze het gejank van motoren. Een regen van modder kletterde op Svet toen de aardverschuiving tot stilstand kwam tegen dezelfde rots die Svet had uitgekozen om achter te schuilen. Een berg blubber, stenen en takken kwam tot stilstand op de motorkap van Svet. Meteen met de laatste klodder blubber schoot een crossmotor over de rots heen en landde midden in het riviertje. De rijder lachte en reed verder, stak het riviertje over en verdween in het bos. Hij wuifde naar Boris voor hij verdween.

Boris zat verstomd en bewoog niet. Een buggy vloog over hun hoofd heen en landde in het riviertje. Hij kantelde bijna en de bestuurder lachte. Ook hij verdween in het bos aan de overkant.

Boris wachtte nog even en draaide zijn raam een stukje open. In de verte hoorde hij het gejank van motoren in de verte verdwijnen. De rust keerde weer. Hij blies uit.

‘Nu moeten we hier nog weg komen, ik zal blij zijn als we op de trein staan’

‘Anders ik wel, we zitten hier heel ongemakkelijk.’ Lisa klonk benauwd.

Boris keek op zij en zag Lisa ongemakkelijk onderuitgezakt in haar stoel. De hond hing tussen haar benen en de enige die niet van plaats veranderd was, was Adam.

Boris stak zijn arm uit en pakte Lisa bij haar kraag en sjorde haar weer omhoog. Hij controleerde de hond en zette die weer op zijn achterwerk. Hij gaf Adam een aai over zijn bol en zag tot zijn verbazing dat het kind in slaap gevallen was. Hij schudde grinnikend zijn hoofd.

‘Beter? vroeg hij

‘Veel beter’ zei ze.

Boris startte de motor en ze manoeuvreerden langzaam uit de bagger. Ze besloten om het riviertje stroomopwaarts te volgen in plaats van de hellingen. De ervaring leerde dat de beddingen vaak vol met rotsen zaten en dus erg hobbelig waren, maar wel stabiel. Svet had geen moeite met het snel stromende water en het volgende uur reden ze gestadig door. Het station moest vlakbij zijn, ze kwamen alleen uit een ongebruikelijke hoek. Uit het water en niet van de weg.