Hoofdstuk 10

 

Dragan was een waardevolle relatie. Hij had redelijk snel de wagen weer teruggevonden en naar de beschrijving reed die grote Rus het voertuig. Moest toch een appeltje eitje zijn. Er moest een goede plek gevonden worden om de overval te doen.

Dat zou allemaal wel lukken. Nu nog die waardeloze zoon zien te bereiken, zodat hij ook eens iets toe te voegen zou hebben.

Wat een hopeloze amateurs om mee te werken. Behalve Dragan dan, maar wat zou er gebeuren als hij zijn dekmantel niet langer kon gebruiken? Dat zou hem een paar machtige vijanden opleveren en hem een paar bondgenoten kosten.

Hij wilde dat hij wist wat Dragan tegen die Rus had.

 

Boris en Lisa hadden heel veel gevreeën, geslapen en gepraat.

Om de beurt hadden ze verschrikkingen uit het verleden verteld. Hij over verkocht worden naar China, de pogingen om hem te breken. Over de littekens op zijn rug, de zweepslagen die dat veroorzaakt hadden. De moord op de veroorzaker ervan.

Zij over ouders die haar grotendeels negeerden en zo vroom waren dat het een strak keurslijf was. Ze voelde zich tegenwoordig zo veel beter, vertelde ze, ze voelde zich vrij.

Dat had ze nog nooit gevoeld.

Het was jammer dat ze niet van haar echtgenoot kon scheiden, daar zou hij nooit mee akkoord gaan, hij was een dominee en nog veel stijver en strikter dan haar ouders.

Boris zei dat hij dat wel zou regelen, maar ze wees er fijntjes op dat Rudolf criminelen achter haar aan had gestuurd. Dat was erg vreemd voor een rechtschapen dominee. Maar met tijd komt raad, besloot ze.

Boris vond dat hij nodig oefeningen moest doen, hij wilde in vorm blijven. Hij sprong uit bed en begon zich op te drukken. Hij had een routine die hij al jaren deed en hij had niet veel ruimte nodig. Lisa lag vanuit het bed naar hem te kijken. Ze zuchtte. Ze snapte niet goed hoe ze nu ineens zoveel geluk kon hebben. Ze klom uit bed en begon een beetje te rommelen in de keuken, ze had niet de moeite genomen om iets aan te trekken. Haar naakte lichaam leidde Boris enorm af.

 

Ze hadden al twee dagen non stop gereden met de trein toen ze bij een groter rangeer terrein kwamen. De wagon werd afgekoppeld en met een kleine locomotief werden allerlei wagons verzameld, ook die van Boris en Lisa. Ze hadden zich aangekleed, voor het geval dat er iemand bij ze langs zouden komen, maar er kwam niemand. De trein bleef de hele nacht staan en Boris stond die hele nacht op wacht. Er gebeurde niets bijzonders.

Vroeg in de ochtend kwam een nieuwe ploeg aan boord en ze vertrokken. Er was ook een passagierswagon aangehaakt. Die zat recht achter de locomotief terwijl Boris en Lisa de achterste wagon hadden. Het zeil zat nog steeds stevig op zijn plaats.

Ivan had het nog extra gecontroleerd voor hij zijn dienst overgaf aan de volgende machinist. Dat was heel erg fijn want ondanks dat de passagierswagon voor in de trein zat en zij achteraan, was de trein niet heel erg lang. Daar zag Lisa een heel bekende figuur lopen. Rudolf.

Met een vrouw die ze ook herkende. Het was de vrouw die al zo lang zijn vriendin was. Zou hij op zoek zijn naar haar, zijn weggelopen vrouw met zijn minnares op sleeptouw? Blijkbaar wel. Ze durfde het bijna niet tegen Boris te zeggen wie er ook op de trein zat, bang voor zijn reactie, maar ze wilde geen geheimen voor hem hebben.

Ze was verstijfd van schrik en Boris had het gemerkt. Hij keek de kant op waar zij heen keek en zag de man en vrouw op het verder verlaten perronnetje staan.

Hij knikte begrijpend.

‘Je man?’ vroeg hij neutraal. Ze knikte bevestigend naar hem.

‘En zijn vriendin, zou hij weten dat we hier zitten of is het toeval?’ ze bibberde bij het idee om hem onder ogen te komen. Ze haatte het om hem zo veel macht te geven, maar het was niet anders. Haar wonden waren nog maar net genezen. De blauwe plekken waren nog niet eens allemaal weg, ze had al een nieuwe liefde. Er was heel veel gebeurd de afgelopen weken, maar ze had ook veel geleerd. Ze had geleerd dat ze best voor zichzelf kon zorgen. Ze had geleerd dat ze terug mocht slaan. Dat had ze vooral geleerd.

En ze had geleerd dat ze niet waardeloos was, maar een sterke competente vrouw kon zijn, als ze de kans maar kreeg.

Boris haalde zijn schouders op.

‘Als het donker wordt, maak ik Svet los van de wagon. Ze blijft heus wel staan. Dan kunnen we er snel vandoor als het echt nodig is. Maar onze bestemming is nog ver, ik blijf liever nog even op de trein. Misschien stapt hij wel uit.’ Boris keek peinzend ‘ik kan hem natuurlijk een handje helpen, het is niet dat hij me kent of zo, ik kan me gewoon voor doen als een domme rus en hem buiten smijten in verlaten gebied’

Boris lachte hardop.

‘Nah, doe maar niet’ grinnikte ze ‘hij is het niet waard, ik ga wel van hem scheiden. Ik zoek wel een advocaat.’ ze zuchtte. Dat werd nog wat als ze hem zover kon krijgen om te scheiden. Hem overtuigen zou het moeilijkst zijn.

Ze leunde tegen Boris aan en keek naar de man op het perron. Die sloeg zijn arm om de vrouw in zijn gezelschap heen. Hij kuste haar op haar slaap.

‘Ik snap niet dat hij met mij getrouwd is, hij houd van haar, denk ik’ Ze zuchtte diep.’het is altijd moeilijk om je falen toe te geven’ zei ze ongelukkig ‘maar ik heb gefaald’

‘Hij heeft gefaald, door te trouwen met een vrouw om het geld, en van een andere te houden. Dat is amper jou schuld.’ Boris knuffelde haar stevig. Hij was niet meer zo voorzichtig met haar. Haar wonden genazen en ze was geen teer poppetje. Ze paste precies bij hem, vond hij.

‘Ik weet niet hoeveel grenzen ik ondertussen ben overgestoken zonder paspoort en ik ben alweer op reis. Zonder paspoort. Ik zou daar wat voor moeten regelen. Ik had verwacht wel het nodige prikkeldraad tegen te komen, maar dat valt erg mee. Of ik heb het gewoon gemist’

Lisa keek peinzend in de spiegel. Victor had er nooit aan gedacht om er een op te hangen, maar Jehana wel. Lisa had nog niet veel spiegels gezien sinds ze thuis was weggegaan, maar nu herkende ze de vrouw bijna niet mee. Het blonde haar was een korte rommelige bos, dat meestal onder een zwarte muts verstopt zat. De verwondingen in haar gezicht waren bijna weg, maar wat vooral veranderd was, was de blik in haar ogen. Niet meer verslagen, maar strijdbaar en, ze durfde het bijna niet toe te geven, gelukkig. Ja ze was gelukkig.

Met die grote beer van een vent, met het intimiderende uiterlijk en het eindeloze geduld.

‘Ik zou er zenuwachtig over moeten zijn, maar dat ben ik niet. Ik heb jou. Dat is genoeg voor mij. Al zou ik de rest van mijn leven op de vlucht zijn, als dat met jou is, dan is dat genoeg.’ Ze keek nog steeds in de spiegel ‘Louise bestaat niet meer, zij is dood, maar Lisa is gelukkig met haar Boris.’ Ze keek stralend naar Boris. Hij keek net zo stralend terug.

‘We lossen het wel op. Ik ga Moragh bellen, zij heeft vast wel een vriendinnetje die je kan helpen om van je man af te komen en anders los ik het wel op.’ Boris lachte opgelucht. Hij was precies waar hij wilde zijn en dat straalde van hem af.

 

Spike en Ghost deden onderzoek naar Rudolf de Wit. Hij bleek niet zo’n brave dominee te zijn als hij zich voorgaf te zijn. Zijn naam was niet eens Rudolf de Wit, maar Garcia Blanca. Hij was geen Nederlander, maar een Colombiaan. Ooit geadopteerd door Nederlandse ouders. Hij was ook geen dominee. Alles was een leugen.

Ze hadden hem kunnen traceren tot Moskou en daar waren ze hem kwijt geraakt. Spike maakte zich een beetje ongerust over de man. Het kon geen toeval zijn dat hij nu in Rusland rond pionierde, terwijl zijn weggelopen vrouw daar ook was.

Gelukkig was ze niet alleen, maar had ze Boris bij zich. Dat was een buitengewone vechter. Hij was onder de indruk geweest in San Francisco. Boris die de strijd aan ging was als een natuurramp. Onafwendbaar en niet te stoppen.

Het was goed om hem aan hun kant te hebben. Hij was een formidabele vijand.

Maar Moskou was ver, Marseille was dichterbij en daar zat Pierre Leblanc. Daar hadden ze ook nog een appeltje mee te schillen. Een zuur appeltje. Hij was de reden dat twee grote families waren ondergedoken. Zijn naam dook telkens op als er sporen van mensenhandel werden gevonden. Hij wilde Boris dood hebben en Spike waarschijnlijk ook, als hij hem kon vinden. En hij zat achter Lisa aan en deed dus zaken met haar onbetrouwbare echtgenoot. Tijd om een scheiding in gang te zetten.

Tijd om Pierres zaken eens goed te kortwieken, door hem van zijn mannen te scheiden en als het even kon van zijn geld. Daar was Ghost goed in. Ook vond ze tot haar grote verbazing een link naar Mariah. Om precies te zijn naar Safe Haven. En naar White Hat Interventions. Hij had belang bij hun zaken. Ghost stuurde alle informatie naar Mariah en kreeg prompt een heel rapport terug van de zaken die gaande waren in het complex van Safe Haven. Alle mensen die daar woonden met foto en beschrijving. Ook een foto van de stalker van Eva. Zij woonde nog steeds op het complex en als ze op reis moest nam ze een heel team mee.

Ghost herkende een van de foto’s, maar ze kon niet meer terughalen waarvan. Ze zocht in haar eigen bestanden en raakte al langer hoe gefrustreerder.

 

Spike keek ook naar de foto’s, hij had redelijk lang in die kringen verkeerd. Hij herkende er één van. Een vrouw, die hij veilig waande op een eiland waar hij slachtoffers van Mario DelMonte had opgeborgen in plaats van hen te vermoorden. Waarom bespiedde ze nu White Hat Interventions. Zij was degene die de camera’s in de gaten hield.

Hij besloot de vriend te bellen die hij de leiding had gegeven over het eiland. Misschien kon hij uitleggen waarom Margaret niet op het eiland was, maar blijkbaar haar eigen agenda volgde. Hij zou haar leven niet nogmaals sparen als ze zich achter de criminelen had geschaard. Zelfs niet als ze gechanteerd werd. Zelfs dan niet.

Ook deelde hij zijn kennis met Ghost en stuurde een bericht met de naam van Margaret en de locatie waar ze zou moeten zijn, waar ze dus duidelijk niet was. Als Margaret er vandoor was gegaan en nu spioneerde voor Pierre of iemand anders, zoals Brown bijvoorbeeld, was niemand op het eiland nog veilig. Hij moest heel dringend zijn maat bellen, besefte hij.

 

Na een poosje kon hij een update geven aan Ghost, in het volste vertrouwen dat de informatie ook snel bij Mariah zou zijn.

Harm, zijn Nederlandse advocaat, die het eiland uiteindelijk runde had hem verteld dat Margaret ervandoor was gegaan, nadat ze een medebewoonster had vermoord. Ze was jaloers geweest en had op dezelfde man haar oog laten vallen.

De man in kwestie moest van beide vrouwen niets hebben en de twee hadden slaande ruzie gekregen.

De volgende ochtend was Margaret verdwenen en de andere vrouw was dood.

Harm had de beveiliging opgeschroefd, maar had niets vernomen van zijn contacten dat ze bekend waren in de onderwereld. Misschien had ze gezwegen. Spike vond dat ze het risico niet konden nemen en besloot haar alsnog om te leggen. Ze had al in geleend tijd geleefd en ze kende de regels en de risico’s. En nu hield ze ook nog White Hat Intervention in de gaten. Spike geloofde niet in toeval, dus hij moest nodig een praatje met haar maken. Waar ging hij nu het eerst heen? Marseille of terug naar Safe Haven? Marseille was dichterbij en daar waren een paar dringende zaken die opgelost moesten worden. Als ze daar in Amerika wisten naar wie ze zochten, konden ze haar waarschijnlijk ook wel vinden zonder hem. Marseille ging het worden, met misschien nog een uitstapje naar Nederland om die snode dominee een lesje te leren die hij niet zou vergeten en om dat huwelijk te ontbinden omdat het waarschijnlijk toch niet rechtsgeldig was. Er was nog veel te doen.

 

Ghost was alvast begonnen met ieder spoor na te trekken die ze kon vinden van Pierre Leblanc. Ze probeerde zijn computersysteem te hacken, maar voorlopig lukte dat nog niet. Hij had de boel goed beschermt. Ze besloot Mariah in te schakelen. Zij waren toch al op de radar van Leblanc terecht gekomen, dus dat maakte niet zoveel meer uit. Maar hoe meer lijnen en medewerkers ze kon vinden, locaties en eventueel slachtoffers, hoe harder ze hem kon raken.

Brown stond ook op haar lijstje. Ze wilde proberen om zijn verblijfplaats te achterhalen. Hij moest nodig gestopt worden. Ook was ze begonnen met de waakhond van Mariah los te laten op de computers van de Franse Politie en die van de Franse geheime dienst. Altijd nuttig om te weten wat daar leeft in verband met Brown, Leblanc en De Wit/ Blanca.

Ghost keek naar de namen en dacht daar over na.

Ze betekende allemaal hetzelfde in verschillende talen. Betekende dat dan ook dat het allemaal dezelfde man was? Maar de leeftijden klopten niet. Vader en zoon dan? Ze legde de foto’s naast elkaar. Ze tuurde naar het scherm, maar ze zag het niet.

Ze krabbelde op haar hoofd.

Spike kwam de vrachtwagen binnen waar ze zat te werken.

‘Wat is er? kan ik helpen? vroeg hij, toen hij het bedenkelijke gezicht zag van Ghost.

‘Wat hebben Leblanc, Blanca en de Wit gemeen?’ vroeg ze hem. ‘Zijn ze familie of is het toeval?

‘Toeval bestaat niet, ze hebben iets gemeen. En we zullen vinden wat dat is. Kijk eens of je de adoptiepapieren kan vinden van Blanca? Misschien dat we daar wijzer van worden. Dan ga ik mijn connecties eens aanspreken. Wie weet wat daar uit komt. Morgen naar Marseille? Spike lachte vriendelijk naar Ghost.

Ghost knikte, alweer diep in gedachte. Adoptiepapieren, dacht ze, hopelijk zijn ze niet allemaal in het Nederlands.

‘Ik help je met de papieren in het Nederlands’ zei Spike alsof hij haar gedachten kon lezen. ‘Ik heb daar een paar jaar gewoond, dus mijn Nederlands is best redelijk. Hij grinnikte om haar verraste gezicht. Hij was er van overtuigd dat ze alles wist over zijn vrouw en de tijd dat hij in Nederland had gewoond. Hij was daar een paar jaar getrouwd geweest en had zijn vrouw verloren aan kanker. Hij bezat nog steeds een huis in Amsterdam, al was hij daar al jaren niet geweest. Maar dit lag achter hem en nu was het tijd om door te gaan met zijn leven en na te denken over de toekomst. Maar eerst moesten ze een misdadiger stoppen in Marseille en hij moest een Nederlandse Colombiaanse dominee opzoeken om te praten over een scheiding. Maar met een beetje mazzel zouden ze allemaal naar Marseille komen. Hij kon altijd voor lokaas spelen.