Hoofdstuk 14

 

Die klootzak had zich niet aan de afspraak gehouden en nu had hij die wagen niet, de mensen die er inzaten waren er niet en de Rus was vermoedelijk dood. Hij had al een goede prijs afgesproken voor de man en nu was hij dood of verdwenen, alweer.

Zijn zoon wilde die vrouw perse terug en dat ging ook niet door. Ze zat niet in de trein waar ze verwacht werd en niet in de volgende en niet in die daarop volgde. Heel veel tijd was verdaan door die zogenaamde geheim agent.

Die klootzak. Hoe kan het nou, dat die Rus de hele tijd verdwijnt. Alsof hij het ruikt dat de jagers dichterbij komen. Of had hij een verrader onder zijn mensen die de grote Rus op de hoogte hield van de plannen die gemaakt werden. Dat zou niet best zijn. Dat zou helemaal niet best zijn.

 

Bij het station aangekomen was Anders al gearriveerd, hij stond te wachten met zijn gezicht naar de weg in de richting waaruit hij Boris verwachtte. Bij hem stond nog een man. Klein en slank met een bos donkerrood haar, enigszins kalend op de kruin, wat hem het aanzien van een geestelijke gaf.

Ze schrokken van het gebrul van de motor toen Svet zich uit de bedding van het riviertje hees. Ze reden naar de wagon waar Anders zijn auto had geparkeerd.

Boris stapte uit en Anders omhelsde zijn zoon warm. Boris voelde zich nog steeds een beetje ongemakkelijk als Anders hem omhelsde. Hij keek argwanend naar de man in het gezelschap van Anders maar stak toch zijn hand uit. Zijn houding verstrakte.

‘Boris’ zei hij kort, maar niet onvriendelijk. Zijn blik was neutraal. Hij gebaarde achter zijn rug, dat iedereen in de wagen moest blijven. Hij kende die man en hij kreeg een erg ongemakkelijk gevoel bij hem. Hij kende die vriendelijke blik en vooral de stem. Dragan had zich voorgesteld en had een heel verhaal opgehangen over hoe hij al jaren op zoek was naar Boris.

Boris zei niet zoveel op dat verhaal, hij knikte en humde.

Zijn vader keek een tikje verbaasd en misschien een ietwat teleurgesteld, maar hij onthield zich van commentaar. Ze begonnen Anders wagen uit te laden en Boris stapelde de mondvoorraad op op de wagon. Hij nam zijn vader even apart.

‘Dragan is de man die mij verkocht naar China, hij heeft altijd precies geweten waar ik was. Ik wil Adam niet aan je meegeven, als hij ook mee gaat. Je moet het liefst de reis omgooien, als dat lukt. Weer hij de details? Boris stem klonk dringend.

‘Verdomme, hij is één van mijn oudste vrienden, als je gelijk hebt, dan heb ik een probleem. Neem Adam en de hond even met je mee, ik heb hem dat nog niet verteld. Hij weet van jullie bestaan.’ Anders zuchtte diep ‘ik los het wel op’

Boris knikte en stapte in Svet en begon haar op de wagon te manoeuvreren. Hij moest op Anders vertrouwen, veel keus had hij niet. Maar hij zou blijven opletten.

De wagon was lager en platter dan de andere wagons die ze hadden gehad.

Svet met haar grote wielen had er geen moeite mee. Eenmaal op de wagon, begon Boris de spullen in te laden en het zeil over de wagen te trekken. Hij zette de wagen niet vast.

‘Waar zijn je passagiers? vroeg Dragan.

‘We hebben ruzie gemaakt en ze zijn uitgestapt en met de trein verder gegaan’ zei Boris nors en haalde ongeïnteresseerd zijn schouders op. ‘Dat was twee dagen geleden.’ Dragan keek vragend naar Anders, die haalde ook zijn schouders op, alsof het hem weinig kon schelen.

‘Ik let op de wagen en kom daarna naar huis, oké? vroeg Boris aan Anders.

Anders knikte bevestigend en begon terug te lopen naar zijn auto.

Een locomotief begon de wagon aan te haken, samen met nog meer wagons vol met boomstammen.

Boris klom bij de locomotief naar binnen en de trein vertrok.

 

Lisa ondertussen had Adam en Max in bed gestopt toen ze het handgebaar van Boris had gezien. Ze had ook zijn strakke rug en gespannen schouders opgemerkt. Hij stond in gevechtsmodus. Er was iets gigantisch mis.

Ze was ook onder de deken geklommen en had gefluisterd met Adam.

‘Boris is ongerust, iets is er niet goed. We moeten stil als muisjes zijn. Hij komt ons straks wel vertellen wat er aan de hand is. Ze hoorden nog wat gepraat en en hobbelde over het bed heen en weer toen Svet tegen de wagon opreed. Lisa vloog het bed uit en smeet wat tassen op de dekens en dook weer onder. De tassen verborgen de bulten die ze veroorzaakten in het bed. Boris gooide de deur open en begon voorraden binnen te zetten terwijl hij doorpraatte met iemand die ze niet kende. Ze voelde Adam verstijven. De deur werd weer dichtgegooid.

Adam begon verwoed te fluisteren

‘Die man heeft me pijn gedaan, ik herken zijn stem, we moeten wegrennen.’

Hij maakte aanstalten om uit het bed te springen. Hij huilde zachtjes.

Lisa hield hem stevig vast.

‘Sst wees stil, niet in paniek raken. Hij gaat zo meteen weg. Boris zei uit het zicht te blijven. We moeten ons verstoppen.’ Ze fluisterde hem geruststellend in het oor. Adam leek wat rustiger te worden, maar ze liet hem niet los. Max lag zacht te grommen.

De trein begon te rangeren. Met veel gehots en lawaai werden er wagons gekoppeld. Svet kwam als laatste. Ze had van Boris gehoord dat ze maar een klein stukje met deze trein meegingen en dan op een groter rangeerterrein aan een andere trein gekoppeld werden. Met een bekende schok vertrok de trein, Boris was niet terug gekomen. Lisa raakte een beetje in paniek. Hij heeft me in de steek gelaten, dacht ze bevend en zwetend. Zie je wel.

Ze haalde een paar keer diep adem. Ze werd weer wat rustiger, ze moest wel, er was een klein jongetje dat op haar rekende.

Toen ze eenmaal rustiger was, kon ze wat beter nadenken. Het was niets voor Boris om zomaar van plan te veranderen. Er was iets gebeurd. Het had vast te maken met de man waar Adam zo bang voor was. Dat Boris niet was terug gekeerd was vast om hen niet te verraden. Het allerbeste kon ze in Svet blijven, die had haar door slechtere tijden heen geholpen. Ze moest een beetje vertrouwen hebben in Boris.

Ze kwam overeind en zei tegen Svet

‘Deuren op slot, alleen opendoen voor Boris, als hij alleen is. Ramen donker’ De sloten klikten en de ramen verduisterden. Ze waren zo vuil dat het bijna niet te zien was. Lisa haalde iets opgeluchter adem.

‘Stil blijven, Adam, wachten tot we wat meer weten. We gaan eerst rijden.’ ze haalde diep adem om nog verder te kalmeren. Ze pakte Boris geweer uit het rek en ging in de passagiersstoel zitten. Ze wachtte af wat er ging gebeuren. Voorlopig helemaal niets. De trein reed en passeerden verschillende stations, maar stopte niet. Boris was niet te zien en Lisa maakte zich steeds meer ongerust. Op een klein station stopte de trein en werd de wagon afgekoppeld. De trein reed meteen weer door en Boris sprong uit de locomotief. Hij rende naar de wagon en dook onder het zeil.

Het slot klikte open en Boris rolde naar binnen. De deur ging meteen weer op slot.

Adam vloog hem om de nek en begon meteen paniekerig zijn informatie op Boris los te laten.

‘Ik weet het, ik weet het,’ mompelde Boris. ‘Ik herkende hem ook, hij heeft me verkocht, terwijl hij wist dat mijn vader me zocht.’ hij wendde zich naar Lisa. ‘Vandaar die achtervolgers, denk ik, het spijt me dat ik je in gevaar hebt gebracht.’ hij keek een beetje mismoedig.

‘Het spijt mij niet, ik ben heel blij dat ik je hebt leren kennen en je hebt mijn leven gered. Ik was doodsbang, toen je niet terug kwam.’

Lisa snufte en Boris trok haar bij Adam en hem in de omhelzing. Ze stonden op een kluitje en hielden elkaar stevig vast.

‘De reis wordt een beetje anders dan gepland, we reizen een andere route. We worden aan een andere trein gekoppeld en ik hoop dat Dragan naar jullie op zoek gaat in een passagierstrein. Ik heb gezegd dat we ruzie hebben gemaakt en dat jullie zijn uitgestapt. Hij zal Adam ook de mond willen snoeren. Ik heb gedaan alsof ik hem niet herkende. Ik ben zo blij dat je begreep wat ik bedoelde.’

‘Ik heb je vaker in gevechtsmodus zien schieten en dat doe je niet zomaar, ik had al door dat er iets mis was, voor je gebaar. Lisa knuffelde nog even steviger tegen haar twee mannen aan.

‘Haalt je vader Adam en Max nog op? vroeg ze toen met een schuine blijk naar het kind. Boris knikte

‘Ander station. Hij moet eerste Dragan op een dwaalspoor zetten. Ik begin nu zoveel te begrijpen.’

Hij zuchtte diep. Hij pakte het geweer op en ging op de passagiersstoel zitten. Lisa begon de spullen op te ruimen.

Er zaten wat jongenskleren bij en het tuig voor Max. Lisa besloot ze allebei in hun spullen te hijsen, zodat ze alvast klaar voor de reis waren.

Een korte trein kwam aan tuffen, koppelde Svets wagon aan en vertrok weer, geheel de andere kant uit rijdend.

Boris haalde opgelucht adem. Hij niets bijzonders gezien, behalve een paar boeren die niet in de trein geïnteresseerd waren, maar in een nieuwe trekker, die net geleverd was.

Max vond het tuig maar een vreemd ding. Hij snuffelde eraan, maar liet zich uiteindelijk er toch maar in wurmen. Lisa verstelde alle riemen, zodat het harnas stevig zat.

Ondertussen bereidde ze Adam voor op vliegen met een helikopter en dat hij goed op Max moest passen omdat die waarschijnlijk bang was. De kleine jongen knikte gewichtig. Hij wist dat hij niet bang hoefde te zijn, ook niet voor de man omdat het de vader van Boris was.

Twee stations verder stopte de trein om passagiers uit te laten stappen. Anders stond al op het perron te wachten. Hij nam Adam in zijn armen en knuffelde hem. Max kreeg een mooie riem aan en het waren net grootvader en kleinzoon met hun hond, toen ze op hun gemak van het perron drentelde. Adam had orders gehad om niet om te kijken en onder geen beding te laten merken dat er mensen in de wagen zaten.

Hij deed manmoedig zijn best en slaagde er wonderwel in om een gesprek te voeren met opa Anders. Ze verdwenen van het perron en stapte in een grote SUV. Een half uur later zaten ze in de lucht en vertrokken met een omweg naar Roemenië.

 

Lisa en Boris zaten een beetje onwennig in de ineens stille wagen. Ineens begon Lisa te lachen.

‘Ik mis hem nu al, hoelang is precies bij ons geweest?’ vroeg ze lachend.

Boris begon ook te grijnzen.

‘Als het met zijn ouders niets wordt, dan moeten we hem maar adopteren’ lachte hij.

Lisa hield op slag op met lachen.

‘Daar moet je geen grapjes over maken, ik doe het zo.’ zei ze serieus.

‘Ik ook,’ zei Boris nu ook serieus ‘maar dan wil ik wel met je trouwen en een echt gezin vormen met allemaal dezelfde naam.’ Boris keek haar recht aan.

‘Dan moet ik maar een paar ballen kweken en mijn aanstaande ex-echtgenoot onder ogen komen en hem zien te dwingen tot een scheiding.’

Ze zuchtte diep.

Boris stak zijn hand uit en trok haar naar zich toe. Hij leek haar altijd te moeten aanraken. Een kus op haar wang, een arm om haar schouders, of een hand op haar rug. Lisa vond het heerlijk.

De trein schokte en werd aangekoppeld en begon te rijden. Ze reden terug naar waar ze vandaan kwamen, naar een ander groot knooppunt. Daar zouden ze aanhaken bij een andere trein die naar Wit Rusland zou rijden, met een grote bocht om Oekraïne heen. Het was verder dan de route door Turkije, maar misschien wist Dragan die route.

Anders had zijn uiterste best gedaan om ervoor te zorgen dat Dragan bleef geloven in het verhaal dat hem was opgelepeld.

Boris bleef alert op de stoel zitten, geweer op schoot.

Lisa dook het keukentje in om wat te eten te maken. Wie weet wat er nog allemaal ging gebeuren, ze konden beter eten nu ze de kans kregen.