Hoofdstuk 16

 

Waarom moest dat takkewijf nu zo snel typen.

Ze had nu voor de tiende keer het filmpje terug gespoeld om de aanslagen te kunnen zien en te kopiëren. Nu maar beeld voor beeld. Het was zo ongelofelijk saai.

Ze gaapte hartgrondig.

Het ging haar allemaal boven de pet. Ze zat nu al weken in dat haveloze hotelkamertje programma’s te kopiëren, te proberen te begrijpen wat het was dat Mariah precies deed. Maar ze typte veel te snel, ze hamerde als een razende over dat toetsenbord.

Ze had misschien meer gehad aan een opname van haar beeldscherm. Maar De Man had bevolen en het toetsenbord is wat ze had. Waardeloos.

Ze begreep niet dat er niet iemand die daadwerkelijk snapte wat er gedaan werd, hier in dat kamertje zat. Waarom zij?

Ze kopieerde nog wat aanslagen en wreef over haar nekspieren. Als het maar niet zo verdomde saai was.

 

Na een paar dagen reizen op een trein waar werkelijk niets enerverend gebeurde, arriveerden Boris en Lisa op het station dicht bij Resi.

Ze laadden Svet af en vertrokken richting het dorp. Net buiten de bebouwing stopte Boris

‘Eerst even lekker rekken’ zei hij en stapte uit.

Lisa hupte achter hem aan en rekte zich eens goed uit. Hoe comfortabel Svet ook was, Boris liep er rond met een ingetrokken hoofd om het niet te stoten en je armen even in de lucht steken was er ook niet bij. De frisse lucht was hemels.

De trein was in een keer door gereden. Twee keer was er gestopt om bij een andere trein aan te koppelen, maar ze waren iedere keer snel weer doorgereden, zonder kans om even een frisse neus te halen.

Na een minuut of tien stapten ze weer in voor het laatste traject van hun reis. Boris keek even goed om zich heen, maar zag niets. Gerustgesteld stapte hij weer in en ze vertrokken. Beschaafd over de openbare weg.

Bij aankomst in Resi, stond Drake bij de poort en wuifde Boris door.

Hij parkeerde op de weide voor het dorpje. Een deur barstte open en twee klein flitsen kwamen naar buiten stormen. Boris stapte uit en Adam klom tegen hem op en knelde zijn armen om Boris nek. De hond vloog op Lisa af en kronkelde van blijdschap.

‘Je bent er, je bent gekomen’ snikte Adam opgelucht. Boris was verrast door de opluchting die hoorde in Adams stem. De jongen was zo aanvankelijk zo argwanend geweest. Hij knuffelde hem even stevig en zette hem weer op de grond. Nu vloog Adam naar Lisa en kroop weg in haar armen, toen Lisa zich op hurken liet zakken. Hij snikte het uit.

De spanning was te veel geworden voor het kleine jongetje.

Hij had zich groot gehouden tot hij bekende gezichten zag en toen brak hij.

Lisa stond op met de jongen in haar armen en hield hem stevig vast. Ze wilde hem voorlopig niet meer loslaten.

Drake stak zijn hand uit en schudde die van Lisa, ze had de hare met moeite uitgestoken.

‘Drake' zei hij lachend ‘Mijn vrouw is erg nieuwsgierig naar de vrouw die Boris heeft veroverd. Hij is erg populair bij de dames.’

Lisa’s beleefde glimlach verstijfde. Hoe bedoelde hij dat precies. Had ze zich toevertrouwd aan een versierder?

Ze knipperde met haar ogen om de tranen tegen te houden.

Een klein vrouwtje met een lange zwarte vlecht en een tatoeage over haar schouder gaf hem een stomp in zijn rug en haakte hem in één moeite door pootje, zodat hij met een zware plof op zijn rug belandde. Zijn gezicht vertrok van pijn, ze had een zenuw geraakt die in zijn rug zat. Het ergste was dat hij dat haar zelf had geleerd.

‘Mijn naam is Bo, je moet die sukkel niet geloven’ zei ze lachend ‘Hij is populair als een soort grote beschermende broer, zoiets als Spike de mijne is.’

Lisa keek verbouwereerd naar Bo. In wat voor gekkenhuis was ze nu terecht gekomen?

Boris kwam niet meer bij van het lachen, hij stak een hand uit en hielp Drake overeind.

‘Moet je me maar niet zwart maken, idioot. Je kan nog steeds niet tegen haar op’ grinnikte hij. ‘Je lag binnen de tien seconden, zelfs ik heb het langer volgehouden’

Lisa bekeek het stel lachende mensen met grote ogen.

Ze hield Adam nog steeds vast en hij had zijn gezicht in haar nek gestopt. Hij huilde niet meer.

‘Kan je mij dat ook leren? Dat moet zo handig zijn om te kunnen, als mijn ex dan wat wil flikken, dan ziet hij eruit als ik, na onze laatste ontmoeting’ vroeg Lisa een beetje timide. Boris hield meteen op met lachen en sloeg zijn arm om haar heen.

‘Dat heeft Boris al gevraagd, ik heb ook al toegestemd, we beginnen morgen. Drake leert je om met vuurwapens om te gaan. Jammer dat Dinda niet hier is, want die kan het beter als Drake.’Bo keek ondeugend naar Drake.

‘Zeg’ zei hij verontwaardigd ‘ik was een scherpschutter, ik kan schieten’

‘Och, je kan schieten, hoor, alleen Dinda is beter’ Bo lachte liefjes naar hem.

Drake haalde uit en haakte zijn voet om haar been en trok het onder haar lichaam uit. Bo wankelde en Drake sloeg zijn arm om haar heen en gooide haar over zijn schouder. Ze bleef even hangen en sloeg een been om zijn nek. Hij struikelde en ze plofte samen op de grond. Ze gierden van het lachen.

‘Zijn ze altijd zo?’ vroeg Lisa aan een nieuwkomer. De vrouw had donkerbruine krullen, die in een vlot kapsel genipt waren. Ze lachte breed naar Lisa met regelmatige witte tanden.

‘Altijd' zei ze grijnzend ‘ik wordt er doodmoe van. Ik ben Isabella, Louis vrouw. Je kent Louis, toch?’

‘Ja, ik ken hem.’ Lisa knikte en keek weer naar de twee die door de wei rolden als een stel kinderen.

Drake kuste Bo op haar neus en stond op, haar met zich mee trekkend alsof ze niets woog. Bo lachte en hijgde tegelijkertijd.

‘Wees welkom' hijgde ze tegen Lisa. ‘Laten we gaan eten en kijken waar we jullie gaan onder brengen.

‘We kunnen ook in Svet blijven, als het mag van Victor’ zei Lisa aarzelend.

‘Wil je dat graag?’ vroeg Boris, ‘voel je je veilig in Svet?’

Lisa knikte bevestigend.

‘dan zorgen we ervoor dat we daar voorlopig blijven.’ zei hij geruststellend.

 

Lisa keek naar de georganiseerde chaos die ontstond als er zoveel mensen en kinderen door elkaar praatten en heen en weer liepen in een vrij beperkte ruimte die de keuken was in Isabella’s huis.

Ondanks dat de keuken gigantisch was, leek het erg klein nu het afgeladen was met mensen. Veel gezichten herkende ze als Victors familie.

Jehana was blij dat ze veilig waren aangekomen en vertelde over de aanslag op een trein in Georgië. Lisa schrok daarvan.

Ze zouden in eerste instantie via Georgië rijden, maar hadden op het laatste moment de route veranderd en nu was er een trein opgeblazen.

Boris zat naast haar en hield haar hand vast. Hij gaf een kneepje en knikte naar haar, toen ze omkeek.

‘Ik heb het ook gehoord. Anders belde net en vertelde dat het de trein was waar wij op hadden moeten staan. Hij had een lokaas op die trein gezet en die is opgeblazen. Officieel ben ik dood nu, ik besta alweer niet meer.’ hij grijnsde breed.

‘Maar je moet bestaan’ protesteerde Lisa. ‘We hebben plannen’

‘Dat is waar ook, Moragh komt morgen met je scheidingspapieren om te tekenen. Dat is de eerste stap om van die klootzak af te komen’

Boris fronste zijn wenkbrauwen.

‘Denk om je taal gebruik’ protesteerde Jehana ‘er zijn kinderen bij’

Boris grinnikte zachtjes.

‘We zijn weer in de bewoonde wereld en we moeten ons weer aanpassen. Niks gillend naakt rondrennen ‘ grapte hij ‘ga je mee, weer de wildernis in?

‘Nou graag' zuchtte Lisa. Na zoveel weken amper mensen gezien te hebben waren dit er wel erg veel en erg lawaaierig.

 

Na het eten liepen Boris en Lisa hand in hand terug naar Svet

Ze was moe en een beetje depressief. Ze had begrepen dat Boris naar Marseille zou gaan met Drake om zich daar aan te sluiten bij de groep mensen die daar al waren.

Ze wilde niet achter blijven, maar met hem mee. Ze werd verdrietig bij het idee om achter te blijven.

Boris tilde haar op en duwde haar tegen Svet aan, zodat ze haar benen om hem heen moest slaan. Nu was ze bijna op oog hoogte met hem.

‘Je weet dat ik moet gaan. Iedereen daar is militair geweest. Jij moet hier blijven zodat ik weet dat je veilig bent. Jij moet bij Adam blijven. En je moet weerbaar worden, zodat ik me niet ongerust hoef te maken, de volgende keer. Je weet dat dit nooit helemaal ophoudt? Ik kan je ergens verstoppen als je dat wilt. Dan vergeten ze je misschien.’ Boris zuchtte bij het idee om haar nooit meer te zien.

‘Oh, nee, mij raak je niet zo gemakkelijk kwijt, vertel me hoe ik weerbaarder wordt, dan doe ik dat.’ Lisa keek hem met samengeknepen ogen aan.

Hij was van haar en dat zou zo blijven. Ze was zich ervan bewust dat het nooit meer weg zou gaan, dat ze altijd over hun schouder zouden moeten kijken.

Haar aanstaande ex-echtgenoot was er bij betrokken en ondanks dat hij een vriendin had, zou hij haar nooit willen loslaten.

Vechten deed ze liever samen met Boris en dus zou ze leren vechten.

‘Train met Bo, morgen beginnen de lessen met vuurwapens, ik begin ermee en overmorgen vertrek ik met Drake en Luke. Louis blijft hier en neemt de lessen over.

Werk hard en leer veel. Bo is een geweldige lerares.’ Boris kuste haar teder.

‘Ik ga je zo missen, maar ik ben ook bang dat je er vandoor gaat, als ik los ga op die lui. Ik wil je niet bang maken. Ik heb nog een bekentenis te doen, ik heb een dossier die je moet lezen. Ik weet vrijwel zeker dat je boos op me gaat worden, maar ik wil niet tegen je liegen.’

‘Wat dan? vroeg ze verontrust.

Hij zette haar op haar voeten en leidde haar naar binnen.

Hij gaf haar het dossier wat Moragh gemaakt had over haar verwondingen en over de afkomst van haar ex. Ze keek het oppervlakkig door.

Haar oog viel op een foto en ze ging er bij zitten. Ze las het dossier nu wat beter. Toen ze klaar was bleef ze even stil zitten. Ze dacht diep na.

De foto’s van haar verwondingen die in het dossier zaten waren gemaakt onder de douche van Svet. Ze kon zich helemaal niet herinneren dat Boris ze gemaakt had.

Hij moest het wel zijn die ze gemaakt had. Dat kon niet anders. Ze wist niet wat ze daarvan vond. Ze was geschrokken van die foto’s. Ze waren zoveel erger dan ze gedacht had.

‘Ben je boos, dat ik die foto’s heb gemaakt’ zei Boris stilletjes. Hij fluisterde bijna. Ze schudde haar hoofd.

‘Ik ben geschrokken hoe ik eruit zag, ik kan me dat helemaal niet herinneren’ ze was verontrust. ‘Wat heb ik allemaal nog meer gemist.’

‘Je was er slecht aan toe, liefje, je had ook nog een hersenschudding. Je was doodsbang voor me’

‘Dat weet ik niet meer, je was er opeens en ik heb er verder niet over nagedacht. Ik ben blij dat je die foto’s hebt gemaakt. Dat maakt nog eens goed duidelijk waarom ik moet scheiden van die gek en waarom ik hard moet werken met Bo en Louis. Ik wil gewoon bij jou blijven en als ik dat ervoor moet doen, dan doe ik dat.

‘Ik wil niet dat je bang bent, ook niet als ik er niet ben, je bent zo veel meer dan jezelf denkt' Boris knuffelde haar.

‘Ik kan niet bang zijn voor jou, hoogstens om jou.’ze zuchtte diep. ‘Lekker slapen en aan het werk, morgen’ Ze kuste zijn wang.